ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.133.1
कुन्तीपुत्रेषु जातेषु धृतराष्ट्रात्मजेषु च ।
मद्रराजसुता पाण्डुं रहो वचनमब्रवीत् ॥ १.१३३.१ ॥
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ, ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ନିରୋଳାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
1.133.2
न मेऽस्ति त्वयि सन्तापो विगुणेऽपि परन्तप ।
नावरत्वे वरार्हायाः स्थित्वा चानघ नित्यदा ॥ १.१३३.२ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁତାପନ, ଗୁଣହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ସନ୍ତାପ ନାହିଁ; ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ପତ୍ନୀ ହୋଇ ସର୍ବଦା ରହିବା ହେତୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ମୋର ଦୁଃଖ ନୁହେଁ।
1.133.3
गान्धार्याश्चैव नृपते जातं पुत्रशतं तथा ।
श्रुत्वा न मे तथा दुःखमभवत्कुरुनन्दन ॥ १.१३३.३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ଶହେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିବା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ମୋର ସେପରି ଦୁଃଖ ହୋଇ ନଥିଲା, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ।
1.133.4
इदं तु मे महद्दुःखं तुल्यतायामपुत्रता ।
दिष्ट्या त्विदानीं भर्तुर्मे कुन्त्यामप्यस्ति सन्ततिः ॥ १.१३३.४ ॥
କିନ୍ତୁ ମୋର ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହି ଯେ, ସମାନ ସ୍ଥିତିରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପୁତ୍ର ନାହାନ୍ତି; ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ କୁନ୍ତୀଙ୍କଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
1.133.5
यदि त्वपत्यसन्तानं कुन्तिराजसुता मयि ।
कुर्यादनुग्रहो मे स्यात्तव चापि हितं भवेत् ॥ १.१३३.५ ॥
କୁନ୍ତିରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା କୁନ୍ତୀ ଯଦି ମୋ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଉପକାର କରନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ ହେବ ଏବଂ ତୁମର ମଧ୍ୟ ହିତ ହେବ।
1.133.6
संरम्भो हि सपत्नीत्वाद्वक्तुं कुन्तिसुतां प्रति ।
यदि तु त्वं प्रसन्नो मे स्वयमेनां प्रचोदय ॥ १.१३३.६ ॥
ସପତ୍ନୀ ହେବା ହେତୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ମୋର ସଙ୍କୋଚ ହେଉଛି; ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ତୁମେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
1.133.7
ममाप्येष सदा माद्रि हृद्यर्थः परिवर्तते ।
न तु त्वां प्रसहे वक्तुमिष्टानिष्टविवक्षया ॥ १.१३३.७ ॥
ମାଦ୍ରୀ, ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସର୍ବଦା ଘୂରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଇଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅନିଷ୍ଟ କହିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମକୁ ତାହା କହିବାକୁ ମୋର ସାହସ ନାହିଁ।
1.133.8
तव त्विदं मतं मत्वा प्रयतिष्याम्यतः परम् ।
मन्ये ध्रुवं मयोक्ता सा वचनं प्रतिपत्स्यते ॥ १.१३३.८ ॥
ତୁମର ଏହି ମତକୁ ମାନି ମୁଁ ଏଥିପରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ମୋ କହିବାରେ ସେ ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚୟ ମାନିବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି।
1.133.9
ततः कुन्तीं पुनः पाण्डुर्विविक्त इदमब्रवीत् ।
अनुगृह्णीष्व कल्याणि मद्रराजसुतामपि।
