மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.116.1
किं कृतं कर्म धर्मेण येन शापमुपेयिवान् ।
कस्य शापाच्च ब्रह्मर्षेः शूद्रयोनावजायत ॥ १.११६.१ ॥
எந்த தர்மச் செயலால் அவர் சாபத்தை அடைந்தார்? எந்த பிரம்மரிஷியின் சாபத்தால் அவர் சூத்திர யோனியில் பிறந்தார்?
1.116.2
बभूव ब्राह्मणः कश्चिन्माण्डव्य इति विश्रुतः ।
धृतिमान्सर्वधर्मज्ञः सत्ये तपसि च स्थितः ॥ १.११६.२ ॥
மாண்டவ்யர் என்று புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் உறுதியுடையவர், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவர், உண்மையிலும் தவத்திலும் நிலைத்தவர்.
1.116.3
स तीर्थयात्रां विचरन्नाजगाम यदृच्छया ।
संनिकृष्टानि तीर्थानि ग्रामाणां यानि कानि च।
तत्राश्रमपदं कृत्वा वसति स्म महामुनिः ॥ १.११६.३ ॥
அவர் புனித யாத்திரை செய்து திரிந்து, தற்செயலாக அங்கு வந்தார்; கிராமங்களுக்கு அருகில் இருந்த தீர்த்தங்கள் எவையோ அவற்றுக்கு அருகில். அங்கே ஆசிரமம் அமைத்து அந்த மகாமுனி வசித்தார்.
1.116.4
स आश्रमपदद्वारि वृक्षमूले महातपाः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महायोगी तस्थौ मौनव्रतान्वितः ॥ १.११६.४ ॥
அவர் ஆசிரமத்தின் வாயிலில், மரத்தடியில், பெரும் தவம் செய்பவராய், கைகளை மேலே உயர்த்தி, பெரும் யோகியாய், மௌனவிரதத்துடன் நின்றார்.
1.116.5
तस्य कालेन महता तस्मिंस्तपसि वर्ततः ।
तमाश्रममनुप्राप्ता दस्यवो लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.५ ॥
அவர் அந்தத் தவத்தில் நீண்ட காலம் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அந்த ஆசிரமத்திற்கு கொள்ளையடிக்கும் கொள்ளையர்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.
1.116.6
अनुसार्यमाणा बहुभी रक्षिभिर्भरतर्षभ ।
तामेव वसतिं जग्मुस्ते ग्रामाल्लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! பல காவலர்களால் துரத்தப்பட்ட அந்தக் கொள்ளையர்கள், ஊரிலிருந்து கொள்ளையடித்தவர்களாய் அதே குடியிருப்புக்குள் சென்றனர்.
1.116.7
यस्मिन्नावसथे शेते स मुनिः संशितव्रतः ।
ते तस्यावसथे लोप्त्रं दस्यवः कुरुसत्तम ॥ १.११६.७ ॥
கடுமையான விரதம் கொண்ட அந்த முனிவர் தங்கிய ஆசிரமத்தில்தான், கள்வர்கள் திருடிய பொருளை வைத்தனர், குருகுல சிறந்தவனே.
1.116.8
निधाय च भयाल्लीनास्तत्रैवानागते बले ।
तेषु लीनेष्वथो शीघ्रं ततस्तद्रक्षिणां बलम् ॥ १.११६.८ ॥
பொருளை வைத்துவிட்டு பயத்தால் அங்கேயே மறைந்தனர்; படை இன்னும் வரவில்லை. அவர்கள் மறைந்தவுடன் காவலர்களின் அந்தப் படை விரைவில் வந்தது.
1.116.9
आजगाम ततोऽपश्यंस्तमृषिं तस्करानुगाः ।
तमपृच्छंस्ततो राजंस्तथावृत्तं तपोधनम् ॥ १.११६.९ ॥
பின்னர் அவர்கள் வந்தனர்; திருடர்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவர்கள் அந்த முனிவரைக் கண்டனர். அரசே, பின்னர் நடந்ததைப் பற்றி அந்த தவச்செல்வரிடம் கேட்டனர்.
1.116.10
कतरेण पथा याता दस्यवो द्विजसत्तम ।
तेन गच्छामहे ब्रह्मन्यथा शीघ्रतरं वयम् ॥ १.११६.१० ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, கள்வர்கள் எந்த வழியில் சென்றனர்? பிராமணரே, நாங்கள் எந்த வழியில் சென்றால் விரைவாகப் போகலாமோ அந்த வழியில் செல்வோம்.
