ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.139

6.139.1

न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम ।
शतं तव प्रतानास्त्रयस्त्रिंशन् नितानाः ।
तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ॥ ६.१३९.१ ॥

ଏହି ନ୍ୟସ୍ତିକା ବଢ଼ିଛି, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣେ। ତୁମର ଶହେ ଲତା, ତେତିଶଟି ବିସ୍ତୃତ। ସେହି ସହସ୍ରପର୍ଣ୍ଣୀ ସହିତ ମୁଁ ତାହାର ହୃଦୟ ଶୁଷ୍କ କରେ।

शुष्यतु मयि ते हृदयमथो शुष्यत्वास्यम् ।
अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.२ ॥

ତୁମ ହୃଦୟ ମୋ ପ୍ରତି ଶୁଖୁ, ମୁହଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଖୁ। ମୋ କାମନାରେ ତୁମେ ଶୁଖ, ଶୁଷ୍କ ମୁହଁ ହୋଇ ବୁଲ।

संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद ।
अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ॥ ६.१३९.३ ॥

ସଂଯୋଗକାରିଣୀ ସଂବନନୀ, ଏକତ୍ର ଫୁଲିବା ବଭ୍ରୁ, କଲ୍ୟାଣୀ, ତାକୁ ଓ ମୋତେ ଏକତ୍ର ଠେଲ। ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ହୃଦୟ ଏକ କର।

यथोदकमपपुषोऽपशुष्यत्यास्यम् ।
एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ॥ ६.१३९.४ ॥

ପିଇଥିବା ଜଳରେ ଯେପରି ମୁହଁ ଶୁଖେ, ସେପରି ମୋ କାମନାରେ ତୁମେ ଶୁଖ, ଶୁଷ୍କ ମୁହଁ ହୋଇ ବୁଲ।

यथा नकुलो विछिद्य संदधात्यहिं पुनः ।
एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ॥ ६.१३९.५ ॥

ଯେପରି ନକୁଳ ସାପକୁ କାଟି ପୁଣି ଯୋଡ଼େ, ସେପରି ହେ ବୀର୍ଯାବତୀ, କାମନାର ଛିନ୍ନ ବନ୍ଧନ ପୁଣି ଯୋଡ଼।