Mahābhārata · Adhyāya 1.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.116.1
किं कृतं कर्म धर्मेण येन शापमुपेयिवान् ।
कस्य शापाच्च ब्रह्मर्षेः शूद्रयोनावजायत ॥ १.११६.१ ॥
¿Qué acción conforme al dharma realizó, por la cual incurrió en una maldición? ¿Por la maldición de cuál brahmarṣi nació en un vientre śūdra?
1.116.2
बभूव ब्राह्मणः कश्चिन्माण्डव्य इति विश्रुतः ।
धृतिमान्सर्वधर्मज्ञः सत्ये तपसि च स्थितः ॥ १.११६.२ ॥
Había cierto brahmin renombrado como Māṇḍavya, firme, conocedor de todo dharma, establecido en la verdad y en la austeridad.
1.116.3
स तीर्थयात्रां विचरन्नाजगाम यदृच्छया ।
संनिकृष्टानि तीर्थानि ग्रामाणां यानि कानि च।
तत्राश्रमपदं कृत्वा वसति स्म महामुनिः ॥ १.११६.३ ॥
Vagando en peregrinación, llegó por azar allí donde se hallaban los vados sagrados cercanos a las aldeas; allí hizo un eremitorio y habitó, aquel gran sabio.
1.116.4
स आश्रमपदद्वारि वृक्षमूले महातपाः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महायोगी तस्थौ मौनव्रतान्वितः ॥ १.११६.४ ॥
A la puerta del eremitorio, al pie de un árbol, aquel gran asceta, con los brazos en alto, aquel gran yogui permanecía de pie, sujeto al voto de silencio.
1.116.5
तस्य कालेन महता तस्मिंस्तपसि वर्ततः ।
तमाश्रममनुप्राप्ता दस्यवो लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.५ ॥
Mientras él persistía en aquella austeridad durante mucho tiempo, llegaron al eremitorio unos bandidos saqueadores.
1.116.6
अनुसार्यमाणा बहुभी रक्षिभिर्भरतर्षभ ।
तामेव वसतिं जग्मुस्ते ग्रामाल्लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.६ ॥
¡Oh toro de los Bharatas! Perseguidos por numerosos guardias, aquellos bandidos que saquean la aldea se dirigieron precisamente a aquella morada.
1.116.7
यस्मिन्नावसथे शेते स मुनिः संशितव्रतः ।
ते तस्यावसथे लोप्त्रं दस्यवः कुरुसत्तम ॥ १.११६.७ ॥
En el ermitaño donde yacía aquel sabio de votos severos, los bandidos depositaron el botín, oh mejor de los Kurus.
1.116.8
निधाय च भयाल्लीनास्तत्रैवानागते बले ।
तेषु लीनेष्वथो शीघ्रं ततस्तद्रक्षिणां बलम् ॥ १.११६.८ ॥
Tras depositar el botín, se ocultaron allí mismo por miedo, antes de que llegara el ejército; una vez ocultos, pronto llegó la fuerza de los guardias.
1.116.9
आजगाम ततोऽपश्यंस्तमृषिं तस्करानुगाः ।
तमपृच्छंस्ततो राजंस्तथावृत्तं तपोधनम् ॥ १.११६.९ ॥
Entonces llegaron, los seguidores de los ladrones, y vieron a aquel sabio. Entonces, oh rey, preguntaron a aquel rico en austeridad sobre lo sucedido.
1.116.10
कतरेण पथा याता दस्यवो द्विजसत्तम ।
तेन गच्छामहे ब्रह्मन्यथा शीघ्रतरं वयम् ॥ १.११६.१० ॥
¿Por qué camino fueron los bandidos, oh mejor de los dvija? Por ese camino, oh brahmán, vayamos, para que podamos ir más rápido.
1.116.11
तथा तु रक्षिमां तेषां ब्रुवतां स तपोधनः ।
न किंचिद्वचनं राजन्नब्रवीत्साध्वसाधु वा ॥ १.११६.११ ॥
Mientras los guardias hablaban así, aquel rico en austeridad, oh rey, no dijo nada, ni bien ni mal.
1.116.12
ततस्ते राजपुरुषा विचिन्वानास्तमाश्रमम् ।
ददृशुस्तत्र लीनांस्तांश्चोरांस्तद्द्रव्यमेव च ॥ १.११६.१२ ॥
Entonces aquellos hombres del rey, buscando en el ermitaño, vieron allí a los ladrones escondidos y también el botín mismo.
1.116.13
ततः शङ्का समभवद्रक्षिणां तं मुनिं प्रति ।
संयम्यैनं ततो राज्ञे दस्यूंश्चैव न्यवेदयन् ॥ १.११६.१३ ॥
Entonces surgió sospecha entre los guardias hacia aquel sabio. Atándolo, informaron al rey sobre él y los ladrones.
1.116.14
तं राजा सह तैश्चोरैरन्वशाद्वध्यतामिति ।
स रक्षिभिस्तैरज्ञातः शूले प्रोतो महातपाः ॥ १.११६.१४ ॥
El rey ordenó que él, junto con aquellos ladrones, fuera ejecutado. Aquel gran asceta, sin ser reconocido por los guardias, fue empalado en una estaca.
1.116.15
ततस्ते शूलमारोप्य तं मुनिं रक्षिणस्तदा ।
प्रतिजग्मुर्महीपालं धनान्यादाय तान्यथ ॥ १.११६.१५ ॥
Entonces los guardias izaron a aquel sabio sobre la estaca y, tomando las riquezas, regresaron junto al rey.
1.116.16
शूलस्थः स तु धर्मात्मा कालेन महता ततः ।
निराहारोऽपि विप्रर्षिर्मरणं नाभ्यपद्यत ॥ १.११६.१६ ॥
Aquel sabio brahmán de alma recta, situado en la estaca, no encontró la muerte aunque pasó mucho tiempo sin alimento.
1.116.17
धारयामास च प्राणानृषींश्च समुपानयत् ।
शूलाग्रे तप्यमानेन तपस्तेन महात्मना ॥ १.११६.१७ ॥
Aquel de gran alma sostuvo su aliento mientras se abrasaba en la punta de la estaca, y también hizo venir a los sabios.
1.116.18
सन्तापं परमं जग्मुर्मुनयस्तपसाऽन्विताः ।
ते रात्रौ शकुना भूत्वा सन्निपत्त्य तु भारत।
दर्शन्तो यथाशक्ति तमपृच्छन्द्विजोत्तमम् ॥ १.११६.१८ ॥
Los sabios, dotados de ascetismo, sintieron gran angustia. Oh Bhārata, de noche se reunieron en forma de aves, mostrándose en la medida de sus poderes, y preguntaron a aquel mejor de los nacidos dos veces.
1.116.19
श्रोतुमिच्छामहे ब्रह्मन्किं पापं कृतवानसि ।
येनेह समनुप्राप्तं शूले दुःखभयं महत् ॥ १.११६.१९ ॥
Deseamos oír, oh brahmán, qué pecado has cometido, por el cual te ha sobrevenido aquí, en la estaca, un gran sufrimiento y temor.