1.116.11
तथा तु रक्षिमां तेषां ब्रुवतां स तपोधनः ।
न किंचिद्वचनं राजन्नब्रवीत्साध्वसाधु वा ॥ १.११६.११ ॥
காவலர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும், அந்த தவச்செல்வர், அரசே, நல்லதோ கெட்டதோ எதுவும் சொல்லவில்லை.
1.116.12
ततस्ते राजपुरुषा विचिन्वानास्तमाश्रमम् ।
ददृशुस्तत्र लीनांस्तांश्चोरांस्तद्द्रव्यमेव च ॥ १.११६.१२ ॥
பின்னர் அந்த அரச அதிகாரிகள் அந்த ஆசிரமத்தைத் தேடியபோது, அங்கே மறைந்திருந்த அந்தத் திருடர்களையும், அந்தப் பொருளையும் கண்டனர்.
1.116.13
ततः शङ्का समभवद्रक्षिणां तं मुनिं प्रति ।
संयम्यैनं ततो राज्ञे दस्यूंश्चैव न्यवेदयन् ॥ १.११६.१३ ॥
அப்போது காவலர்களுக்கு அந்த முனிவர் மீது சந்தேகம் எழுந்தது. அவர்கள் அவரைக் கட்டி, கொள்ளையர்களுடன் அரசனுக்குத் தெரிவித்தனர்.
1.116.14
तं राजा सह तैश्चोरैरन्वशाद्वध्यतामिति ।
स रक्षिभिस्तैरज्ञातः शूले प्रोतो महातपाः ॥ १.११६.१४ ॥
அரசன் அவனையும் அந்தத் திருடர்களுடன் சேர்த்து, 'இவனைக் கொல்லுங்கள்' என்று ஆணையிட்டான். மகாதவஸ்வியான அவன், காவலர்களால் அறியப்படாமலேயே சூலத்தில் ஏற்றப்பட்டான்.
1.116.15
ततस्ते शूलमारोप्य तं मुनिं रक्षिणस्तदा ।
प्रतिजग्मुर्महीपालं धनान्यादाय तान्यथ ॥ १.११६.१५ ॥
பின்னர் அந்தக் காவலர்கள் அந்த முனிவரை சூலத்தில் ஏற்றிவிட்டு, அந்தச் செல்வங்களை எடுத்துக்கொண்டு அரசனிடம் திரும்பிச் சென்றனர்.
1.116.16
शूलस्थः स तु धर्मात्मा कालेन महता ततः ।
निराहारोऽपि विप्रर्षिर्मरणं नाभ्यपद्यत ॥ १.११६.१६ ॥
சூலத்தில் நின்ற அந்தத் தர்மாத்மாவான பிராமண முனிவர், நீண்ட காலம் உணவின்றி இருந்தும் மரணத்தை அடையவில்லை.
1.116.17
धारयामास च प्राणानृषींश्च समुपानयत् ।
शूलाग्रे तप्यमानेन तपस्तेन महात्मना ॥ १.११६.१७ ॥
அந்த மகாத்மா சூலத்தின் நுனியில் வெந்தவாறே தம் உயிரைத் தாங்கி நின்றார்; முனிவர்களையும் வரவழைத்தார்.
1.116.18
सन्तापं परमं जग्मुर्मुनयस्तपसाऽन्विताः ।
ते रात्रौ शकुना भूत्वा सन्निपत्त्य तु भारत।
दर्शन्तो यथाशक्ति तमपृच्छन्द्विजोत्तमम् ॥ १.११६.१८ ॥
தவத்தோடு கூடிய முனிவர்கள் பெரும் துயரடைந்தனர். ஓ பாரதா, அவர்கள் இரவில் பறவைகளாக வடிவெடுத்து ஒன்றுகூடி, தம் சக்திக்கேற்ப தோன்றிக் காட்டி, அந்த உயர்ந்த துவிஜனிடம் வினவினர்.
1.116.19
श्रोतुमिच्छामहे ब्रह्मन्किं पापं कृतवानसि ।
येनेह समनुप्राप्तं शूले दुःखभयं महत् ॥ १.११६.१९ ॥
பிராமணரே, நீர் என்ன பாவம் செய்தீர் என்று கேட்க விரும்புகிறோம்; அதனால் இங்கே சூலத்தில் பெரும் துன்பமும் பயமும் உமக்கு வந்தனவே.