ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.125.1
तत्रापि तपसि श्रेष्ठे वर्तमानः स वीर्यवान् ।
सिद्धचारणसङ्घानां बभूव प्रियदर्शनः ॥ १.१२५.१ ॥
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟାରେ ରତ ସେହି ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସମୂହରେ ପ୍ରିୟଦର୍ଶନ ହେଲେ।
1.125.2
सुश्रूषुरनहंवादी संयतात्मा जितेन्द्रियः ।
स्वर्गं गन्तुं पराक्रान्तः स्वेन वीर्येण भारत ॥ १.१२५.२ ॥
ସେବାଭାବୀ, ଅହଙ୍କାରରହିତ, ସଂଯତାତ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜିତ ସେ, ହେ ଭାରତ, ନିଜ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମୀ ହେଲେ।
1.125.3
केषांचिदभवद्भ्राता केषांचिदभवत्सखा ।
ऋषयस्त्वपरे चैनं पुत्रवत्पर्यपालयन् ॥ १.१२५.३ ॥
କାହାରିର ସେ ଭାଇ ହେଲେ, କାହାରିର ମିତ୍ର ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ପରି ପାଳନ କଲେ।
1.125.4
स तु कालेन महता प्राप्य निष्कल्मषं तपः ।
ब्रह्मर्षिसदृशः पाण्डुर्बभूव भरतर्षभ ॥ १.१२५.४ ॥
ସେ ପାଣ୍ଡୁ ବହୁକାଳ ପରେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ତପସ୍ୟା ପାଇ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ସଦୃଶ ହେଲେ।
1.125.5
अमावास्यां तु सहिता ऋषयः संशितव्रताः ।
ब्रह्माणं द्रष्टुकामास्ते संप्रतस्थुर्महर्षयः ॥ १.१२५.५ ॥
ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ କଠୋର ବ୍ରତଧାରୀ ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଯାତ୍ରା କଲେ, ସେ ମହର୍ଷିମାନେ।
1.125.6
संप्रयातानृषीन्दृष्ट्वा पाण्डुर्वचनमब्रवीत् ।
भवन्तः क्व गमिष्यन्ति ब्रूत मे वदतां वराः ॥ १.१२५.६ ॥
ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପାଣ୍ଡୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ: "ଆପଣମାନେ କେଉଁଠିକୁ ଯିବେ? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ।"
1.125.7
समावायो महानद्य ब्रह्मलोके महात्मनाम् ।
देवानां च ऋषीणां च पितॄणां च महात्मनाम्।
वयं तत्र गमिष्यामो द्रष्टुकामाः स्वयंभुवम् ॥ १.१२५.७ ॥
ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ମହାତ୍ମା, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ଏକ ବୃହତ୍ ସମାବେଶ ହେଉଛି। ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ (ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ) ଦର୍ଶନ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବୁ।
1.125.8
पाण्डुरुत्थाय सहसा गन्तुकामो महर्षिभिः ।
स्वर्गपारं तितीर्षुः स शतशृङ्गादुदङ्मुखः ॥ १.१२५.८ ॥
ପାଣ୍ଡୁ ସହସା ଉଠିଲେ। ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସ୍ୱର୍ଗର ପାରିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଶତଶୃଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହୋଇ।
1.125.9
प्रतस्थे सह पत्नीभ्यामब्रुवंस्तं च तापसाः ।
उपर्युपरि गच्छन्तः शैलराजमुदङ्मुखाः ॥ १.१२५.९ ॥
ସେ ନିଜର ଦୁଇ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହୋଇ, ପର୍ବତରାଜ ଆଡ଼କୁ ଉପରକୁ ଉପରକୁ ଯାଇ।
1.125.10
दृष्टवन्तो गिरौ रम्ये दुर्गान्देशान्बहून्वयम् ।
विमानशतसंबाधां गीतस्वरनिनादिताम् ॥ १.१२५.१० ॥
ସେହି ରମଣୀୟ ପର୍ବତରେ ଆମେ ଅନେକ ଦୁର୍ଗମ ପ୍ରଦେଶ ଦେଖିଲୁ, ଶହ ଶହ ବିମାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଗୀତସ୍ୱରରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ।
1.125.11
आक्रीडभूमिं देवानां गन्धर्वाप्सरसां तथा ।
उद्यानानि कुबेरस्य समानि विषमाणि च ॥ १.१२५.११ ॥
