மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.133.1
कुन्तीपुत्रेषु जातेषु धृतराष्ट्रात्मजेषु च ।
मद्रराजसुता पाण्डुं रहो वचनमब्रवीत् ॥ १.१३३.१ ॥
குந்தியின் மகன்கள் பிறந்தபோதும், திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் பிறந்தபோதும், மத்ர மன்னனின் மகள் பாண்டுவிடம் தனிமையில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.133.2
न मेऽस्ति त्वयि सन्तापो विगुणेऽपि परन्तप ।
नावरत्वे वरार्हायाः स्थित्वा चानघ नित्यदा ॥ १.१३३.२ ॥
எதிரிகளைச் சுடுபவனே, நற்குணங்கள் இல்லாதிருந்தாலும் உன்மேல் எனக்கு வருத்தம் இல்லை; பாவமற்றவனே, சிறந்தவருக்குரிய மனைவியாக எப்போதும் இருப்பதால் கீழ்நிலையும் எனக்குத் துன்பமில்லை.
1.133.3
गान्धार्याश्चैव नृपते जातं पुत्रशतं तथा ।
श्रुत्वा न मे तथा दुःखमभवत्कुरुनन्दन ॥ १.१३३.३ ॥
அரசே, காந்தாரிக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர் என்று கேட்டும் எனக்கு அவ்வளவு துன்பம் ஏற்படவில்லை, குருக்களின் மகிழ்ச்சியே.
1.133.4
इदं तु मे महद्दुःखं तुल्यतायामपुत्रता ।
दिष्ट्या त्विदानीं भर्तुर्मे कुन्त्यामप्यस्ति सन्ततिः ॥ १.१३३.४ ॥
ஆனால் எனக்குப் பெரிய துன்பம் இதுவே: சமநிலையில் இருந்தும் எனக்கு மகன்கள் இல்லை; நல்லவேளையாக இப்போது என் கணவரின் சந்ததி குந்தியிலும் உண்டு.
1.133.5
यदि त्वपत्यसन्तानं कुन्तिराजसुता मयि ।
कुर्यादनुग्रहो मे स्यात्तव चापि हितं भवेत् ॥ १.१३३.५ ॥
குந்திராஜனின் மகள் குந்தி எனக்காக சந்ததியை உருவாக்கும் உதவி செய்தால், அது எனக்கு அருளாகும்; உனக்கும் நன்மை பயக்கும்.
1.133.6
संरम्भो हि सपत्नीत्वाद्वक्तुं कुन्तिसुतां प्रति ।
यदि तु त्वं प्रसन्नो मे स्वयमेनां प्रचोदय ॥ १.१३३.६ ॥
சக மனைவியாக இருப்பதால் குந்தியின் மகளிடம் இதைச் சொல்லத் தயக்கம் உண்டாகிறது; நீ என்மேல் மகிழ்ந்திருந்தால் நீயே அவளிடம் இதை வலியுறுத்திக் கூறு.
1.133.7
ममाप्येष सदा माद्रि हृद्यर्थः परिवर्तते ।
न तु त्वां प्रसहे वक्तुमिष्टानिष्टविवक्षया ॥ १.१३३.७ ॥
மாத்ரி, இந்த நோக்கம் எனக்குள்ளும் எப்போதும் சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் இனிமையானதையோ கசப்பானதையோ சொல்ல விரும்பி, உன்னிடம் அதைச் சொல்லத் துணிவேனில்லை.
1.133.8
तव त्विदं मतं मत्वा प्रयतिष्याम्यतः परम् ।
मन्ये ध्रुवं मयोक्ता सा वचनं प्रतिपत्स्यते ॥ १.१३३.८ ॥
உன் இந்த விருப்பத்தை ஏற்று, இதன்பின் நான் முயற்சி செய்வேன். நான் சொன்னால் அவள் இந்தச் சொல்லை நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்வாள் என்று நினைக்கிறேன்.
1.133.9
ततः कुन्तीं पुनः पाण्डुर्विविक्त इदमब्रवीत् ।
अनुगृह्णीष्व कल्याणि मद्रराजसुतामपि।
कुलस्य मम सन्तानं लोकस्य च कुरु प्रियम् ॥ १.१३३.९ ॥
பின்பு பாண்டு தனிமையில் குந்தியிடம் மீண்டும் இதைச் சொன்னார்: "அழகியவளே, மத்ர அரசனின் மகளுக்கும் அருள் புரிவாய். என் குலத்தின் சந்ததிக்கும் உலகுக்கும் நன்மை செய்வாய்."
1.133.10
मम चापिण्डनाशाय पूर्वेषां च महात्मनाम् ।
मत्प्रियार्थं च कल्याणि कुरु कल्याणमुत्तमम् ॥ १.१३३.१० ॥
அழகியவளே, என் முன்னோர்களான மகாத்மாக்களின் பிண்டதான விடுபடல் நேராமல் இருக்கவும், எனக்கு விருப்பமானதற்காகவும் உயர்ந்த நன்மையான செயலைச் செய்வாய்.
1.133.11
यशसोऽर्थाय चैव त्वं कुरु कर्म सुदुष्करम् ।
प्राप्याधिपत्यमिन्द्रेण यज्ञैरिष्टं यशोऽर्थिना ॥ १.१३३.११ ॥
புகழுக்காகவே நீ இந்த மிகக் கடினமான செயலைச் செய். புகழை விரும்பிய இந்திரன் ஆட்சியுரிமை பெற்று யாகங்களால் வழிபட்டது போல.
1.133.12
तथा मन्त्रविदो विप्रास्तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् ।
गुरूनभ्युपगच्छन्ति यशसोऽर्थाय भामिनि ॥ १.१३३.१२ ॥
அப்படியே மந்திரம் அறிந்த அந்தணர்கள் புகழுக்காக மிகக் கடினமான தவம் செய்த பின்பும், ஆசிரியர்களை அணுகுகிறார்கள், பாமினியே.
1.133.13
तथा राजर्षयः सर्वे ब्राह्मणाश्च तपोधनाः ।
चक्रुरुच्चावचं कर्म यशसोऽर्थाय दुष्करम् ॥ १.१३३.१३ ॥
அதேபோல் அனைத்து ராஜரிஷிகளும், தவமே செல்வமாகக் கொண்ட பிராமணர்களும் புகழுக்காக பலவிதமான கடினமான செயல்களைச் செய்தனர்.
1.133.14
सा त्वं माद्रीं प्लवेनैव तारयैनामनिन्दिते ।
अपत्यसंविधानेन परां कीर्तिमवाप्नुहि ॥ १.१३३.१४ ॥
குற்றமற்றவளே, நீயே மாத்ரியையும் ஒரு படகைப் போல கரையேற்று; மக்கட்பேறு ஏற்பாட்டால் உயர்ந்த புகழை அடைவாயாக.
1.133.15
धर्मं वै धर्मशास्त्रोक्तं यथा वदसि तत्तथा ।
तस्मादनुग्रहं तस्याः करोमि कुरुनन्दन ॥ १.१३३.१५ ॥
நீ தர்மசாஸ்திரம் கூறும் தர்மத்தை எவ்வாறு சொல்கிறாயோ அவ்வாறே ஆகும்; ஆகையால் குருநந்தனா, நான் அவள் மீது கருணை செய்கிறேன்.
1.133.16
एवमुक्ताऽब्रवीन्मार्द्रीं सकृच्चिन्तय दैवतम् ।
तस्मात्ते भविताऽपत्यमनुरूपमसंशयम् ॥ १.१३३.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள் மாத்ரியிடம் கூறினாள்: "ஒருமுறை ஒரு தெய்வத்தை நினை; அதனால் உனக்கு ஐயமின்றி தகுந்த மக்கள் பிறப்பர்."
1.133.17
ततो मन्त्रे कृते तस्मिन्विधिदृष्टेन कर्मणा ।
ततो राजसुता स्नाता शयने संविवेश ह ॥ १.१३३.१७ ॥
பின்னர், அந்த மந்திரம் ஓதப்பட்டு விதிப்படி சடங்கு நிறைவேறியதும், அரச மகள் நீராடி படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டாள்.
1.133.18
ततो माद्री विचार्यैका जगाम मनसाऽश्विनौ ।
तावागम्य सुतौ तस्यां जनयामासतुर्यमौ।
नकुलं सहदेवं च रूपेणाप्रतिमौ भुवि ॥ १.१३३.१८ ॥
பின்னர் மாத்ரி சிந்தித்து, தனியாக மனத்தால் அஸ்வினி தேவர்களை நினைத்தாள்; அவர்கள் வந்து அவளிடம் இரு மகன்களைப் பெற்றனர் — இரட்டையர்களான நகுலனும் சகதேவனும், உலகில் அழகில் ஒப்பற்றவர்கள்.
1.133.19
तथैव तावपि यमौ वागुवाचाशरीरिणी ।
धर्मतो भक्तितश्चैव शीलतो विनयैस्तथा ॥ १.१३३.१९ ॥
அவ்வாறே அந்த இரட்டையர்களைப் பற்றியும் உடலற்ற ஒரு குரல் கூறியது — தர்மம், பக்தி, ஒழுக்கம், பணிவு ஆகியவற்றால்.
1.133.20
सत्वरूपगुणोपेतौ भवतोऽत्यश्विनाविति ।
मासते तेजसाऽत्यर्थं रूपद्रविणसंपदा ॥ १.१३३.२० ॥
"நீங்கள் இருவரும் சத்துவம், அழகு, குணங்கள் நிறைந்த அஸ்வினிகள்" — என்று; அவர்கள் மிகுந்த தேஜஸுடனும் அழகு, செல்வ வளத்துடனும் வாழ்ந்தனர்.
1.133.21
नामानि चक्रिरे तेषां शतशृङ्गनिवासिनः ।
भक्त्या च कर्मणा चैव तथाऽऽशीर्भिर्विशांपते ॥ १.१३३.२१ ॥
மன்னனே! சதசிருங்கத்தில் வசித்த முனிவர்கள் அவர்களுக்குப் பெயர்கள் சூட்டினர் — பக்தி, செயல், ஆசிகளின் காரணமாக.
1.133.22
ज्येष्ठं युधिष्ठिरेत्येवं भीमसेनेति मध्यमम् ।
अर्जुनेति तृतीयं च कुन्तीपुत्रानकल्पयन् ॥ १.१३३.२२ ॥
மூத்தவருக்கு யுதிஷ்டிரன், நடுவருக்கு பீமசேனன், மூன்றாமவருக்கு அர்ஜுனன் — இவ்வாறு குந்தியின் புதல்வர்களுக்குப் பெயரிட்டனர்.
1.133.23
पूर्वजं नकुलेत्येवं सहदेवेति चापरम् ।
माद्रीपुत्रावकथयंस्ते विप्राः प्रीतमानसाः ॥ १.१३३.२३ ॥
முதலில் பிறந்தவரை நகுலன் என்றும், மற்றவரை சகதேவன் என்றும் — இவ்வாறு மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அந்தணர்கள் மாத்ரியின் புதல்வர்களுக்குப் பெயர் கூறினர்.
1.133.24
अनुसंवत्सरं जाता अपि ते कुरुसत्तमाः ।
पाण्डुपुत्रा व्यराजन्त पञ्चसंवत्सरा इव ॥ १.१३३.२४ ॥
ஆண்டுதோறும் பிறந்தவர்களாயினும், குருகுல சிறந்தவர்களான பாண்டுவின் அந்தப் புதல்வர்கள் ஐந்து வயதினரைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.
1.133.25
महासत्त्वा महावीर्या महाबलपराक्रमाः ।
पाण्डुर्दृष्ट्वा सुतांस्तांस्तु देवरूपान्महौजसः ॥ १.१३३.२५ ॥
பெரும் ஆற்றல் உடையவர்களும், பெரும் வீரியமும் பெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் கொண்டவர்களுமான, தேவரூபம் கொண்ட அந்தப் புதல்வர்களைக் கண்டு பாண்டு (மகிழ்ந்தான்).
1.133.26
मुदं परमिकां लेभे ननन्द च नराधिपः ।
ऋषीणामपि सर्वेषां शतशृङ्गनिवासिनाम् ॥ १.१३३.२६ ॥
மன்னன் பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்து களித்தான்; சதசிருங்கத்தில் வசிக்கும் அனைத்து முனிவர்களுக்கும் அது (மகிழ்ச்சியாயிற்று).
1.133.27
प्रिया बभूवुस्तासां च तथैव मुनियोषिताम् ।
कुन्तीमथ पुनः पाण्डुर्माद्र्यर्थे समचोदयत् ॥ १.१३३.२७ ॥
அவர்களுக்கும், முனிவர்களின் மனைவியருக்கும் அவ்வாறே அது இனிமையானதாயிற்று. பின்னர் பாண்டு மாத்ரியின் பொருட்டு குந்தியை மீண்டும் வற்புறுத்தினான்.
1.133.28
तमुवाच पृथा राजन् रहस्युक्ता तदा सती ।
उक्ता सक्वद्द्वन्द्वमेषा लेभे तेनास्मि वञ्चिता ॥ १.१३३.२८ ॥
ஓ அரசே! அப்போது தனியாகச் சொல்லப்பட்ட சதியான பிருதை அவனிடம் கூறினாள்: "ஒருமுறை இந்த இணையை நான் பெற்றேன்; அதனாலேயே நான் ஏமாற்றப்பட்டேன்."
1.133.29
बिभेम्यस्याः परिभवात्कुस्त्रीणां गतिरिदृशी ।
नाज्ञासिषमहं मूढा द्वन्द्वाह्वाने फलद्वयम् ॥ १.१३३.२९ ॥
"அவளது அவமானத்திற்கு நான் அஞ்சுகிறேன்; தீய பெண்டிரின் கதி இத்தகையதே. இந்த இணையை நான் அழைத்தபோது இரு பலன்களை நான் அறியாத மூடையாக இருந்தேன்."
1.133.30
तस्मान्नाहं नियोक्तव्या त्वयैषोऽस्तु वरो मम ।
एवं पाण्डोः सुताः पञ्च देवदत्ता महाबलाः ॥ १.१३३.३० ॥
"ஆகையால் நான் மீண்டும் நியோகிக்கப்படக் கூடாது; இதுவே எனக்கான வரம் ஆகட்டும்." இவ்வாறு பாண்டுவின் ஐந்து புதல்வர்கள், தேவர்களால் அளிக்கப்பட்டவர்களாக, மகாபலசாலிகளாயினர்.
1.133.31
संभूताः कीर्तिमन्तश्च कुरुवंशविवर्धनाः ।
शुभलक्षणसंपन्नाः सोमवत्प्रियदर्शनाः ॥ १.१३३.३१ ॥
அவர்கள் புகழ்மிக்கவர்களாகவும், குரு வம்சத்தை வளர்ப்பவர்களாகவும், சுப லட்சணங்கள் நிறைந்தவர்களாகவும், சந்திரனைப் போல் காண்பதற்கு இனியவர்களாகவும் பிறந்தனர்.
1.133.32
सिंहदर्पा महेष्वासाः सिंहविक्रान्तगामिनः ।
सिंहग्रीवा मनुष्येन्द्रा ववृधुर्देवविक्रमाः ॥ १.१३३.३२ ॥
சிங்கத்தின் பெருமிதம் கொண்டவர்களாகவும், சிறந்த வில்லாளிகளாகவும், சிங்கத்தின் நடையுடன் நடப்பவர்களாகவும், சிங்கக் கழுத்து உடையவர்களாகவும், மனிதர்களின் தலைவர்களாகவும், தேவர்களுக்கு ஒப்பான வீரம் கொண்டவர்களாகவும் அவர்கள் வளர்ந்தனர்.
