Mahābhārata · Adhyāya 1.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.125.1
तत्रापि तपसि श्रेष्ठे वर्तमानः स वीर्यवान् ।
सिद्धचारणसङ्घानां बभूव प्रियदर्शनः ॥ १.१२५.१ ॥
Auch dort, in höchster Askese verharrend, wurde jener Mächtige unter den Versammlungen der Siddhas und Cāraṇas ein angenehmer Anblick.
1.125.2
सुश्रूषुरनहंवादी संयतात्मा जितेन्द्रियः ।
स्वर्गं गन्तुं पराक्रान्तः स्वेन वीर्येण भारत ॥ १.१२५.२ ॥
Dienstbereit, frei von Prahlerei, selbstbeherrscht und seine Sinne bezwungen, strebte er, o Bhārata, aus eigener Kraft zum Himmel.
1.125.3
केषांचिदभवद्भ्राता केषांचिदभवत्सखा ।
ऋषयस्त्वपरे चैनं पुत्रवत्पर्यपालयन् ॥ १.१२५.३ ॥
Für manche war er ein Bruder, für manche ein Freund; andere Weise aber behüteten ihn wie einen Sohn.
1.125.4
स तु कालेन महता प्राप्य निष्कल्मषं तपः ।
ब्रह्मर्षिसदृशः पाण्डुर्बभूव भरतर्षभ ॥ १.१२५.४ ॥
Pāṇḍu aber, der nach langer Zeit die makellose Askese erlangt hatte, wurde einem Brahmarṣi gleich, o Stier der Bharatas.
1.125.5
अमावास्यां तु सहिता ऋषयः संशितव्रताः ।
ब्रह्माणं द्रष्टुकामास्ते संप्रतस्थुर्महर्षयः ॥ १.१२५.५ ॥
Am Neumondtag brachen die Weisen mit ihren strengen Gelübden, versammelt und begierig, Brahmā zu sehen, auf, jene großen Seher.
1.125.6
संप्रयातानृषीन्दृष्ट्वा पाण्डुर्वचनमब्रवीत् ।
भवन्तः क्व गमिष्यन्ति ब्रूत मे वदतां वराः ॥ १.१२५.६ ॥
Als Pāṇḍu die Weisen aufbrechen sah, sprach er diese Worte: »Wohin werdet ihr gehen, ihr Verehrten? Sagt es mir, ihr Besten der Redner.«
1.125.7
समावायो महानद्य ब्रह्मलोके महात्मनाम् ।
देवानां च ऋषीणां च पितॄणां च महात्मनाम्।
वयं तत्र गमिष्यामो द्रष्टुकामाः स्वयंभुवम् ॥ १.१२५.७ ॥
In Brahmās Welt findet eine große Versammlung der hochherzigen Götter, Weisen und Ahnen statt. Begierig, den Svayaṃbhū zu sehen, werden wir dorthin gehen.
1.125.8
पाण्डुरुत्थाय सहसा गन्तुकामो महर्षिभिः ।
स्वर्गपारं तितीर्षुः स शतशृङ्गादुदङ्मुखः ॥ १.१२५.८ ॥
Pāṇḍu erhob sich plötzlich, begierig, mit den großen Weisen zu gehen, und wollte das jenseitige Ufer des Himmels überqueren, nach Norden gewandt vom Śataśṛṅga.
1.125.9
प्रतस्थे सह पत्नीभ्यामब्रुवंस्तं च तापसाः ।
उपर्युपरि गच्छन्तः शैलराजमुदङ्मुखाः ॥ १.१२५.९ ॥
Er brach mit seinen beiden Frauen auf, und die Asketen sagten zu ihm: »Immer höher steigend, nach Norden gewandt zum König der Berge.«
1.125.10
दृष्टवन्तो गिरौ रम्ये दुर्गान्देशान्बहून्वयम् ।
विमानशतसंबाधां गीतस्वरनिनादिताम् ॥ १.१२५.१० ॥
Auf jenem reizvollen Berg sahen wir viele schwer zugängliche Gegenden, überfüllt von Hunderten himmlischer Wagen und widerhallend vom Klang des Gesangs.
