ಅಥರ್ವವೇದ · ಸೂಕ್ತ 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

ಈ ನ್ಯಸ್ತಿಕಾ ಬೆಳೆದಿದೆ, ಅದು ನನಗೆ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ನೂರು ಬಳ್ಳಿಗಳು, ಮೂವತ್ತಮೂರು ಹರಡಿದವು. ಆ ಸಾವಿರ ಎಲೆಯ ಗಿಡದಿಂದ ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಒಣಗಲಿ, ಬಾಯಿಯೂ ಒಣಗಲಿ. ನನ್ನ ಬಯಕೆಯಿಂದ ನೀನು ಒಣಗು, ಒಣಗಿದ ಬಾಯಿಯವಳಾಗಿ ಸಂಚರಿಸು.

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

ಸೇರಿಸುವ ಸಂವನನಿ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅರಳುವ ಬಭ್ರು, ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಅವಳನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೃದಯವನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸು.

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

ಕುಡಿದ ನೀರು ಒಣಗುವಂತೆ ಬಾಯಿ ಒಣಗುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಬಯಕೆಯಿಂದ ನೀನು ಒಣಗು, ಒಣಗಿದ ಬಾಯಿಯವಳಾಗಿ ಸಂಚರಿಸು.

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

ಮುಂಗುಸಿ ಹಾವನ್ನು ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸುವಂತೆ, ಓ ವೀರ್ಯಾವತಿ, ಬಯಕೆಯ ತುಂಡಾದ ಬಂಧವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸು.