மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.105.1
संवत्सरानृतून्मासान्बुबुधे न बहून्गतान् ।
रममाणस्तया सार्धं यथाकामं नरेश्वरः ॥ १.१०५.१ ॥
அவளுடன் மகிழ்ந்து, விரும்பியபடி வாழ்ந்த மன்னன், கழிந்த பல ஆண்டுகளையும் பருவங்களையும் மாதங்களையும் உணரவில்லை.
1.105.2
दिविष्ठान्मानुषांश्चैव भोगान्भुङ्क्ते स वै नृपः ।
आसाद्य शान्तनुः श्रीमान्मुमुदे योषितां वराम् ॥ १.१०५.२ ॥
அந்த மன்னன் சாந்தனு, சிறப்புற்றவன், தேவலோக இன்பங்களையும் மனித இன்பங்களையும் அனுபவித்தான்; பெண்களில் சிறந்தவளை அடைந்து மகிழ்ந்தான்.
1.105.3
ऋतुकाले तु सा देवी दिव्यं गर्भमधारयत् ।
अष्टावजनयत्पुत्रांस्तस्मादमरसन्निभान् ॥ १.१०५.३ ॥
பருவகாலத்தில் அந்தத் தேவி தெய்வீகக் கருவைத் தாங்கினாள்; அவள் தேவர்களுக்கு ஒப்பான எட்டு மகன்களைப் பெற்றாள்.
1.105.4
जातं जातं च सा पुत्रं क्षिपत्यम्यसि भारत ।
सूतके कण्ठमाक्रम्य तान्निनाय यमक्षयम् ॥ १.१०५.४ ॥
பாரதா, பிறந்த ஒவ்வொரு மகனையும் அவள் நெருப்பில் எறிந்தாள்; பிரசவ அறையில் கழுத்தை நெரித்து அவர்களை யமலோகத்துக்கு அனுப்பினாள்.
1.105.5
प्रीणाम्यहं त्वामित्युक्त्वा गङ्गास्रोतस्यमज्जयत् ।
तस्य तन्न प्रियं राज्ञः शान्तनोरभवत्तदा ॥ १.१०५.५ ॥
'உன்னை மகிழ்விக்கிறேன்' என்று சொல்லி, அவள் கங்கைப் பிரவாகத்தில் மூழ்கடித்தாள்; அப்போது மன்னன் சாந்தனுவுக்கு அது விருப்பமாக இல்லை.
1.105.6
न च तां किंचनोवाच त्यागाद्भीतो महीपतिः ।
अमीमांस्या कर्मयोनिरागमश्चेति शान्तनुः ॥ १.१०५.६ ॥
அவள் கைவிடுவதற்கு அஞ்சி, மன்னன் அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை; 'செயலின் மூலமான ஆகமம் ஆராயத்தக்கதல்ல' என்று சாந்தனு எண்ணினான்.
1.105.7
स्मरन्पितृवचश्चैव नापृच्छत्पुत्रकिल्बिषम् ।
जाताञ्जातांश्च वै हन्ति सा स्त्री सप्त वरान्सुतान् ॥ १.१०५.७ ॥
தந்தையின் சொல்லை நினைத்து, மகனைப் பற்றிய பாவத்தை அவன் கேட்கவில்லை. பிறந்தவர்கள் பிறந்தவர்களையே அந்தப் பெண் கொன்றாள்; ஏழு சிறந்த மகன்களை அவள் (கொன்றாள்).
1.105.8
शान्तनुर्धर्मभङ्गाच्च नापृच्छत्तां कथंचन ।
अष्टमं तु जिघांसन्त्यां चुक्षुभे शान्तनोर्धृतिः ॥ १.१०५.८ ॥
தர்மம் மீறப்படுமோ என்ற அச்சத்தால் சாந்தனு எப்படியும் அவளிடம் கேட்கவில்லை. ஆனால் எட்டாவது (மகனை) அவள் கொல்லத் துணிந்தபோது, சாந்தனுவின் மனத்திண்மை கலங்கியது.
1.105.9
अथैनामष्टमे पुत्रे जाते प्रहसतीमिव ।
उवाच राजा दुःखार्तः परीप्सन्पुत्रमात्मनः ॥ १.१०५.९ ॥
பின்னர் எட்டாவது மகன் பிறந்தபோது, சிரிப்பது போலிருந்த அவளிடம், துயரால் வருந்திய அரசன், தன் மகனைக் காக்கும் விருப்பத்தால் சொன்னான்.
1.105.10
आलभन्तीं तदा दृष्ट्वा तां स कौरवनन्दनः ।
अब्रवीद्भरतश्रेष्ठो वाक्यं परमदुःखितः ॥ १.१०५.१० ॥
அப்போது அவள் (குழந்தையை) எடுப்பதைக் கண்டு, குரு குலத்தின் மகிழ்ச்சியும், பரதர்களில் சிறந்தவனுமான அவன், மிகுந்த துயருடன் அவளிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
1.105.11
मावधीः कस्य काऽसीति किं हिनत्सि सुतानिति ।
पुत्रघ्नि सुमहत्पापं संप्राप्तं ते सुगर्हितम् ॥ १.१०५.११ ॥
"கொல்லாதே! நீ யாருடையவள், யார் நீ? ஏன் மகன்களைக் கொல்கிறாய்?" "மகனைக் கொல்லும் பெண்ணே, உனக்கு மிகப் பெரிய, மிகவும் இழிவான பாவம் வந்து சேர்ந்தது."
1.105.12
पुत्रकाम न ते हन्मि पुत्रं पुत्रवतां वर ।
जीर्णस्तु मम वासोऽयं यथा स समयः कृतः ॥ १.१०५.१२ ॥
"மகனை விரும்புபவனே! உன் மகனை நான் கொல்ல மாட்டேன், மகன்களுடையவர்களில் சிறந்தவனே! என் இந்த ஆடை பழையதாகிவிட்டது; நாம் செய்த அந்த ஒப்பந்தத்தின்படியே."
1.105.13
अहं गङ्गा जह्नुसुता महर्षिगणसेविता ।
देवकार्यार्थसिद्ध्यर्थमुषिताऽहं त्वया सह ॥ १.१०५.१३ ॥
நான் ஜஹ்னுவின் மகளாகிய கங்கை; மகரிஷிக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டவள். தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு உன்னுடன் வாழ்ந்தேன்.
1.105.14
इमेऽष्टौ वसवो देवा महाभागा महौजसः ।
वसिष्ठशापदोषेण मानुषत्वमुपागताः ॥ १.१०५.१४ ॥
இந்த எட்டு வசுக்களாகிய தேவர்கள், மிகுந்த பாக்கியவான்களும் மகா தேஜஸ்வியுமானவர்கள், வசிஷ்டரின் சாபத்தின் குற்றத்தால் மனிதப் பிறவியை அடைந்தனர்.
1.105.15
तेषां जनयिता नान्यस्त्वदृते भुवि विद्यते ।
मद्विधा मानुषी धात्री लोके नास्तीह काचन ॥ १.१०५.१५ ॥
அவர்களின் தந்தை பூமியில் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; இந்த உலகில் என்னைப் போன்ற மனிதப் செவிலித்தாயும் எவரும் இல்லை.
1.105.16
तस्मात्तज्जननीहेतोर्मानुषत्वमुपागता ।
जनयित्वा वसूनष्टौ जिता लोकास्त्वयाऽक्षयाः ॥ १.१०५.१६ ॥
ஆகையால் அவர்களின் பிறப்பின் பொருட்டு நான் மனிதப் பிறவியை அடைந்தேன். எட்டு வசுக்களைப் பெற்றதால் நீ அழியாத உலகங்களை வென்றாய்.
1.105.17
देवानां समयस्त्वेष वसूनां संश्रुतो मया ।
जातं जातं मोक्षयिष्ये जन्मतो मानुषादिति ॥ १.१०५.१७ ॥
தேவர்களுடனும் வசுக்களுடனும் இந்த ஒப்பந்தத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன்: பிறந்த ஒவ்வொருவரையும் பிறந்தவுடனே மனிதப் பிறவியிலிருந்து விடுவிப்பேன்.
1.105.18
तत्ते शापाद्विनिर्मुक्ता आपवस्य महात्मनः ।
स्वस्ति तेस्तु गमिष्यामि पुत्रं पाहि महाव्रतम् ॥ १.१०५.१८ ॥
ஆகவே மகாத்மா ஆபவரின் சாபத்திலிருந்து அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் போகிறேன். மகாவிரதனான மகனைக் காப்பாற்று.