अथर्ववेद · सूक्त 6.99

6.99.1

अभि त्वेन्द्र वरिमतः पुरा त्वांहूरणाद्धुवे ।
ह्वयाम्युग्रं चेत्तारं पुरुणामानमेकजम् ॥ ६.९९.१ ॥

हे इंद्रा, दुरून, पूर्वी, संकटातून मी तुला हाक मारतो. उग्र, तारक, बहुनामी, एकजात अशा तुला मी बोलावतो.

यो अद्य सेन्यो वधो जिघांसन् न उदीरते ।
इन्द्रस्य तत्र बाहू समन्तं परि दद्मः ॥ ६.९९.२ ॥

आज जे सैन्याचे प्रहार आम्हाला मारण्याच्या इच्छेने उभारले जातात, तेथे आम्ही इंद्राचे दोन बाहू सर्वत्र ठेवतो.

परि दद्म इन्द्रस्य बाहू समन्तं त्रातुस्त्रायतां नः ।
देव सवितः सोम राजन्त्सुमनसं मा कृणु स्वस्तये ॥ ६.९९.३ ॥

आम्ही इंद्राचे दोन बाहू सर्वत्र ठेवतो; रक्षक आमचे रक्षण करो. हे देव सविता, हे राजा सोमा, कल्याणासाठी मला सुमनस्क कर.