مهابهاراتا · أدهيايا 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
तत्र तेषु शयानेषु हिडिम्बो नाम राक्षसः ।
अविदूरे वनात्तस्माच्छालवृक्षं समाश्रितः ॥ १.१६४.१ ॥
وبينما كانوا نائمين هناك، كان راكشاسا اسمه هِدِمبا، غير بعيد عن ذلك الغابة، يستند إلى شجرة سال.
1.164.2
क्रूरो मानुषमांसादो महावीर्यपराक्रमः ।
प्रावृड्जलधरश्यामः पिङ्गाक्षो दारुणाकृतिः ॥ १.१६४.२ ॥
كان قاسيًا، آكلًا للحم البشر، عظيم القوة والبأس، أسود كغيمة مثقلة بالمطر في موسم الأمطار، ذا عينين صفراوين، وهيئة مرعبة.
1.164.3
दष्ट्राकरालवदनः करालो भीमदर्शनः ।
लम्बस्फिग्लम्बजठरो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः ॥ १.१६४.३ ॥
وجهه مرعب بالأنياب، عابس، مخيف المنظر، ذو أرداف متدلية وبطن متدلٍّ، وله لحية حمراء وشعر أحمر على رأسه.
1.164.4
महावृक्षगलस्कन्धः शङ्कर्णो विभीषणः ।
यदृच्छया तानपश्यत्पाण्डुपुत्रान्महारथान् ॥ १.१६४.४ ॥
عنقه وكتفاه كأشجار كبيرة، وأذناه كالصدفة، مرعب؛ فرأى مصادفةً أولئك الفرسان العظام، أبناء پاندو.
1.164.5
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालो घोरदर्शनः ।
पिशितेप्सुः क्षुधार्तश्च जिघ्रन्गन्धं यदृच्छया ॥ १.१६४.५ ॥
مشوه الهيئة، ذو عينين صفراوين، عابس، مخيف المنظر؛ يشتهي اللحم، يعذبه الجوع، وشمّ الرائحة مصادفةً.
1.164.6
ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन्धुन्वन्रूक्षाञ्शिरोरुहान् ।
जृम्भमाणो महावक्त्रः पुनःपुनरवेक्ष्य च ॥ १.१६४.६ ॥
وأصابعه مرفوعة إلى الأعلى، يحكّ جسده، ويهزّ شعر رأسه الخشن، يتثاءب بفمه الهائل، ينظر إليهم مرارًا وتكرارًا.
1.164.7
हृष्टो मानुषमांसस्य महाकायो महाबलः ।
आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीमिदमब्रवीत् ॥ १.१६४.७ ॥
فرحًا بلحم الإنسان، عظيم الجسم شديد البأس، شمّ رائحة الإنسان وقال لأخته هذا:
1.164.8
उपपन्नं चिरस्याद्य भक्ष्यं मम मनःप्रियम् ।
जिघ्रतः प्रस्रुता स्नेहाज्जिह्वा पर्येति मे मुखात् ॥ १.१६४.८ ॥
بعد زمن طويل، اليوم حصلت على طعام يحبه قلبي؛ وعند شمّه يندفع لساني من فمي شوقًا.
1.164.9
अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश्चिरस्यापातदुःसहाः ।
देहेषु मज्जयिष्यामि स्निग्धेषु पिशितेषु च ॥ १.१६४.९ ॥
ثمانية أنياب شديدة الحدة في أطرافها، بعد زمن طويل ستكون لا تُحتمل عند الوخز؛ سأغرزها في الأجساد الرخوة واللحم.
1.164.10
आक्रम्य मानुषं कण्ठमाच्छिद्य धमनीमपि ।
उष्णं नवं प्रपास्यामि फेनलिं रुधिरं बहु ॥ १.१६४.१० ॥
سأمسك بحلق الإنسان وأقطع شريانه أيضًا، وأشرب كثيرًا من الدم الدافئ الطازج المكسو بالرغوة.
1.164.11
गच्छ जानीहि के त्वेते शेरते वनमाश्रिताः ।
मानुषो बलवान्गन्धो घ्राणं तर्पयतीव मे ॥ १.१६४.११ ॥
اذهب واعرف من هؤلاء الراقدون هنا، وقد لجأوا إلى الغابة؛ فالرائحة البشرية القوية كأنها تُشبع أنفي.
1.164.12
हत्वैतान्मानुषान्सर्वानानयस्व ममान्तिकम् ।
अस्मद्विषयसुप्तेभ्यो नैतेभ्यो भयमस्ति ते ॥ १.१६४.१२ ॥
اقتل هؤلاء البشر جميعًا واحضرهم إليّ؛ فلا خوف عليك من هؤلاء النائمين في أرضنا.
1.164.13
एषामुत्कृत्य मांसानि मानुषाणां यथेष्टतः ।
भक्षयिष्याव सहितौ कुरु पूर्णं वचो मम ॥ १.१६४.१३ ॥
سنقطع من لحوم هؤلاء الرجال ما نشاء ونأكله معاً. فأتمم كلامي.
1.164.14
भक्षयित्वा च मांसानि मानुषाणां प्रकामतः ।
नृत्याव सहितावावां दत्ततालावनेकशः ॥ १.१६४.१४ ॥
بعد أن نأكل لحوم الرجال حتى نشبع، سنرقص معاً ونصفّق مراراً.
1.164.15
एवमुक्ता हिडिम्बा तु हिडिम्बेन महावने ।
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय त्वरमाणेव राक्षसी ॥ १.१६४.१५ ॥
ولما قال هيدمبا هذا في الغابة الكبرى، فهمت الراكشاسية هيدمبا كلام أخيها، فانطلقت مسرعة.
1.164.16
आप्लुत्याप्लुत्य च तरूनगच्छत्पाण्डवान्प्रति ।
जगाम तत्र यत्र स्म शेरते पाण्डवा वने ॥ १.१६४.१६ ॥
وقفزت من شجرة إلى شجرة متجهة نحو البانداڤا، حتى بلغت المكان في الغابة الذي كان البانداڤا نائمين فيه.
1.164.17
ददर्श तत्र सा गत्वा पाण्डवान्पृथया सह ।
शयानान्भीमसेनं च जाग्रतं त्वपराजितम् ॥ १.१६४.१७ ॥
ولما بلغت هناك رأت البانداڤا نائمين مع بريثا، ورأت بهيماسينا غير المهزوم مستيقظاً.
1.164.18
उपास्यमानान्भीमेन रूपयौवनशालिनः ।
सुकुमारांश्च पार्थान्सा व्यायामेन च कर्शितान् ॥ १.१६४.१८ ॥
ورأت أبناء بريثا، رقيقين، يتحلون بالجمال والشباب، يخدمهم بهيما، منهكين من المجهود.
1.164.19
दुःखेन संप्रयुक्तांश्च सहज्येष्ठान्प्रमाथिनः ।
रौद्री सती राजपुत्रं दर्शनीयप्रदर्शनम् ॥ १.१६४.१९ ॥
مع إخوته الكبار المكلومين المعذَّبين، رأت الراكشاسيّة الشرسة الأميرَ، الذي كان مظهره جديرًا بالنظر.
1.164.20
दृष्ट्वैव भीमसेनं सा सालस्कन्धमिवोद्यतम् ।
राक्षसी कामयामास रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥ १.१६४.२० ॥
ما إن رأت بهيمسينا، الذي كانت كتفاه مرتفعتين كجذع شجرة السال، حتى اشتهته الراكشاسيّة، الذي لا مثيل له جمالًا على الأرض.
1.164.21
अन्तर्गतेन मनसा चिन्तयामास राक्षसी ।
अयं श्यामो महाबाहुः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ १.१६४.२१ ॥
فكّرت الراكشاسيّة في نفسها: «هذا أسمر، عظيم الذراعين، أسد الكتفين، شديد البهاء.»
1.164.22
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षो भर्ता युक्तो भवेन्मम ।
नाहं भ्रातृवचो जातु कुर्यां क्रूरमसांप्रतम् ॥ १.१६४.२२ ॥
ذو العنق كالصدفة والعينين كاللوتس، هذا يكون زوجًا مناسبًا لي. لن أنفّذ كلمة أخي أبدًا بطريقة قاسية وغير لائقة.
1.164.23
पतिस्नेहोऽतिबलवान्न तथा भ्रातृसौहृदम् ।
मुहूर्तमिव तृप्तिश्च भवेद्धातुर्ममैव च ॥ १.१६४.२३ ॥
حبّ الزوج أشدّ قوةً بكثير من مودّة الأخ. والرضا، لي وللذي يقوتني، لن يدوم إلا كلحظة.
1.164.24
हतैरेतैरहत्वा तु मोदिष्ये शाश्वतीः समाः ।
निश्चित्येत्थं हिडिम्बा सा भीमं दृष्ट्वा महाभुजं ॥ १.१६४.२४ ॥
«كيف أبتهج أحقابًا لا تنقضي دون أن أقتل هؤلاء؟» وإذ عزمت على ذلك، نظرت هِدِمْبَا إلى بهيما ذي الذراعين العظيمتين.
1.164.25
उत्सृज्य राक्षसं रूपं मानुषं रूपमास्थिता ।
सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मदनमोहिता ॥ १.१६४.२५ ॥
تخلّت عن هيئتها الشيطانية واتخذت هيئة بشرية، فهي القادرة على تغيير هيئتها كما تشاء، وقد أذهلها الحب فصنعت لنفسها هيئة جميلة.
