Mahābhārata · Adhyāya 1.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.116.1
किं कृतं कर्म धर्मेण येन शापमुपेयिवान् ।
कस्य शापाच्च ब्रह्मर्षेः शूद्रयोनावजायत ॥ १.११६.१ ॥
Welche dharmagemäße Tat beging er, durch die er einen Fluch auf sich zog? Durch den Fluch welches brahmarṣi wurde er in einem śūdra-Schoß geboren?
1.116.2
बभूव ब्राह्मणः कश्चिन्माण्डव्य इति विश्रुतः ।
धृतिमान्सर्वधर्मज्ञः सत्ये तपसि च स्थितः ॥ १.११६.२ ॥
Es gab einen Brahmanen namens Māṇḍavya, berühmt, standhaft, der alle dharma kannte, gefestigt in Wahrheit und Askese.
1.116.3
स तीर्थयात्रां विचरन्नाजगाम यदृच्छया ।
संनिकृष्टानि तीर्थानि ग्रामाणां यानि कानि च।
तत्राश्रमपदं कृत्वा वसति स्म महामुनिः ॥ १.११६.३ ॥
Auf Pilgerfahrt umherziehend kam er zufällig dorthin, wo die heiligen Furten nahe den Dörfern lagen; dort errichtete er eine Einsiedelei und wohnte, der große Weise.
1.116.4
स आश्रमपदद्वारि वृक्षमूले महातपाः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महायोगी तस्थौ मौनव्रतान्वितः ॥ १.११६.४ ॥
An der Pforte der Einsiedelei, am Fuß eines Baumes, stand der große Asket mit erhobenen Armen, der große Yogin, dem Schweigegelübde verpflichtet.
1.116.5
तस्य कालेन महता तस्मिंस्तपसि वर्ततः ।
तमाश्रममनुप्राप्ता दस्यवो लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.५ ॥
Während er lange in jener Askese verharrte, kamen Räuber, die plündern, an jene Einsiedelei.
1.116.6
अनुसार्यमाणा बहुभी रक्षिभिर्भरतर्षभ ।
तामेव वसतिं जग्मुस्ते ग्रामाल्लोप्त्रहारिणः ॥ १.११६.६ ॥
O Stier der Bharatas! Von vielen Wächtern verfolgt, zogen jene Räuber, die aus dem Dorf plündern, geradewegs in eben jene Behausung.
1.116.7
यस्मिन्नावसथे शेते स मुनिः संशितव्रतः ।
ते तस्यावसथे लोप्त्रं दस्यवः कुरुसत्तम ॥ १.११६.७ ॥
In der Einsiedelei, in der jener Weise mit strengen Gelübden schlief, legten die Räuber das Diebesgut nieder, o Bester der Kurus.
1.116.8
निधाय च भयाल्लीनास्तत्रैवानागते बले ।
तेषु लीनेष्वथो शीघ्रं ततस्तद्रक्षिणां बलम् ॥ १.११६.८ ॥
Nachdem sie die Beute niedergelegt hatten, versteckten sie sich dort aus Furcht, noch bevor das Heer eingetroffen war; als sie sich verborgen hatten, kam schnell die Schar der Wächter.
1.116.9
आजगाम ततोऽपश्यंस्तमृषिं तस्करानुगाः ।
तमपृच्छंस्ततो राजंस्तथावृत्तं तपोधनम् ॥ १.११६.९ ॥
Dann kamen sie, die Verfolger der Diebe, und sahen jenen Weisen. Dann, o König, befragten sie jenen an Askese Reichen über das Geschehene.
1.116.10
कतरेण पथा याता दस्यवो द्विजसत्तम ।
तेन गच्छामहे ब्रह्मन्यथा शीघ्रतरं वयम् ॥ १.११६.१० ॥
Auf welchem Weg zogen die Räuber, o Bester der Zweimalgeborenen? Auf diesem Weg, o Brahmane, lasst uns gehen, damit wir schneller vorankommen.
1.116.11
तथा तु रक्षिमां तेषां ब्रुवतां स तपोधनः ।
न किंचिद्वचनं राजन्नब्रवीत्साध्वसाधु वा ॥ १.११६.११ ॥
Während die Wächter so sprachen, sagte jener an Askese Reiche, o König, nichts, weder Gutes noch Schlechtes.
1.116.12
ततस्ते राजपुरुषा विचिन्वानास्तमाश्रमम् ।
ददृशुस्तत्र लीनांस्तांश्चोरांस्तद्द्रव्यमेव च ॥ १.११६.१२ ॥
Dann sahen jene Männer des Königs, als sie die Einsiedelei durchsuchten, dort die versteckten Diebe und auch das Diebesgut selbst.
1.116.13
ततः शङ्का समभवद्रक्षिणां तं मुनिं प्रति ।
संयम्यैनं ततो राज्ञे दस्यूंश्चैव न्यवेदयन् ॥ १.११६.१३ ॥
Da entstand bei den Wächtern Verdacht gegen jenen Weisen. Sie fesselten ihn und meldeten ihn samt den Räubern dem König.
1.116.14
तं राजा सह तैश्चोरैरन्वशाद्वध्यतामिति ।
स रक्षिभिस्तैरज्ञातः शूले प्रोतो महातपाः ॥ १.११६.१४ ॥
Der König befahl, er solle zusammen mit jenen Dieben hingerichtet werden. Jener große Asket wurde, von den Wächtern nicht erkannt, auf einen Pfahl gespießt.
1.116.15
ततस्ते शूलमारोप्य तं मुनिं रक्षिणस्तदा ।
प्रतिजग्मुर्महीपालं धनान्यादाय तान्यथ ॥ १.११६.१५ ॥
Dann setzten die Wächter jenen Weisen auf den Pfahl und kehrten, die Schätze mitnehmend, zum König zurück.
1.116.16
शूलस्थः स तु धर्मात्मा कालेन महता ततः ।
निराहारोऽपि विप्रर्षिर्मरणं नाभ्यपद्यत ॥ १.११६.१६ ॥
Jener rechtschaffene brahmanische Weise, auf dem Pfahl, fand den Tod nicht, obwohl er lange Zeit ohne Nahrung war.
1.116.17
धारयामास च प्राणानृषींश्च समुपानयत् ।
शूलाग्रे तप्यमानेन तपस्तेन महात्मना ॥ १.११६.१७ ॥
Jener großseelige hielt seinen Atem an, während er an der Spitze des Pfahls brannte, und ließ auch die Weisen herbeirufen.
1.116.18
सन्तापं परमं जग्मुर्मुनयस्तपसाऽन्विताः ।
ते रात्रौ शकुना भूत्वा सन्निपत्त्य तु भारत।
दर्शन्तो यथाशक्ति तमपृच्छन्द्विजोत्तमम् ॥ १.११६.१८ ॥
Die Weisen, mit Askese begabt, empfanden großen Schmerz. O Bhārata, in der Nacht versammelten sie sich in Vogelgestalt, zeigten sich nach ihren Kräften und befragten jenen besten der Zweimalgeborenen.
1.116.19
श्रोतुमिच्छामहे ब्रह्मन्किं पापं कृतवानसि ।
येनेह समनुप्राप्तं शूले दुःखभयं महत् ॥ १.११६.१९ ॥
Wir möchten hören, o Brahmane, welche Sünde du begangen hast, durch die dir hier auf dem Pfahl großes Leid und Furcht zugestoßen sind.