1.125.11
आक्रीडभूमिं देवानां गन्धर्वाप्सरसां तथा ।
उद्यानानि कुबेरस्य समानि विषमाणि च ॥ १.१२५.११ ॥
Wir sahen die Spielplätze der Götter, Gandharven und Apsaras sowie die Lustgärten Kuberas, einige eben, andere uneben.
1.125.12
महानदीनितम्बांश्च गहनान्गिरिगह्वरान् ।
सन्ति नित्यहिमा देशा निर्वृक्षमृगपक्षिणः ॥ १.१२५.१२ ॥
Es gibt die Hänge großer Flüsse, dichte Bergschluchten und ewig schneebedeckte Gegenden, ohne Bäume, Hirsche oder Vögel.
1.125.13
सन्ति क्वचिन्महादर्यो दुर्गाः काश्चिद्दुरासदाः ।
नातिक्रामेत पक्षी यान्कुत एवेतरे मृगाः ॥ १.१२५.१३ ॥
Irgendwo gibt es große Höhlen, manche unzugängliche, schwer erreichbare Festungen, die selbst ein Vogel nicht überqueren kann; wie sollten dann andere Hirsche sie überqueren?
1.125.14
वायुरेको हि यात्यत्र सिद्धाश्च परमर्षयः ।
गच्छन्त्यौ शैलराजेऽस्मिन्राजपुत्र्यौ कथं न्विमे ॥ १.१२५.१४ ॥
Hier geht nur der Wind, und die Vollendeten und die höchsten Weisen; wie konnten diese beiden Prinzessinnen, die auf diesem König der Berge gehen, das bewältigen?
1.125.15
न सीदेतामदुःखार्हे मा गमो भरतर्षभ ।
अप्रजस्य महाभागा न द्वारं परिचक्षते ॥ १.१२५.१५ ॥
Mögen sie nicht betrübt sein, die keinen Kummer verdienen; geh nicht, Stier der Bharatas. Die sehr Glücklichen sagen: Für den, der keine Nachkommen hat, gibt es kein Tor.
1.125.16
स्वर्गे तेनाभितप्तोऽहमप्रजस्तु ब्रवीमि वः ।
सोऽहमुग्रेण तपसा सभार्यस्त्यक्तजीवितः ॥ १.१२५.१६ ॥
Im Himmel davon gequält, sage ich, der Kinderlose, euch: Ich, der mit meinen Frauen durch grimmige Askese das Leben aufgab.
1.125.17
अनपत्योऽपि विन्देयं स्वर्गमुग्रेण कर्मणा ।
अस्ति वै तव धर्मात्मन्विद्म देवोपम शुभम् ॥ १.१२५.१७ ॥
Obwohl kinderlos, könnte ich durch grimmige Taten den Himmel erlangen. Gerechter, gottgleicher, wir wissen, dass dir ein glückbringendes Kind bestimmt ist.
1.125.18
अपत्यमनघं राजन्वयं दिव्येन चक्षुषा ।
दैवोद्दिष्टं नरव्याघ्र कर्मणेहोपपादय ॥ १.१२५.१८ ॥
O König, mit göttlichem Blick sehen wir einen makellosen Nachwuchs. Tiger unter den Menschen, bringe hier durch deine Tat das vom Schicksal bestimmte Kind hervor.
1.125.19
अक्लिष्टं फलमव्यग्रो विन्दते बुद्धिमान्नरः ।
तस्मिन्दृष्टे फले राजन्प्रयत्नं कर्तुमर्हसि ॥ १.१२५.१९ ॥
Der weise Mensch erlangt die Frucht ohne Mühe und ohne Unruhe. O König, nachdem du diese Frucht gesehen hast, solltest du dich bemühen.
1.125.20
अपत्यं गुणसंपन्नं लब्धा प्रीतिकरं ह्यसि ।
तच्छ्रुत्वा तापसवचः पाण्डुस्चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.१२५.२० ॥
Wenn du ein mit Tugenden begabtes Kind erlangst, wirst du gewiss erfreut sein. Als Pāṇḍu die Worte des Asketen hörte, versank er in Gedanken.
1.125.21
आत्मनो मृगशापेन जानन्नुपहतां क्रियाम् ॥ १.१२५.२१ ॥
Da er wusste, dass seine eigene Handlung durch den Fluch des Hirsches zunichtegemacht worden war.