अथर्ववेद · सूक्त 6.30

6.30.1

देवा इमं मधुना संयुतं यवं सरस्वत्यामधि मणावचर्कृषुः ।
इन्द्र आसीत्सीरपतिः शतक्रतुः कीनाशा आसन् मरुतः सुदानवः ॥ ६.३०.१ ॥

देवांनी मधाने मिसळलेले हे जव सरस्वतीच्या तीरावर मण्यासारख्या भूमीत नांगरले. इंद्र नांगराचा स्वामी होता, शंभर शक्तींचा; मरुत हे दानशूर शेतकरी होते.

यस्ते मदोऽवकेशो विकेशो येनाभिहस्यं पुरुषं कृणोषि ।
आरात्त्वदन्या वनानि वृक्षि त्वं शमि शतवल्शा वि रोह ॥ ६.३०.२ ॥

तुझा जो मद, अवकेश आणि विकेश; ज्याने तू माणसाला लक्ष्य करतेस. तुझ्याहून वेगळे इतर वृक्ष अरण्यात दूर राहोत; हे शमी, शंभर फांद्यांसह तू उगव.

बृहत्पलाशे सुभगे वर्षवृद्ध ऋतावरि ।
मातेव पुत्रेभ्यो मृड केशेभ्यः शमि ॥ ६.३०.३ ॥

हे मोठ्या पानांच्या, शुभे, पावसाने वाढणाऱ्या, ऋताने भरलेल्या शमी! जशी माता पुत्रांवर, तशी हे शमी, केसांवर कृपा कर.