અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.30

6.30.1

देवा इमं मधुना संयुतं यवं सरस्वत्यामधि मणावचर्कृषुः ।
इन्द्र आसीत्सीरपतिः शतक्रतुः कीनाशा आसन् मरुतः सुदानवः ॥ ६.३०.१ ॥

દેવોએ મધ સાથે ભેળવેલા આ જવને સરસ્વતીના કાંઠે મણિ જેવી ભૂમિમાં ખેડ્યા. ઇન્દ્ર હળનો સ્વામી હતો, સો શક્તિવાળો; મરુતો ઉદાર ખેડૂતો હતા.

यस्ते मदोऽवकेशो विकेशो येनाभिहस्यं पुरुषं कृणोषि ।
आरात्त्वदन्या वनानि वृक्षि त्वं शमि शतवल्शा वि रोह ॥ ६.३०.२ ॥

તારો જે મદ, અવકેશ અને વિકેશ; જેનાથી તું મનુષ્યને લક્ષ્ય બનાવે છે. તારા સિવાયના બીજા વૃક્ષો વનમાં દૂર રહે; હે શમી, સો ડાળીઓ સાથે તું ઊગી નીકળ.

बृहत्पलाशे सुभगे वर्षवृद्ध ऋतावरि ।
मातेव पुत्रेभ्यो मृड केशेभ्यः शमि ॥ ६.३०.३ ॥

હે મોટાં પાંદડાંવાળી, શુભા, વર્ષાથી વધનારી, ઋતથી ભરેલી શમી! માતા જેમ પુત્રો પ્રત્યે, તેમ હે શમી, કેશો પ્રત્યે કૃપા કર.