Mahābhārata · Adhyāya 1.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.133.1
कुन्तीपुत्रेषु जातेषु धृतराष्ट्रात्मजेषु च ।
मद्रराजसुता पाण्डुं रहो वचनमब्रवीत् ॥ १.१३३.१ ॥
Nachdem die Söhne Kuntīs und die Söhne Dhṛtarāṣṭras geboren waren, sprach die Tochter des Madra-Königs im Vertrauen diese Worte zu Pāṇḍu.
1.133.2
न मेऽस्ति त्वयि सन्तापो विगुणेऽपि परन्तप ।
नावरत्वे वरार्हायाः स्थित्वा चानघ नित्यदा ॥ १.१३३.२ ॥
O Vernichter der Feinde, ich empfinde keinen Kummer um dich, obwohl dir die Tugenden fehlen; und, o Makelloser, da ich stets die Gattin eines des Besten Würdigen bin, empfinde ich auch in niedrigerer Stellung keinen Schmerz.
1.133.3
गान्धार्याश्चैव नृपते जातं पुत्रशतं तथा ।
श्रुत्वा न मे तथा दुःखमभवत्कुरुनन्दन ॥ १.१३३.३ ॥
O König, selbst als ich hörte, dass Gāndhārī hundert Söhne geboren hatte, empfand ich keinen solchen Kummer, o Freude der Kurus.
1.133.4
इदं तु मे महद्दुःखं तुल्यतायामपुत्रता ।
दिष्ट्या त्विदानीं भर्तुर्मे कुन्त्यामप्यस्ति सन्ततिः ॥ १.१३३.४ ॥
Doch mein großer Kummer ist dieser: Obwohl wir gleichgestellt sind, habe ich keine Söhne; glücklicherweise besteht nun auch in Kuntī die Nachkommenschaft meines Gatten.
1.133.5
यदि त्वपत्यसन्तानं कुन्तिराजसुता मयि ।
कुर्यादनुग्रहो मे स्यात्तव चापि हितं भवेत् ॥ १.१३३.५ ॥
Wenn Kuntī, die Tochter des Königs von Kunti, mir die Gunst erwiese, Nachkommen für mich zu erzeugen, wäre dies eine Güte mir gegenüber und auch dir zum Nutzen.
1.133.6
संरम्भो हि सपत्नीत्वाद्वक्तुं कुन्तिसुतां प्रति ।
यदि तु त्वं प्रसन्नो मे स्वयमेनां प्रचोदय ॥ १.१३३.६ ॥
Weil wir Nebenfrauen sind, zögere ich, dies der Tochter Kuntīs zu sagen; wenn du mit mir zufrieden bist, dränge sie selbst dazu.
1.133.7
ममाप्येष सदा माद्रि हृद्यर्थः परिवर्तते ।
न तु त्वां प्रसहे वक्तुमिष्टानिष्टविवक्षया ॥ १.१३३.७ ॥
Auch mir kreist dieser Gedanke stets im Herzen, o Mādrī. Doch wage ich nicht, ihn dir zu sagen, aus dem Wunsch heraus, Angenehmes wie Unangenehmes auszusprechen.
1.133.8
तव त्विदं मतं मत्वा प्रयतिष्याम्यतः परम् ।
मन्ये ध्रुवं मयोक्ता सा वचनं प्रतिपत्स्यते ॥ १.१३३.८ ॥
Deinen Wunsch bedenkend, werde ich mich von nun an bemühen. Ich glaube gewiss, dass sie diese Bitte annehmen wird, wenn ich sie ausspreche.
1.133.9
ततः कुन्तीं पुनः पाण्डुर्विविक्त इदमब्रवीत् ।
अनुगृह्णीष्व कल्याणि मद्रराजसुतामपि।
कुलस्य मम सन्तानं लोकस्य च कुरु प्रियम् ॥ १.१३३.९ ॥
Da sprach Pāṇḍu erneut im Verborgenen zu Kuntī: "O Glückverheißende, erweise auch der Tochter des Madra-Königs deine Gunst. Tu, was dem Geschlecht meiner Nachkommen und der Welt lieb ist."
1.133.10
मम चापिण्डनाशाय पूर्वेषां च महात्मनाम् ।
मत्प्रियार्थं च कल्याणि कुरु कल्याणमुत्तमम् ॥ १.१३३.१० ॥
O Glückverheißende, damit die Totenspenden für mich und die hochherzigen Vorfahren nicht abbrechen, und um meinetwillen, tu diese höchste gute Tat.
1.133.11
यशसोऽर्थाय चैव त्वं कुरु कर्म सुदुष्करम् ।
प्राप्याधिपत्यमिन्द्रेण यज्ञैरिष्टं यशोऽर्थिना ॥ १.१३३.११ ॥
Um des Ruhmes willen tu auch diese überaus schwere Tat, wie Indra, der nach Ruhm strebte, die Herrschaft erlangte und durch Opfer verehrt wurde.
1.133.12
तथा मन्त्रविदो विप्रास्तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् ।
गुरूनभ्युपगच्छन्ति यशसोऽर्थाय भामिनि ॥ १.१३३.१२ ॥
Ebenso gehen die mantrakundigen Brahmanen, nachdem sie um des Ruhmes willen die überaus schwere Askese vollzogen haben, zu ihren Lehrern, o Edle.
1.133.13
तथा राजर्षयः सर्वे ब्राह्मणाश्च तपोधनाः ।
चक्रुरुच्चावचं कर्म यशसोऽर्थाय दुष्करम् ॥ १.१३३.१३ ॥
Ebenso vollbrachten alle königlichen Weisen und die Brahmanen, deren Reichtum die Askese ist, vielerlei schwierige Taten um des Ruhmes willen.
1.133.14
सा त्वं माद्रीं प्लवेनैव तारयैनामनिन्दिते ।
अपत्यसंविधानेन परां कीर्तिमवाप्नुहि ॥ १.१३३.१४ ॥
O Makellose, führe Mādrī wie auf einem Floß hinüber; durch die Sorge um Nachkommen erlange höchsten Ruhm.
1.133.15
धर्मं वै धर्मशास्त्रोक्तं यथा वदसि तत्तथा ।
तस्मादनुग्रहं तस्याः करोमि कुरुनन्दन ॥ १.१३३.१५ ॥
So wie du das in den Dharma-Lehrbüchern gelehrte Dharma darlegst, so ist es; deshalb, o Freude der Kurus, gewähre ich ihr diese Gunst.
1.133.16
एवमुक्ताऽब्रवीन्मार्द्रीं सकृच्चिन्तय दैवतम् ।
तस्मात्ते भविताऽपत्यमनुरूपमसंशयम् ॥ १.१३३.१६ ॥
So angesprochen sagte sie zu Mādrī: "Denke einmal an einen Gott; dann wirst du ohne Zweifel einen passenden Nachkommen haben."
1.133.17
ततो मन्त्रे कृते तस्मिन्विधिदृष्टेन कर्मणा ।
ततो राजसुता स्नाता शयने संविवेश ह ॥ १.१३३.१७ ॥
Als dann der Spruch gesprochen und das Ritual nach Vorschrift vollzogen war, badete die Königstochter und legte sich auf das Lager.
1.133.18
ततो माद्री विचार्यैका जगाम मनसाऽश्विनौ ।
तावागम्य सुतौ तस्यां जनयामासतुर्यमौ।
नकुलं सहदेवं च रूपेणाप्रतिमौ भुवि ॥ १.१३३.१८ ॥
Da dachte Mādrī nach, rief allein in ihrem Geist die Aśvin an; die beiden kamen und ließen in ihr zwei Söhne entstehen — die Zwillinge Nakula und Sahadeva, auf Erden an Schönheit unvergleichlich.
1.133.19
तथैव तावपि यमौ वागुवाचाशरीरिणी ।
धर्मतो भक्तितश्चैव शीलतो विनयैस्तथा ॥ १.१३३.१९ ॥
Ebenso sprach eine körperlose Stimme über jene beiden Zwillinge, und zwar wegen Dharma, Hingabe, gutem Betragen und Demut.
1.133.20
सत्वरूपगुणोपेतौ भवतोऽत्यश्विनाविति ।
मासते तेजसाऽत्यर्थं रूपद्रविणसंपदा ॥ १.१३३.२० ॥
»Ihr beide seid die Aśvins, begabt mit Vortrefflichkeit, Schönheit und Tugenden«, so lebten sie, überaus strahlend, mit Schönheit und Reichtum.
1.133.21
नामानि चक्रिरे तेषां शतशृङ्गनिवासिनः ।
भक्त्या च कर्मणा चैव तथाऽऽशीर्भिर्विशांपते ॥ १.१३३.२१ ॥
O Herr der Menschen, die Weisen, die auf dem Śatasṛṅga wohnten, gaben ihnen die Namen, aufgrund von Hingabe, Taten und Segenswünschen.
1.133.22
ज्येष्ठं युधिष्ठिरेत्येवं भीमसेनेति मध्यमम् ।
अर्जुनेति तृतीयं च कुन्तीपुत्रानकल्पयन् ॥ १.१३३.२२ ॥
Den ältesten nannten sie Yudhiṣṭhira, den mittleren Bhīmasena und den dritten Arjuna – so benannten sie die Söhne Kuntīs.
1.133.23
पूर्वजं नकुलेत्येवं सहदेवेति चापरम् ।
माद्रीपुत्रावकथयंस्ते विप्राः प्रीतमानसाः ॥ १.१३३.२३ ॥
Den älteren nannte man Nakula, den anderen Sahadeva – so benannten die Brahmanen, mit freudigem Herzen, die Söhne Mādrīs.
1.133.24
अनुसंवत्सरं जाता अपि ते कुरुसत्तमाः ।
पाण्डुपुत्रा व्यराजन्त पञ्चसंवत्सरा इव ॥ १.१३३.२४ ॥
Obwohl sie Jahr für Jahr geboren waren, leuchteten jene Besten der Kurus, die Söhne Pāṇḍus, wie fünfjährige Knaben.
1.133.25
महासत्त्वा महावीर्या महाबलपराक्रमाः ।
पाण्डुर्दृष्ट्वा सुतांस्तांस्तु देवरूपान्महौजसः ॥ १.१३३.२५ ॥
Als Pāṇḍu jene Söhne sah, von großer Seelenstärke, großer Tapferkeit, großer Kraft und Heldentat, gottgleich an Gestalt und von großem Glanz, freute er sich.
1.133.26
मुदं परमिकां लेभे ननन्द च नराधिपः ।
ऋषीणामपि सर्वेषां शतशृङ्गनिवासिनाम् ॥ १.१३३.२६ ॥
Der Menschenfürst empfand höchste Freude und frohlockte; ebenso alle Weisen, die auf dem Śatasṛṅga wohnen.
1.133.27
प्रिया बभूवुस्तासां च तथैव मुनियोषिताम् ।
कुन्तीमथ पुनः पाण्डुर्माद्र्यर्थे समचोदयत् ॥ १.१३३.२७ ॥
Sie wurden geliebt, ebenso die Frauen der Weisen. Dann drängte Pāṇḍu Kuntī erneut um Mādrīs willen.
1.133.28
तमुवाच पृथा राजन् रहस्युक्ता तदा सती ।
उक्ता सक्वद्द्वन्द्वमेषा लेभे तेनास्मि वञ्चिता ॥ १.१३३.२८ ॥
O König, Pṛthā, die Tugendhafte, im Vertrauen angesprochen, sprach da zu ihm: »Einmal erhielt ich dieses Paar durch einen Ruf, und dadurch bin ich getäuscht worden.«
1.133.29
बिभेम्यस्याः परिभवात्कुस्त्रीणां गतिरिदृशी ।
नाज्ञासिषमहं मूढा द्वन्द्वाह्वाने फलद्वयम् ॥ १.१३३.२९ ॥
»Ich fürchte die Schande; so ist der Weg schlechter Frauen. Töricht, wie ich war, kannte ich bei dem Ruf an jenes Paar die zwei Folgen nicht.«
1.133.30
तस्मान्नाहं नियोक्तव्या त्वयैषोऽस्तु वरो मम ।
एवं पाण्डोः सुताः पञ्च देवदत्ता महाबलाः ॥ १.१३३.३० ॥
»Darum soll ich nicht noch einmal dazu bestimmt werden; dies sei meine Gabe.« So wurden die fünf Söhne Pāṇḍus, von den Göttern geschenkt, gewaltig an Kraft.
1.133.31
संभूताः कीर्तिमन्तश्च कुरुवंशविवर्धनाः ।
शुभलक्षणसंपन्नाः सोमवत्प्रियदर्शनाः ॥ १.१३३.३१ ॥
Geboren ruhmvoll, Mehrer des Kuru-Geschlechts, mit glückverheißenden Zeichen begabt, anzusehen wie der Mond.
1.133.32
सिंहदर्पा महेष्वासाः सिंहविक्रान्तगामिनः ।
सिंहग्रीवा मनुष्येन्द्रा ववृधुर्देवविक्रमाः ॥ १.१३३.३२ ॥
Löwenstolz, große Bogenschützen, mit Löwenschritt gehend, löwenhalsig, Herren der Menschen, wuchsen sie heran, von göttlicher Tapferkeit.
1.133.33
विवर्धमानास्ते तत्र पुण्ये हैमवते गिरौ ।
विस्मयं जनयामासुर्महर्षीणां समेयुषाम् ॥ १.१३३.३३ ॥
Dort auf dem heiligen Himalaya-Berg heranwachsend, erregten sie Staunen unter den versammelten großen Weisen.
1.133.34
जातमात्रानुपादाय शतशृङ्गनिवासिनः ।
पाण्डोः पुत्रानमन्यन्त तापसाः स्वानिवात्मजान् ॥ १.१३३.३४ ॥
Die Asketen, die auf dem Śatasṛṅga wohnten, nahmen die neugeborenen Kinder an sich und hielten die Söhne Pāṇḍus für ihre eigenen Söhne.
1.133.35
ततस्तु वृष्णयः सर्वे वसुदेवपुरोगमाः ॥ १.१३३.३५ ॥
Dann kamen alle Vṛṣṇis, angeführt von Vasudeva.
1.133.36
पाण्डुः शापभयाद्भीतः शतशृङ्गमुपेयिवान् ।
तत्रैव मुनिभिः सार्धं तापसोऽभूत्तपस्विभिः ॥ १.१३३.३६ ॥
Pāṇḍu, von Furcht vor dem Fluch erschreckt, ging zum Śatasṛṅga, und dort wurde er zusammen mit den Weisen ein Asket unter den Asketen.
1.133.37
शाकमूलफलाहारस्तपस्वी नियतेन्द्रियः ।
योगध्यानपरो राजा बभूवेति च वादकाः ॥ १.१३३.३७ ॥
Sich von Gemüse, Wurzeln und Früchten nährend, ein Asket mit gezügelten Sinnen, dem Yoga und der Meditation ergeben, so wurde der König, sagten manche.
1.133.38
प्रबुवन्ति स्म बहवस्तच्छ्रुत्वा शोककर्शिताः ।
पाण्डोः प्रीतिसमायुक्ताः कदा श्रोष्याम संकथाः ॥ १.१३३.३८ ॥
Als sie das hörten, sprachen viele, vom Kummer ausgezehrt und voll Zuneigung zu Pāṇḍu: »Wann werden wir seine Erzählungen hören?«
1.133.39
इत्येवं कथयन्तस्ते वृष्णयः सह बान्धवैः ।
पाण्डोः पुत्रागमं श्रुत्वा सर्वे हर्षसमन्विताः ॥ १.१३३.३९ ॥
So sprechend, die Vṛṣṇis mit ihren Verwandten, erfüllte alle Freude, als sie von der Ankunft der Söhne Pāṇḍus hörten.
1.133.40
सभाजयन्तस्तेऽन्योन्यं वसुदेवं वचोऽब्रुवन् ।
न भवेरन्क्रियाहीनाः पाण्डुपुत्रा महाबलाः ॥ १.१३३.४० ॥
Einander ehrend, sprachen sie zu Vasudeva: »Die mächtigen Söhne Pāṇḍus werden nicht ohne Riten sein.«
1.133.41
पाण्डोः प्रियहितान्वेषी प्रेषय त्वं पुरोहितम् ।
वसुदेवस्तथेत्युक्त्वा विससर्ज पुरोहितम् ॥ १.१३३.४१ ॥
Du, der du Pāṇḍus Wohl und Glück suchst, sende den Hauspriester. Vasudeva sprach »So sei es« und entließ den Priester.
1.133.42
युक्तानि च कुमाराणां पारबर्हाण्यनेकशः ।
कुन्तीं माद्रीं च संदिश्य दासीदासपरिच्छदम् ॥ १.१३३.४२ ॥
Und passende Gaben in vielerlei Art für die Prinzen; nachdem man Kuntī und Mādrī Anweisungen gegeben hatte, zusammen mit Dienern, Dienerinnen und Gefolge.
1.133.43
गावो हिरण्यं रौप्यं च प्रेषयामास भारत ।
तानि सर्वाणि संगृह्य प्रययौ स पुरोहितः ॥ १.१३३.४३ ॥
Er sandte Kühe, Gold und Silber, o Bhārata; jener Priester sammelte alles und zog davon.
1.133.44
तमागतं द्विजश्रेष्ठं काश्यपं वै पुरोहितम् ।
पूजयामास विधिवत्पाण्डुः परपुरञ्जयः ॥ १.१३३.४४ ॥
Pāṇḍu, der Bezwinger feindlicher Städte, ehrte den vorzüglichsten der Zweimalgeborenen, den Kāśyapa-Priester, der gekommen war, gemäß den Regeln.
1.133.45
पृथा माद्री च संहृष्टे वसुदेवं प्रशंसताम् ।
ततः पाण्डुः क्रियाः सर्वाः पाण्डवानामकारयत् ॥ १.१३३.४५ ॥
Pṛthā und Mādrī, voll Freude, priesen Vasudeva. Dann ließ Pāṇḍu alle Riten der Pāṇḍavas vollziehen.
1.133.46
गर्भाधानादिकृत्यानि चौलोपनयनानि च ।
काश्यपः कृतवान्सर्वमुपाकर्म च भारत ॥ १.१३३.४६ ॥
Die Riten von der Empfängnis an, Haarschur und Einweihung, auch den Upākarma — all dies vollzog Kāśyapa, o Bhārata.
1.133.47
चौलोपनयनादूर्ध्वमृषभाक्षा यशस्विनः ।
वैदिकाध्ययने सर्वे समपद्यन्त पारगाः ॥ १.१३३.४७ ॥
Nach Haarschur und Einweihung wurden alle diese berühmten Stierāugigen Meister des vedischen Studiums.
1.133.48
शर्यातेः प्रथमः पुत्रः शुक्रो नाम परन्तपः ।
येन सागरपर्यन्ता धुषा निर्जिता मही ॥ १.१३३.४८ ॥
Der erste Sohn Śaryātis war Śukra, der Peiniger der Feinde, durch den die vom Ozean umgrenzte Erde erobert wurde.
