அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 6.52

6.52.1

उत्सूर्यो दिव एति पुरो रक्षांसि निजूर्वन् ।
आदित्यः पर्वतेभ्यो विश्वदृष्टो अदृष्टहा ॥ ६.५२.१ ॥

சூரியன் வானிலிருந்து எழுந்து வருகிறான், அரக்கர்களை அழித்தபடி. ஆதித்யன் மலைகளிலிருந்து வருகிறான், அனைவராலும் காணப்படுபவன், காணாதவர்களை அழிப்பவன்.

नि गावो गोष्ठे असदन् नि मृगासो अविक्षत ।
न्यूर्मयो नदीनां न्यदृष्टा अलिप्सत ॥ ६.५२.२ ॥

பசுக்கள் தொழுவத்தில் அமர்ந்தன; மான்களும் படுத்துக் கொண்டன. நதிகளின் அலைகள் அடங்குவது போல, காணாத (எதிரிகள்) நிலைத்து நின்றனர்.

आयुर्ददं विपश्चितं श्रुतां कण्वस्य वीरुधम् ।
आभारिषं विश्वभेषजीमस्यादृष्टान् नि शमयत् ॥ ६.५२.३ ॥

நான் வாழ்நாளைக் கொடுக்கும், ஞானமுள்ள, கண்வரின் புகழ்பெற்ற மூலிகையைக் கொண்டு வருகிறேன்; அது அனைத்து நோய்களுக்கும் மருந்து. இது காணாதவற்றை அடக்கட்டும்.