अथर्ववेद · सूक्त 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

ही न्यस्तिका वाढली आहे, जी माझ्यासाठी सौभाग्य घडवते. तुझे शंभर वेल, तेहतीस पसरलेले. त्या सहस्रपर्णीने मी तिचे हृदय सुकवतो.

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

तुझे हृदय माझ्याविषयी सुकू दे, तोंडही सुकू दे. माझ्या कामनेने तू सुक, कोरड्या तोंडाने फिर.

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

जोडणारी संवननी, एकत्र फुलणारी बभ्रू, कल्याणी, तिला आणि मला एकत्र ढकल. आमचे हृदय एक कर.

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

ज्याप्रमाणे प्यायलेल्या पाण्याने तोंड सुकते, तसे माझ्या कामनेने तू सुक, कोरड्या तोंडाने फिर.

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

ज्याप्रमाणे मुंगूस साप तोडून पुन्हा जोडतो, तसे हे वीर्यवती, कामनेचे तुटलेले बंध पुन्हा जोड.