कुलस्य मम सन्तानं लोकस्य च कुरु प्रियम् ॥ १.१३३.९ ॥
ତା ପରେ ପାଣ୍ଡୁ ନିର୍ଜନରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଏହା କହିଲେ: "କଲ୍ୟାଣୀ, ମଦ୍ରରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ କୃପା କର। ମୋ କୁଳର ସନ୍ତାନ ଓ ଜଗତର ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର।"
1.133.10
मम चापिण्डनाशाय पूर्वेषां च महात्मनाम् ।
मत्प्रियार्थं च कल्याणि कुरु कल्याणमुत्तमम् ॥ १.१३३.१० ॥
କଲ୍ୟାଣୀ, ମୋ ଓ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ଲୋପ ନ ହେଉ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଉତ୍ତମ କଲ୍ୟାଣକାରୀ କର୍ମ କର।
1.133.11
यशसोऽर्थाय चैव त्वं कुरु कर्म सुदुष्करम् ।
प्राप्याधिपत्यमिन्द्रेण यज्ञैरिष्टं यशोऽर्थिना ॥ १.१३३.११ ॥
ଯଶ ପାଇଁ ହିଁ ତୁମେ ଏହି ଅତି କଷ୍ଟକର କର୍ମ କର। ଯଶକାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଧିପତ୍ୟ ପାଇ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ ପରି।
1.133.12
तथा मन्त्रविदो विप्रास्तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् ।
गुरूनभ्युपगच्छन्ति यशसोऽर्थाय भामिनि ॥ १.१३३.१२ ॥
ସେହିପରି ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଶ ପାଇଁ ଅତି କଷ୍ଟକର ତପସ୍ୟା କରି ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଭାମିନୀ।
1.133.13
तथा राजर्षयः सर्वे ब्राह्मणाश्च तपोधनाः ।
चक्रुरुच्चावचं कर्म यशसोऽर्थाय दुष्करम् ॥ १.१३३.१३ ॥
ସେହିପରି ସମସ୍ତ ରାଜର୍ଷି ଓ ତପୋଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଶ ପାଇଁ ନାନା ପ୍ରକାରର କଠିନ କର୍ମ କଲେ ।
1.133.14
सा त्वं माद्रीं प्लवेनैव तारयैनामनिन्दिते ।
अपत्यसंविधानेन परां कीर्तिमवाप्नुहि ॥ १.१३३.१४ ॥
ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା, ତୁମେ ନୌକା ପରି ମାଦ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ପାର କର; ସନ୍ତାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ପରମ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କର ।
1.133.15
धर्मं वै धर्मशास्त्रोक्तं यथा वदसि तत्तथा ।
तस्मादनुग्रहं तस्याः करोमि कुरुनन्दन ॥ १.१३३.१५ ॥
ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ କହିଥିବା ଧର୍ମ ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ ସେପରି ହିଁ; ତେଣୁ ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ମୁଁ ତା ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଛି ।
1.133.16
एवमुक्ताऽब्रवीन्मार्द्रीं सकृच्चिन्तय दैवतम् ।
तस्मात्ते भविताऽपत्यमनुरूपमसंशयम् ॥ १.१३३.१६ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବା ପରେ ସେ ମାଦ୍ରୀକୁ କହିଲେ, "ଥରେ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କର; ତେବେ ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଉପଯୁକ୍ତ ସନ୍ତାନ ହେବ ।"
1.133.17
ततो मन्त्रे कृते तस्मिन्विधिदृष्टेन कर्मणा ।
ततो राजसुता स्नाता शयने संविवेश ह ॥ १.१३३.१७ ॥
ତା'ପରେ ସେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ ହେଲେ ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ କର୍ମ ହେଲାପରେ ରାଜକନ୍ୟା ସ୍ନାନ କରି ଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କଲେ ।
1.133.18
ततो माद्री विचार्यैका जगाम मनसाऽश्विनौ ।
तावागम्य सुतौ तस्यां जनयामासतुर्यमौ।
नकुलं सहदेवं च रूपेणाप्रतिमौ भुवि ॥ १.१३३.१८ ॥