1.133.33
विवर्धमानास्ते तत्र पुण्ये हैमवते गिरौ ।
विस्मयं जनयामासुर्महर्षीणां समेयुषाम् ॥ १.१३३.३३ ॥
அவர்கள் அங்கே, அந்த புனித இமாலய மலையில் வளர்ந்து, ஒன்றுகூடியிருந்த மகரிஷிகளுக்கு வியப்பை ஏற்படுத்தினர்.
1.133.34
जातमात्रानुपादाय शतशृङ्गनिवासिनः ।
पाण्डोः पुत्रानमन्यन्त तापसाः स्वानिवात्मजान् ॥ १.१३३.३४ ॥
சதசிருங்கத்தில் வசித்த தவசிகள், பிறந்த குழந்தைகளை எடுத்து, பாண்டுவின் புதல்வர்களைத் தங்கள் சொந்த மகன்களைப் போலவே கருதினர்.
1.133.35
ततस्तु वृष्णयः सर्वे वसुदेवपुरोगमाः ॥ १.१३३.३५ ॥
பின்னர், வசுதேவரைத் தலைமையாகக் கொண்ட அனைத்து விருஷ்ணிகளும் (வந்தனர்).
1.133.36
पाण्डुः शापभयाद्भीतः शतशृङ्गमुपेयिवान् ।
तत्रैव मुनिभिः सार्धं तापसोऽभूत्तपस्विभिः ॥ १.१३३.३६ ॥
சாபத்தின் பயத்தால் அஞ்சிய பாண்டு சதசிருங்கத்திற்குச் சென்றார்; அங்கேயே முனிவர்களுடனும் தவசிகளுடனும் சேர்ந்து தவசியானார்.
1.133.37
शाकमूलफलाहारस्तपस्वी नियतेन्द्रियः ।
योगध्यानपरो राजा बभूवेति च वादकाः ॥ १.१३३.३७ ॥
கீரை, வேர், பழங்களை உண்ணும் தபஸ்வியாகி, புலன்களை அடக்கிய அரசன் யோகத்திலும் தியானத்திலும் ஈடுபட்டான் என்று சொன்னவர்கள் இருந்தனர்.
1.133.38
प्रबुवन्ति स्म बहवस्तच्छ्रुत्वा शोककर्शिताः ।
पाण्डोः प्रीतिसमायुक्ताः कदा श्रोष्याम संकथाः ॥ १.१३३.३८ ॥
இதைக் கேட்ட பலர் துயரால் மெலிந்து, பாண்டுவின் மீதான அன்பால் நிறைந்து, அவரைப் பற்றிய பேச்சுகளை எப்போது கேட்போம் என்று கூறினர்.
1.133.39
इत्येवं कथयन्तस्ते वृष्णयः सह बान्धवैः ।
पाण्डोः पुत्रागमं श्रुत्वा सर्वे हर्षसमन्विताः ॥ १.१३३.३९ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த விருஷ்ணிகள், உறவினருடன் சேர்ந்து, பாண்டுவின் மகன்களின் வருகையைக் கேட்டு அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்.
1.133.40
सभाजयन्तस्तेऽन्योन्यं वसुदेवं वचोऽब्रुवन् ।
न भवेरन्क्रियाहीनाः पाण्डुपुत्रा महाबलाः ॥ १.१३३.४० ॥
ஒருவரையொருவர் மதித்தவர்கள் வசுதேவரிடம் சொன்னார்கள்: மகா பலம் கொண்ட பாண்டு மகன்கள் சடங்குகள் இன்றி இருக்க மாட்டார்கள்.
1.133.41
पाण्डोः प्रियहितान्वेषी प्रेषय त्वं पुरोहितम् ।
वसुदेवस्तथेत्युक्त्वा विससर्ज पुरोहितम् ॥ १.१३३.४१ ॥
பாண்டுவின் நலனையும் விருப்பத்தையும் நாடும் நீ புரோகிதரை அனுப்பு. வசுதேவர் 'அப்படியே' என்று சொல்லி புரோகிதரை அனுப்பினார்.
1.133.42
युक्तानि च कुमाराणां पारबर्हाण्यनेकशः ।
कुन्तीं माद्रीं च संदिश्य दासीदासपरिच्छदम् ॥ १.१३३.४२ ॥
இளவரசர்களுக்குப் பொருத்தமான பல வகைப் பரிசுகளும், குந்தியையும் மாத்ரியையும் அறிவுறுத்தியதும், ஆண் பெண் ஊழியர்களும் பரிவாரமும் சேர்ந்தன.
1.133.43
गावो हिरण्यं रौप्यं च प्रेषयामास भारत ।
तानि सर्वाणि संगृह्य प्रययौ स पुरोहितः ॥ १.१३३.४३ ॥
பசுக்களையும், தங்கத்தையும், வெள்ளியையும் அவன் அனுப்பினான், ஹே பாரதா. அந்தப் புரோகிதர் அவை அனைத்தையும் சேகரித்துக்கொண்டு புறப்பட்டார்.
1.133.44
तमागतं द्विजश्रेष्ठं काश्यपं वै पुरोहितम् ।
पूजयामास विधिवत्पाण्डुः परपुरञ्जयः ॥ १.१३३.४४ ॥
வந்திருந்த அந்த த்விஜ சிறந்தவரும், காசியபரின் வழிவந்த புரோகிதருமான அவரை, எதிரிகளின் நகரங்களை வென்ற பாண்டு முறைப்படி கௌரவித்தான்.
1.133.45
पृथा माद्री च संहृष्टे वसुदेवं प्रशंसताम् ।
ततः पाण्डुः क्रियाः सर्वाः पाण्डवानामकारयत् ॥ १.१३३.४५ ॥
பிருதாவும் மாத்ரியும் மகிழ்ச்சியுடன் வசுதேவரைப் புகழ்ந்தனர். பிறகு பாண்டு பாண்டவர்களின் அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்வித்தான்.
1.133.46
गर्भाधानादिकृत्यानि चौलोपनयनानि च ।
काश्यपः कृतवान्सर्वमुपाकर्म च भारत ॥ १.१३३.४६ ॥
கர்ப்பாதானம் முதலான சடங்குகளையும், சௌளம் மற்றும் உபநயனங்களையும், ஹே பாரதா, காசியபர் அனைத்தையும், உபாகர்மத்துடன் சேர்த்து செய்வித்தார்.
1.133.47
चौलोपनयनादूर्ध्वमृषभाक्षा यशस्विनः ।
वैदिकाध्ययने सर्वे समपद्यन्त पारगाः ॥ १.१३३.४७ ॥
சௌளம் மற்றும் உபநயனத்திற்குப் பின், காளையின் கண்களைப் போன்ற அந்தப் புகழ்பெற்றவர்கள் அனைவரும் வேத கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றனர்.
1.133.48
शर्यातेः प्रथमः पुत्रः शुक्रो नाम परन्तपः ।
येन सागरपर्यन्ता धुषा निर्जिता मही ॥ १.१३३.४८ ॥
சர்யாதியின் முதல் மகன் சுக்ரன் என்ற எதிரிகளை வாட்டுபவன்; அவன் கடல்வரை பரந்த பூமியை வென்றான்.
1.133.49
अश्वमेधशतैरिष्ट्वा स महात्मा महामखैः ।
आराध्य देवताः सर्वाः पितॄनपि महामतिः ॥ १.१३३.४९ ॥
நூறு அश்வமேத யாகங்களையும் பெரிய யாகங்களையும் செய்து, அந்த மகாத்மாவும் மகாமதியுமான அரசன் அனைத்து தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபட்டான்.
