अथर्ववेद · सूक्त 6.52

6.52.1

उत्सूर्यो दिव एति पुरो रक्षांसि निजूर्वन् ।
आदित्यः पर्वतेभ्यो विश्वदृष्टो अदृष्टहा ॥ ६.५२.१ ॥

सूर्य आकाशातून वर उगवतो, राक्षसांचा नाश करीत. आदित्य पर्वतांवरून येतो, सर्वांना दिसणारा, अदृश्य (शत्रूंचा) नाश करणारा.

नि गावो गोष्ठे असदन् नि मृगासो अविक्षत ।
न्यूर्मयो नदीनां न्यदृष्टा अलिप्सत ॥ ६.५२.२ ॥

गायी गोठ्यात बसल्या; हरणेही खाली निजली. नद्यांच्या लाटा शांत होतात तसे अदृश्य (शत्रू) स्थिर झाले.

आयुर्ददं विपश्चितं श्रुतां कण्वस्य वीरुधम् ।
आभारिषं विश्वभेषजीमस्यादृष्टान् नि शमयत् ॥ ६.५२.३ ॥

आयुष्य देणारी, विद्वान, कण्वाची प्रसिद्ध औषधी-वेल मी आणतो; ती सर्व रोगांवर औषध आहे. ही अदृश्यांना (रोग/शत्रूंना) शांत करो.