ତା'ପରେ ମାଦ୍ରୀ ଚିନ୍ତା କରି ଏକାକିନୀ ମନରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣ ଆସି ତାଙ୍କଠାରେ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲେ — ଯମଜ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ରୂପରେ ଅତୁଳନୀୟ ଥିଲେ ।
1.133.19
तथैव तावपि यमौ वागुवाचाशरीरिणी ।
धर्मतो भक्तितश्चैव शीलतो विनयैस्तथा ॥ १.१३३.१९ ॥
ସେହିପରି ସେହି ଯମଜ ପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଶରୀରୀ ବାଣୀ କହିଲା — ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଶୀଳ ଓ ବିନୟ ହେତୁ।
1.133.20
सत्वरूपगुणोपेतौ भवतोऽत्यश्विनाविति ।
मासते तेजसाऽत्यर्थं रूपद्रविणसंपदा ॥ १.१३३.२० ॥
"ତୁମେ ଦୁହେଁ ସତ୍ତ୍ୱ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର" — ଏହିପରି; ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜ ଓ ରୂପ-ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହିତ ରହୁଥିଲେ।
1.133.21
नामानि चक्रिरे तेषां शतशृङ्गनिवासिनः ।
भक्त्या च कर्मणा चैव तथाऽऽशीर्भिर्विशांपते ॥ १.१३३.२१ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଦେଲେ — ଭକ୍ତି, କର୍ମ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେତୁ।
1.133.22
ज्येष्ठं युधिष्ठिरेत्येवं भीमसेनेति मध्यमम् ।
अर्जुनेति तृतीयं च कुन्तीपुत्रानकल्पयन् ॥ १.१३३.२२ ॥
ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କର ନାମ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମଧ୍ୟମଙ୍କର ଭୀମସେନ, ତୃତୀୟଙ୍କର ଅର୍ଜୁନ — ଏପରି କୁନ୍ତୀ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ନାମ ଦିଆଗଲା।
1.133.23
पूर्वजं नकुलेत्येवं सहदेवेति चापरम् ।
माद्रीपुत्रावकथयंस्ते विप्राः प्रीतमानसाः ॥ १.१३३.२३ ॥
ପୂର୍ବେ ଜନ୍ମିଥିବାର ନାମ ନକୁଳ, ଅନ୍ୟଜଣର ସହଦେବ — ଏପରି ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମାଦ୍ରୀ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ କହିଲେ।
1.133.24
अनुसंवत्सरं जाता अपि ते कुरुसत्तमाः ।
पाण्डुपुत्रा व्यराजन्त पञ्चसंवत्सरा इव ॥ १.१३३.२४ ॥
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଜନ୍ମିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେହି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ବାଳକଙ୍କ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
1.133.25
महासत्त्वा महावीर्या महाबलपराक्रमाः ।
पाण्डुर्दृष्ट्वा सुतांस्तांस्तु देवरूपान्महौजसः ॥ १.१३३.२५ ॥
ମହାସତ୍ତ୍ୱ, ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ, ମହାବଳ ଓ ପରାକ୍ରମ ବିଶିଷ୍ଟ, ଦେବରୂପୀ ଓ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ସେହି ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପାଣ୍ଡୁ (ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ)।
1.133.26
मुदं परमिकां लेभे ननन्द च नराधिपः ।
ऋषीणामपि सर्वेषां शतशृङ्गनिवासिनाम् ॥ १.१३३.२६ ॥
ରାଜା (ପାଣ୍ଡୁ) ପରମ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରି ହର୍ଷିତ ହେଲେ; ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ (ସେହି ଆନନ୍ଦ ହେଲା)।
1.133.27
प्रिया बभूवुस्तासां च तथैव मुनियोषिताम् ।
कुन्तीमथ पुनः पाण्डुर्माद्र्यर्थे समचोदयत् ॥ १.१३३.२७ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଏବଂ ମୁନିପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ପ୍ରିୟ ହେଲା। ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ।
