ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.52

6.52.1

उत्सूर्यो दिव एति पुरो रक्षांसि निजूर्वन् ।
आदित्यः पर्वतेभ्यो विश्वदृष्टो अदृष्टहा ॥ ६.५२.१ ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସନ୍ତି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରି। ଆଦିତ୍ୟ ପର୍ବତରୁ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟ, ଅଦୃଶ୍ୟ (ଶତ୍ରୁ) ବିନାଶକ।

नि गावो गोष्ठे असदन् नि मृगासो अविक्षत ।
न्यूर्मयो नदीनां न्यदृष्टा अलिप्सत ॥ ६.५२.२ ॥

ଗାଈମାନେ ଗୋଶାଳରେ ବସିଲେ; ହରିଣମାନେ ମଧ୍ୟ ତଳେ ଶୋଇଲେ। ନଦୀର ଢେଉ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରି, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ସ୍ଥିର ହେଲେ।

आयुर्ददं विपश्चितं श्रुतां कण्वस्य वीरुधम् ।
आभारिषं विश्वभेषजीमस्यादृष्टान् नि शमयत् ॥ ६.५२.३ ॥

ଆୟୁ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, କଣ୍ବଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔଷଧି-ଲତା ମୁଁ ଆଣୁଛି; ତାହା ସର୍ବରୋଗର ଔଷଧ। ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କୁ (ରୋଗ/ଶତ୍ରୁ) ଶାନ୍ତ କରୁ।