1.133.49
अश्वमेधशतैरिष्ट्वा स महात्मा महामखैः ।
आराध्य देवताः सर्वाः पितॄनपि महामतिः ॥ १.१३३.४९ ॥
Nachdem er hundert Pferdeopfer und große Opfer dargebracht hatte, verehrte jener großherzige, weise Mann alle Götter und auch die Ahnen.
1.133.50
शतशृह्गे तपस्तेपे शाकमूलफलाशनः ।
तेनोपकरणश्रेष्ठैः शिक्षया चोपबृंहिताः ॥ १.१३३.५० ॥
Auf dem Śatasṛṅga übte er Askese und lebte von Gemüse, Wurzeln und Früchten; und durch seine vorzüglichen Mittel und seine Unterweisung wurden sie gestärkt.
1.133.51
तत्प्रसादाद्धनुर्वेदे समपद्यन्त पारगाः ।
गदायां पारगो भीमस्तोमरेषु युधिष्ठिरः ॥ १.१३३.५१ ॥
Durch seine Gnade wurden sie alle Meister der Bogenkunst; Bhīma wurde Meister der Keule und Yudhiṣṭhira des Speers.
1.133.52
असिचर्मणि निष्णातौ यमौ सत्त्ववतां वरौ ।
धनुर्वेदे गतः पारं सव्यसाची परन्तपः ॥ १.१३३.५२ ॥
Die Zwillinge, erfahren in Schwert und Schild und die Besten der Starken, und Savyasācin, der Bezwinger der Feinde, erlangten die Meisterschaft in der Bogenkunst.
1.133.53
शुक्रेण समनुज्ञातो मत्समोऽयमिति प्रभो ।
अनुज्ञाय ततो राजा शक्तिं खङ्गं ततः शरान् ॥ १.१३३.५३ ॥
O Herr, Śukra gestattete es mit den Worten: »Dieser ist mir gleich«; dann gab der König seine Erlaubnis und [lehrte] den Speer, das Schwert und dann die Pfeile.
1.133.54
धनुश्च दमतां श्रेष्ठस्तालमात्रं महाप्रभम् ।
विपाठक्षुरनाराचान्गृध्रपक्षैरलङ्कृतान् ॥ १.१३३.५४ ॥
Und der Beste der Selbstbeherrschten nahm einen Bogen, so hoch wie eine Palme und von großem Glanz, und Pfeile — vipāṭha, kṣura und nārāca — geschmückt mit Geierfedern.
1.133.55
ददौ पार्थाय संहृष्टो महोरगसमप्रभान् ।
अवाप्य सर्वशस्त्राणि मुदितो वासवात्मजः ॥ १.१३३.५५ ॥
Erfreut gab der Sohn Vāsavas, nachdem er alle Waffen erlangt hatte, dem Pārtha jene, deren Glanz dem großer Schlangen gleichkam.
1.133.56
मेने सर्वान्महीपालानपर्याप्तान्स्वतेजसः ॥ १.१३३.५६ ॥
Er hielt alle Könige im Vergleich zu seinem eigenen Glanz für unzulänglich.
1.133.57
एकवर्षान्तरास्त्वेवं परस्परमरिन्दमाः ।
अन्ववर्तन्त पार्थाश्च माद्रीपुत्रौ तथैव च ॥ १.१३३.५७ ॥
So verhielten sich die Bezwinger der Feinde, im Abstand von einem Jahr geboren, zueinander; ebenso die Söhne Pṛthās und die beiden Söhne Mādrīs.
1.133.58
ते च पञ्च शतं चैव कुरुवंशविवर्धनाः ।
सर्वे ववृधिरेऽल्पेन कालेनाप्स्विव पङ्कजाः ॥ १.१३३.५८ ॥
Und jene fünfhundert, die das Geschlecht der Kuru mehrten, wuchsen alle in kurzer Zeit heran, wie Lotusse im Wasser wachsen.