ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.30

6.30.1

देवा इमं मधुना संयुतं यवं सरस्वत्यामधि मणावचर्कृषुः ।
इन्द्र आसीत्सीरपतिः शतक्रतुः कीनाशा आसन् मरुतः सुदानवः ॥ ६.३०.१ ॥

ଦେବତାମାନେ ମଧୁ ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ଏହି ଯବକୁ ସରସ୍ୱତୀ ତୀରରେ ମଣି ସଦୃଶ ଭୂମିରେ ହଳ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ହଳର ଅଧିପତି ଥିଲେ, ଶତକ୍ରତୁ; ମରୁତଗଣ ଦାନଶୀଳ କୃଷକ ଥିଲେ।

यस्ते मदोऽवकेशो विकेशो येनाभिहस्यं पुरुषं कृणोषि ।
आरात्त्वदन्या वनानि वृक्षि त्वं शमि शतवल्शा वि रोह ॥ ६.३०.२ ॥

ତୁମର ସେଇ ମଦ, ଅବକେଶ ଓ ବିକେଶ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର। ତୁମଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅନ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ବନରେ ଦୂରରେ ରହୁ; ହେ ଶମୀ, ଶହେ ଶାଖା ସହିତ ତୁମେ ବଢ଼ିଉଠ।

बृहत्पलाशे सुभगे वर्षवृद्ध ऋतावरि ।
मातेव पुत्रेभ्यो मृड केशेभ्यः शमि ॥ ६.३०.३ ॥

ହେ ବୃହତ୍ ପତ୍ରବତୀ, ଶୁଭା, ବର୍ଷାରେ ବଢ଼ୁଥିବା, ଋତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣା ଶମୀ! ମାତା ଯେପରି ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ସେପରି ହେ ଶମୀ, କେଶମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କର।