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାଙ୍କ କ୍ରୀଡ଼ାଭୂମି ଏବଂ କୁବେରଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲୁ; କିଛି ସମତଳ, କିଛି ବିଷମ।
1.125.12
महानदीनितम्बांश्च गहनान्गिरिगह्वरान् ।
सन्ति नित्यहिमा देशा निर्वृक्षमृगपक्षिणः ॥ १.१२५.१२ ॥
ମହାନଦୀର ଢାଳ ଓ ଘନ ପର୍ବତ-ଗୁମ୍ଫା ଅଛି। ସଦା ହିମାଚ୍ଛାଦିତ ପ୍ରଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଗଛ, ମୃଗ କି ପକ୍ଷୀ ନାହାନ୍ତି।
1.125.13
सन्ति क्वचिन्महादर्यो दुर्गाः काश्चिद्दुरासदाः ।
नातिक्रामेत पक्षी यान्कुत एवेतरे मृगाः ॥ १.१२५.१३ ॥
କୋଉଠି ବଡ଼ ଗୁମ୍ଫା ଅଛି, କେତେକ ଦୁର୍ଗମ ଓ ଦୁଷ୍ପ୍ରବେଶ୍ୟ, ଯାହା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାର ହୋଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ମୃଗମାନେ କିପରି ପାର ହେବେ।
1.125.14
वायुरेको हि यात्यत्र सिद्धाश्च परमर्षयः ।
गच्छन्त्यौ शैलराजेऽस्मिन्राजपुत्र्यौ कथं न्विमे ॥ १.१२५.१४ ॥
ଏଠାରେ କେବଳ ପବନ ଯାଏ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଓ ପରମ ଋଷିମାନେ; ଏହି ପର୍ବତରାଜ ଉପରେ ଯାଉଥିବା ଏହି ଦୁଇ ରାଜକୁମାରୀ କିପରି (ଗଲେ)?
1.125.15
न सीदेतामदुःखार्हे मा गमो भरतर्षभ ।
अप्रजस्य महाभागा न द्वारं परिचक्षते ॥ १.१२५.१५ ॥
ଦୁଃଖର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ବ୍ୟଥିତ ନ ହୁଅନ୍ତୁ; ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମହାଭାଗମାନେ କୁହନ୍ତି, ସନ୍ତାନହୀନର (ସ୍ୱର୍ଗର) ଦ୍ୱାର ନାହିଁ।
1.125.16
स्वर्गे तेनाभितप्तोऽहमप्रजस्तु ब्रवीमि वः ।
सोऽहमुग्रेण तपसा सभार्यस्त्यक्तजीवितः ॥ १.१२५.१६ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ସେଥିରେ ପୀଡ଼ିତ, ସନ୍ତାନହୀନ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କହୁଛି। ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ମୁଁ।
1.125.17
अनपत्योऽपि विन्देयं स्वर्गमुग्रेण कर्मणा ।
अस्ति वै तव धर्मात्मन्विद्म देवोपम शुभम् ॥ १.१२५.१७ ॥
ସନ୍ତାନହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଉଗ୍ର କର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ପାରନ୍ତି। ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ଦେବତୁଲ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ଶୁଭ (ସନ୍ତାନ) ଅଛି ବୋଲି ଆମେ ଜାଣୁ।
1.125.18
अपत्यमनघं राजन्वयं दिव्येन चक्षुषा ।
दैवोद्दिष्टं नरव्याघ्र कर्मणेहोपपादय ॥ १.१२५.१८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିର୍ଦୋଷ ସନ୍ତାନ ଦେଖୁ। ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ଦୈବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ (ସନ୍ତାନ) କୁ ଏଠାରେ କର୍ମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।
1.125.19
अक्लिष्टं फलमव्यग्रो विन्दते बुद्धिमान्नरः ।
तस्मिन्दृष्टे फले राजन्प्रयत्नं कर्तुमर्हसि ॥ १.१२५.१९ ॥
ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ କଷ୍ଟ ବିନା ଏବଂ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ହେ ରାଜନ, ସେହି ଫଳ ଦେଖି ତୁମେ ପ୍ରଯତ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
1.125.20
अपत्यं गुणसंपन्नं लब्धा प्रीतिकरं ह्यसि ।
तच्छ्रुत्वा तापसवचः पाण्डुस्चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.१२५.२० ॥
ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ। ସେହି ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପାଣ୍ଡୁ ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ହେଲେ।
1.125.21
आत्मनो मृगशापेन जानन्नुपहतां क्रियाम् ॥ १.१२५.२१ ॥
ମୃଗର ଅଭିଶାପରେ ନିଜର କର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣି।