ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 7.114

7.114.1

इदमुग्राय बभ्रवे नमो यो अक्षेषु तनूवशी ।
घृतेन कलिं शिक्षामि स नो मृडातीदृशे ॥ ७.११४.१ ॥

ଏହି ନମସ୍କାର ଉଗ୍ର, ପିଙ୍ଗଳ (ଅଗ୍ନି)ଙ୍କୁ; ଯିଏ ପାଶାରେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ବଶରେ ରଖେ ତାଙ୍କୁ। ଘିଅ ସହିତ ମୁଁ କଳିକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ; ସେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।

घृतमप्सराभ्यो वह त्वमग्ने पांसून् अक्षेभ्यः सिकता अपश्च ।
यथाभागं हव्यदातिं जुषाणा मदन्ति देवा उभयानि हव्या ॥ ७.११४.२ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘିଅ ଆଣ; ପାଶା ପାଇଁ ଧୂଳି, ବାଲି ଓ ଜଳ। ପ୍ରତ୍ୟେକର ଭାଗ ଅନୁସାରେ ହବି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି ଦେବତାମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ହବିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।

अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
ता मे हस्तौ सं सृजन्तु घृतेन सपत्नं मे कितवं रन्धयन्तु ॥ ७.११४.३ ॥

ହବିର୍ଧାନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହଭୋଜନରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋର ଦୁଇ ହାତକୁ ଏକତ୍ର କରି ଚଳାନ୍ତୁ; ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶତ୍ରୁ ଜୁଆଳିକୁ ବଶ କରନ୍ତୁ।

आदिनवं प्रतिदीव्ने घृतेनास्मामभि क्षर ।
वृक्षमिवाशन्या जहि यो अस्मान् प्रतिदीव्यति ॥ ७.११४.४ ॥

ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ନୂଆଟିକୁ ଆମ ଉପରେ ଢାଳ। ଯିଏ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଖେଳେ, ତାକୁ ବଜ୍ରରେ ଗଛ ପରି ପକାଇ ଦିଅ।

यो नो द्युवे धनमिदं चकार यो अक्षाणां ग्लहनं शेषणं च ।
स नो देवो हविरिदं जुषाणो गन्धर्वेभिः सधमादं मदेम ॥ ७.११४.५ ॥

ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଜୁଆର ଧନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ପାଶାର ଜିତ ଓ ହାର ଗଢ଼ିଲେ, ସେହି ଦେବ ଏହି ହବି ଗ୍ରହଣ କରି ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ସହଭୋଜନରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।

संवसव इति वो नामधेयमुग्रंपश्या राष्ट्रभृतो ह्यक्षाः ।
तेभ्यो व इन्दवो हविषा विधेम वयं स्याम पतयो रयीणाम् ॥ ७.११४.६ ॥

'ସଂବସବ' ଏହା ତୁମ ନାମ; ଉଗ୍ର ଦୃଷ୍ଟିବାଲା, ରାଷ୍ଟ୍ରର ପୋଷକ ପାଶାମାନେ ତୁମେ। ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସୋମବିନ୍ଦୁମାନେ, ହବିରେ ଆମେ ସେବା କରୁ; ଆମେ ଧନର ଅଧିପତି ହେଉ।

देवान् यन् नाथितो हुवे ब्रह्मचर्यं यदूषिम ।
अक्षान् यद्बभ्रून् आलभे ते नो मृडन्त्वीदृशे ॥ ७.११४.७ ॥

ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଡାକେ। ଆମେ ପାଳିଥିବା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ମୁଁ ହାତରେ ନେଉଥିବା ଧୂସର ପାଶା ପାଇଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।