అథర్వవేదం · సూక్తం 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

ఈ న్యస్తికా మొలిచింది, అది నాకు శుభాన్ని కలిగిస్తుంది. నీ వందల తీగలు, ముప్పై మూడు విస్తరించినవి. ఆ వేయి ఆకుల మొక్కతో ఆమె హృదయాన్ని ఎండింపజేస్తాను.

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

నీ హృదయం నా పట్ల ఎండిపోవాలి, నోరు కూడా ఎండిపోవాలి. నా కోరికతో నీవు ఎండిపో, ఎండిన నోటితో తిరుగుము.

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

కలిపే సంవననీ, కలిసి పూచే బభ్రూ, కల్యాణీ, ఆమెను నన్ను కలిపి నెట్టు. మా ఇద్దరి హృదయాన్ని ఒకటిగా చేయి.

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

తాగేసిన నీరు ఎండిపోయినట్లు నోరు ఎండిపోతుందో, అలాగే నా కోరికతో నీవు ఎండిపో, ఎండిన నోటితో తిరుగుము.

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

ముంగిస పామును ముక్కలు చేసి మళ్ళీ అతికించినట్లు, ఓ వీర్యవతీ, కోరిక యొక్క తెగిపోయిన బంధాన్ని తిరిగి కలుపు.