1.133.28
तमुवाच पृथा राजन् रहस्युक्ता तदा सती ।
उक्ता सक्वद्द्वन्द्वमेषा लेभे तेनास्मि वञ्चिता ॥ १.१३३.२८ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ସେତେବେଳେ ଏକାନ୍ତରେ ଅନୁରୋଧ ହୋଇଥିବା ସତୀ ପୃଥା (କୁନ୍ତୀ) ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — "ଥରେ ଏହି ଯୁଗଳ ମୁଁ ପାଇଥିଲି; ସେଥିରେ ହିଁ ମୁଁ ପ୍ରତାରିତ ହୋଇଛି।"
1.133.29
बिभेम्यस्याः परिभवात्कुस्त्रीणां गतिरिदृशी ।
नाज्ञासिषमहं मूढा द्वन्द्वाह्वाने फलद्वयम् ॥ १.१३३.२९ ॥
"ତାଙ୍କ ଅପମାନରୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ; ଦୁଷ୍ଟା ନାରୀମାନଙ୍କର ଗତି ଏମିତି ହିଁ। ସେହି ଯୁଗଳକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ସମୟରେ ଦୁଇ ଫଳ ମୁଁ ଜାଣି ନଥିଲି, ମୁଁ ମୂଢ଼ ଥିଲି।"
1.133.30
तस्मान्नाहं नियोक्तव्या त्वयैषोऽस्तु वरो मम ।
एवं पाण्डोः सुताः पञ्च देवदत्ता महाबलाः ॥ १.१३३.३० ॥
"ତେଣୁ ମୋତେ (ପୁନର୍ବାର) ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ହିଁ ମୋର ବର ହେଉ।" ଏହିପରି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦତ୍ତ, ମହାବଳ ହେଲେ।
1.133.31
संभूताः कीर्तिमन्तश्च कुरुवंशविवर्धनाः ।
शुभलक्षणसंपन्नाः सोमवत्प्रियदर्शनाः ॥ १.१३३.३१ ॥
ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତିମାନ, କୁରୁବଂଶ ବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ପ୍ରିୟଦର୍ଶନ ହୋଇ ଜନ୍ମିଲେ।
1.133.32
सिंहदर्पा महेष्वासाः सिंहविक्रान्तगामिनः ।
सिंहग्रीवा मनुष्येन्द्रा ववृधुर्देवविक्रमाः ॥ १.१३३.३२ ॥
ସିଂହ ପରି ଗର୍ବୀ, ମହାନ ଧନୁର୍ଧର, ସିଂହ ପରି ଚାଲିବା, ସିଂହ ପରି ଗଳା, ନରେନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ପରାକ୍ରମୀ ସେମାନେ ବଢ଼ିଲେ।
1.133.33
विवर्धमानास्ते तत्र पुण्ये हैमवते गिरौ ।
विस्मयं जनयामासुर्महर्षीणां समेयुषाम् ॥ १.१३३.३३ ॥
ସେମାନେ ସେଠାରେ, ସେହି ପବିତ୍ର ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ବଢ଼ି, ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ମୟ ଜନ୍ମାଇଲେ।
1.133.34
जातमात्रानुपादाय शतशृङ्गनिवासिनः ।
पाण्डोः पुत्रानमन्यन्त तापसाः स्वानिवात्मजान् ॥ १.१३३.३४ ॥
ଶତଶୃଙ୍ଗ ନିବାସୀ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ପରି ଭାବିଲେ।
1.133.35
ततस्तु वृष्णयः सर्वे वसुदेवपुरोगमाः ॥ १.१३३.३५ ॥
ତା'ପରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି (ଆସିଲେ)।
1.133.36
पाण्डुः शापभयाद्भीतः शतशृङ्गमुपेयिवान् ।
तत्रैव मुनिभिः सार्धं तापसोऽभूत्तपस्विभिः ॥ १.१३३.३६ ॥
ଶାପ ଭୟରେ ଭୀତ ପାଣ୍ଡୁ ଶତଶୃଙ୍ଗକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ହିଁ ମୁନି ଓ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ସହ ତାପସ ହେଲେ।
1.133.37
शाकमूलफलाहारस्तपस्वी नियतेन्द्रियः ।
योगध्यानपरो राजा बभूवेति च वादकाः ॥ १.१३३.३७ ॥
ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଉଥିବା ତପସ୍ୱୀ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମ କରି ଯୋଗ-ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରାଜା ହେଲେ — ଏହା କହୁଥିଲେ କେହି କେହି।
1.133.38
प्रबुवन्ति स्म बहवस्तच्छ्रुत्वा शोककर्शिताः ।
पाण्डोः प्रीतिसमायुक्ताः कदा श्रोष्याम संकथाः ॥ १.१३३.३८ ॥
ତାହା ଶୁଣି ଶୋକରେ କୃଶ ହୋଇଥିବା ଅନେକ ଲୋକ, ପାଣ୍ଡୁ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କ କଥା କେବେ ଶୁଣିବୁ?