1.133.50
शतशृह्गे तपस्तेपे शाकमूलफलाशनः ।
तेनोपकरणश्रेष्ठैः शिक्षया चोपबृंहिताः ॥ १.१३३.५० ॥
சதசிருங்கத்தில் காய்கறிகளையும் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு அவர் தவம் செய்தார்; அவரது சிறந்த கருவிகளாலும் பயிற்சியாலும் அவர்கள் வளர்ந்தனர்.
1.133.51
तत्प्रसादाद्धनुर्वेदे समपद्यन्त पारगाः ।
गदायां पारगो भीमस्तोमरेषु युधिष्ठिरः ॥ १.१३३.५१ ॥
அவரது அருளால் அவர்கள் அனைவரும் வில்வித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றனர்; பீமன் கதையிலும், யுதிஷ்டிரன் தோமரத்திலும் தேர்ந்தனர்.
1.133.52
असिचर्मणि निष्णातौ यमौ सत्त्ववतां वरौ ।
धनुर्वेदे गतः पारं सव्यसाची परन्तपः ॥ १.१३३.५२ ॥
வாளிலும் கேடயத்திலும் தேர்ந்த இரட்டையர்கள், வலிமையுடையோரில் சிறந்தவர்கள்; எதிரிகளைத் தகிப்பவரான சவ்யசாசி வில்வித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றார்.
1.133.53
शुक्रेण समनुज्ञातो मत्समोऽयमिति प्रभो ।
अनुज्ञाय ततो राजा शक्तिं खङ्गं ततः शरान् ॥ १.१३३.५३ ॥
ஓ பிரபுவே, சுக்கிரர் அனுமதித்தார்: 'இவன் எனக்குச் சமமானவன்'; பின்னர் அரசன் அனுமதி அளித்து, ஈட்டியையும் வாளையும் அம்புகளையும் [அளித்தான்].
1.133.54
धनुश्च दमतां श्रेष्ठस्तालमात्रं महाप्रभम् ।
विपाठक्षुरनाराचान्गृध्रपक्षैरलङ्कृतान् ॥ १.१३३.५४ ॥
கட்டுப்பட்டோரில் சிறந்தவன் பனை மரம் அளவு நீளமும் பெரும் ஒளியும் கொண்ட வில்லையும், கழுகு இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விபாட, க்ஷுர, நாராச அம்புகளையும் [எடுத்தான்].
1.133.55
ददौ पार्थाय संहृष्टो महोरगसमप्रभान् ।
अवाप्य सर्वशस्त्राणि मुदितो वासवात्मजः ॥ १.१३३.५५ ॥
வாசவனின் மகன் (அர்ஜுனன்) அனைத்து ஆயுதங்களையும் பெற்று மகிழ்ந்து, பெரும் பாம்புகளின் ஒளிக்கு சமமான ஒளி கொண்டவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தனுக்குக் கொடுத்தான்.
1.133.56
मेने सर्वान्महीपालानपर्याप्तान्स्वतेजसः ॥ १.१३३.५६ ॥
அவர் அனைத்து அரசர்களையும் தம் தேஜஸுக்கு ஈடாகாதவர்களாகக் கருதினார்.
1.133.57
एकवर्षान्तरास्त्वेवं परस्परमरिन्दमाः ।
अन्ववर्तन्त पार्थाश्च माद्रीपुत्रौ तथैव च ॥ १.१३३.५७ ॥
இவ்வாறு ஒரு வருட இடைவெளியில் பிறந்த, எதிரிகளை அடக்குபவர்களான அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் நடந்துகொண்டனர்; பிருதையின் மகன்களும், மாத்ரியின் மகன்களும் அவ்வாறே.
1.133.58
ते च पञ्च शतं चैव कुरुवंशविवर्धनाः ।
सर्वे ववृधिरेऽल्पेन कालेनाप्स्विव पङ्कजाः ॥ १.१३३.५८ ॥
குருவம்சத்தை வளர்த்த அந்த ஐநூறு பேரும் சிறிது காலத்திலேயே நீரில் தாமரைகள் வளர்வதுபோல் அனைவரும் வளர்ந்தனர்.