અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.52

6.52.1

उत्सूर्यो दिव एति पुरो रक्षांसि निजूर्वन् ।
आदित्यः पर्वतेभ्यो विश्वदृष्टो अदृष्टहा ॥ ६.५२.१ ॥

સૂર્ય આકાશમાંથી ઉપર ઊગીને આવે છે, રાક્ષસોનો નાશ કરતો. આદિત્ય પર્વતોમાંથી આવે છે, સૌને દેખાતો, અદૃશ્યોનો સંહાર કરનારો.

नि गावो गोष्ठे असदन् नि मृगासो अविक्षत ।
न्यूर्मयो नदीनां न्यदृष्टा अलिप्सत ॥ ६.५२.२ ॥

ગાયો ગમાણમાં બેસી ગઈ; મૃગો પણ નીચે સૂઈ ગયા. નદીઓનાં મોજાં શાંત થાય તેમ અદૃશ્ય (શત્રુઓ) સ્થિર થઈ ગયા.

आयुर्ददं विपश्चितं श्रुतां कण्वस्य वीरुधम् ।
आभारिषं विश्वभेषजीमस्यादृष्टान् नि शमयत् ॥ ६.५२.३ ॥

આયુષ્ય આપનારી, જ્ઞાની, કણ્વની પ્રસિદ્ધ ઔષધિ-વેલ હું લાવું છું; તે સર્વરોગૌષધ છે. આ અદૃશ્યોને (રોગ/શત્રુઓને) શાંત કરો.