1.133.39
इत्येवं कथयन्तस्ते वृष्णयः सह बान्धवैः ।
पाण्डोः पुत्रागमं श्रुत्वा सर्वे हर्षसमन्विताः ॥ १.१३३.३९ ॥
ଏପରି କହୁଥିବା ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଆଗମନ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
1.133.40
सभाजयन्तस्तेऽन्योन्यं वसुदेवं वचोऽब्रुवन् ।
न भवेरन्क्रियाहीनाः पाण्डुपुत्रा महाबलाः ॥ १.१३३.४० ॥
ପରସ୍ପରକୁ ସମ୍ମାନ କରି ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ମହାବଳ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ କ୍ରିୟାହୀନ ରହିବେ ନାହିଁ।
1.133.41
पाण्डोः प्रियहितान्वेषी प्रेषय त्वं पुरोहितम् ।
वसुदेवस्तथेत्युक्त्वा विससर्ज पुरोहितम् ॥ १.१३३.४१ ॥
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ହିତ ଓ ପ୍ରିୟ ଖୋଜୁଥିବା ତୁମେ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଅ। ବସୁଦେବ 'ସେପରି ହେଉ' କହି ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
1.133.42
युक्तानि च कुमाराणां पारबर्हाण्यनेकशः ।
कुन्तीं माद्रीं च संदिश्य दासीदासपरिच्छदम् ॥ १.१३३.४२ ॥
ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନାନା ପ୍ରକାର ଉପହାର, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଦାସଦାସୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ।
1.133.43
गावो हिरण्यं रौप्यं च प्रेषयामास भारत ।
तानि सर्वाणि संगृह्य प्रययौ स पुरोहितः ॥ १.१३३.४३ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେ ଗାଈ, ସୁନା ଓ ରୂପା ପଠାଇଲେ। ସେହି ପୁରୋହିତ ସମସ୍ତ ସଂଗ୍ରହ କରି ଯାତ୍ରା କଲେ।
1.133.44
तमागतं द्विजश्रेष्ठं काश्यपं वै पुरोहितम् ।
पूजयामास विधिवत्पाण्डुः परपुरञ्जयः ॥ १.१३३.४४ ॥
ଆସିଥିବା ସେହି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କାଶ୍ୟପ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟୀ ପାଣ୍ଡୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ସମ୍ମାନ କଲେ।
1.133.45
पृथा माद्री च संहृष्टे वसुदेवं प्रशंसताम् ।
ततः पाण्डुः क्रियाः सर्वाः पाण्डवानामकारयत् ॥ १.१३३.४५ ॥
ପୃଥା ଓ ମାଦ୍ରୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରାଇଲେ।
1.133.46
गर्भाधानादिकृत्यानि चौलोपनयनानि च ।
काश्यपः कृतवान्सर्वमुपाकर्म च भारत ॥ १.१३३.४६ ॥
ହେ ଭାରତ, ଗର୍ଭାଧାନାଦି କର୍ମ ଓ ଚୌଳ-ଉପନୟନ, କାଶ୍ୟପ ଉପାକର୍ମ ସହିତ ସବୁ କରାଇଲେ।
1.133.47
चौलोपनयनादूर्ध्वमृषभाक्षा यशस्विनः ।
वैदिकाध्ययने सर्वे समपद्यन्त पारगाः ॥ १.१३३.४७ ॥
ଚୌଳ ଓ ଉପନୟନ ପରେ, ବୃଷଭାକ୍ଷ ସେହି ଯଶସ୍ୱୀମାନେ ସମସ୍ତେ ବୈଦିକ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
1.133.48
शर्यातेः प्रथमः पुत्रः शुक्रो नाम परन्तपः ।
येन सागरपर्यन्ता धुषा निर्जिता मही ॥ १.१३३.४८ ॥
ଶର୍ଯାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର ଶୁକ୍ର ନାମକ ଶତ୍ରୁତାପକ; ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତାଗଲା।
1.133.49
अश्वमेधशतैरिष्ट्वा स महात्मा महामखैः ।
आराध्य देवताः सर्वाः पितॄनपि महामतिः ॥ १.१३३.४९ ॥
ଶହେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ମହାଯଜ୍ଞ କରି ସେହି ମହାତ୍ମା ମହାମତି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆରାଧନା କଲେ।
1.133.50
शतशृह्गे तपस्तेपे शाकमूलफलाशनः ।
तेनोपकरणश्रेष्ठैः शिक्षया चोपबृंहिताः ॥ १.१३३.५० ॥
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ; ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପକରଣ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ସେମାନେ ପୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
1.133.51
तत्प्रसादाद्धनुर्वेदे समपद्यन्त पारगाः ।
गदायां पारगो भीमस्तोमरेषु युधिष्ठिरः ॥ १.१३३.५१ ॥
ତାଙ୍କ କୃପାରେ ସେମାନେ ଧନୁର୍ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ; ଭୀମ ଗଦାରେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତୋମରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
1.133.52
असिचर्मणि निष्णातौ यमौ सत्त्ववतां वरौ ।
धनुर्वेदे गतः पारं सव्यसाची परन्तपः ॥ १.१३३.५२ ॥
ଖଡ୍ଗ ଓ ଢାଲରେ ନିପୁଣ ଯମଜ ଦୁଇ, ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାପଦାୟୀ ସବ୍ୟସାଚୀ ଧନୁର୍ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
1.133.53
शुक्रेण समनुज्ञातो मत्समोऽयमिति प्रभो ।
अनुज्ञाय ततो राजा शक्तिं खङ्गं ततः शरान् ॥ १.१३३.५३ ॥
ହେ ପ୍ରଭୋ, ଶୁକ୍ର ଅନୁମତି ଦେଲେ, 'ଏ ମୋ ସମାନ'; ତା'ପରେ ରାଜା ଅନୁମତି ଦେଇ ଶକ୍ତି, ଖଡ୍ଗ ଓ ଶର [ଦେଲେ]।
1.133.54
धनुश्च दमतां श्रेष्ठस्तालमात्रं महाप्रभम् ।
विपाठक्षुरनाराचान्गृध्रपक्षैरलङ्कृतान् ॥ १.१३३.५४ ॥
ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ତାଳବୃକ୍ଷ ସମାନ ଲମ୍ବା, ମହାପ୍ରଭାବିଶିଷ୍ଟ ଧନୁ ଏବଂ ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷରେ ଅଳଙ୍କୃତ ବିପାଠ, କ୍ଷୁର ଓ ନାରାଚ ଶର [ନେଲେ]।
1.133.55
ददौ पार्थाय संहृष्टो महोरगसमप्रभान् ।
अवाप्य सर्वशस्त्राणि मुदितो वासवात्मजः ॥ १.१३३.५५ ॥
ବାସବଙ୍କ ପୁତ୍ର (ଅର୍ଜୁନ) ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମହାସର୍ପଙ୍କ ପ୍ରଭା ସମାନ ଅସ୍ତ୍ର ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଲେ।
1.133.56
मेने सर्वान्महीपालानपर्याप्तान्स्वतेजसः ॥ १.१३३.५६ ॥
ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ତେଜ ତୁଳନାରେ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ମନେ କଲେ।
1.133.57
एकवर्षान्तरास्त्वेवं परस्परमरिन्दमाः ।
अन्ववर्तन्त पार्थाश्च माद्रीपुत्रौ तथैव च ॥ १.१३३.५७ ॥
ଏହିପରି ଏକ ବର୍ଷର ଅନ୍ତରରେ ଜନ୍ମିତ ଶତ୍ରୁଦମନମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ଆଚରଣ କଲେ; ପୃଥାର ପୁତ୍ରମାନେ ଏବଂ ମାଦ୍ରୀର ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।
1.133.58
ते च पञ्च शतं चैव कुरुवंशविवर्धनाः ।
सर्वे ववृधिरेऽल्पेन कालेनाप्स्विव पङ्कजाः ॥ १.१३३.५८ ॥
କୁରୁବଂଶ ବଢ଼ାଉଥିବା ସେହି ପାଞ୍ଚଶହ ଜଣ ମଧ୍ୟ ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଜଳରେ ପଦ୍ମ ପରି ସମସ୍ତେ ବଢ଼ିଲେ।