1.164.26
उपतस्थे महात्मानं भीमसेनमनिन्दिता ।
इङ्गिताकारकुशला सोपासर्पच्छनैः शनैः ॥ १.१६४.२६ ॥
اقتربت المرأة التي لا عيب فيها من المهاتما بهيماسينا؛ وهي البارعة في الإشارات والإيماءات، دنت منه ببطء، ببطء.
1.164.27
विनम्यमानेव लता दिव्याभरणभूषिता ।
शनैः शनैश्च तां भीमः समीपमुपसर्पतीम् ॥ १.१६४.२७ ॥
كنبتة متعطفة، مزينة بحلي إلهية، جاءت ببطء؛ وأخذ بهيما يرى قدومها إليه ببطء.
1.164.28
हर्षमाणां तदा पश्यत्तन्वीं पीनपयोधराम् ।
चन्द्राननां पद्मनेत्रां नीलकुञ्चितमूर्धजाम् ॥ १.१६४.२८ ॥
فرأى حينئذ تلك المسرورة: ذات الخصر النحيل، والصدر الممتلئ، والوجه كالقمر، والعينين كاللوتس، والشعر الأسود المجعد.
1.164.29
कृष्णां सुपाण्डुरैर्दन्तैर्बिम्बोष्ठीं चारुदर्शनाम् ।
दृष्ट्वा तां रूपसंपन्नां भीमो विस्मयमागतः ॥ १.१६४.२९ ॥
سمراء البشرة، ذات أسنان بيضاء جدًا، شفتاها كثمرة البِمبا، حسنة المنظر؛ ولما رأى تلك الجميلة، امتلأ بهيما عجبًا.
1.164.30
उपचारगुणैर्युक्तां ललितैर्हाससंमितैः ।
समीपमुपसंप्राप्य भीमं साथ वरानता ॥ १.१६४.३० ॥
متحلية بمحاسن الأدب، مليئة بالابتسامات الرقيقة؛ دنت منه، فوقفت تلك الحسناء المنحنية بأدب أمام بهيما.
1.164.31
वचो वचनवेलायां भीमं प्रोवाच भामिनी ।
लज्जया नम्यमानेव सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१६४.३१ ॥
في لحظة الكلام خاطبت المرأة الجميلة بهيمة، منحنية كأنما من الخجل، متزينة بكل حليّها.
1.164.32
स्मितपूर्वमिदं वाक्यं भीमसेनमथाब्रवीत् ।
कुतस्त्वमसि संप्राप्तः कश्चासि पुरुषर्षभ ॥ १.१६४.३२ ॥
تبسمت أولاً ثم قالت لبهيمسينا هذه الكلمات: «من أين أتيت، يا ثور الرجال، ومن أنت؟»
1.164.33
क इमे शेरते चेह पुरुषा देवरूपिणः ।
केयं वै बृहती श्यामा सुकुमारी तवानघ ॥ १.१६४.३३ ॥
من هؤلاء الرجال الراقدون هنا، ذوو الهيئة الإلهية؟ وما هذه المرأة الطويلة السمراء الرقيقة التي لك، يا خالي من العيب؟
1.164.34
शेते वनमिदं प्राप्य विश्वस्ता स्वगृहे यथा ।
नेदं जानीथ गहनं वनं राक्षससेवितम् ॥ १.१६४.३४ ॥
لقد وصلت إلى هذه الغابة فهي نائمة مطمئنة كما في بيتها. أنتم لا تعلمون أن هذه الغابة الكثيفة يرتادها الراكشاسا.
1.164.35
वसति ह्यत्र पापात्मा हिडिम्बो नाम राक्षसः ॥ १.१६४.३५ ॥
يسكن هنا الراكشاسا الشرير المسمى هيدمبا.
1.164.36
तेनाहं प्रेषिता भ्रात्रा दुष्टभावेन रक्षसा ।
बिभक्षयिषता मांसं युष्माकममरोपमाः ॥ १.१६४.३६ ॥
لقد أرسلني أخي الراكشاسا ذو النية الشريرة، راغباً في أكل لحمكم، يا أشباه الخالدين.
1.164.37
साऽहं त्वमभिसंप्रेक्ष्य देवगर्भसमप्रभम् ।
नान्यं भर्तारमिच्छामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१६४.३७ ॥
لقد نظرتُ إليك، مُشرقًا كمن وُلد من الآلهة، فلا أريد زوجًا غيرك؛ وهذا أقوله لك حقًّا.
1.164.38
एतद्विज्ञाय धर्मज्ञ युक्तं मयि समाचर ।
कामोपहतचित्तां हि भजमानां भजस्व माम् ॥ १.१६४.३८ ॥
اعلم هذا يا عارف الدِّهرْمَا، وتصرّف معي بما يليق؛ فأنا التي قلبها مضطرب بالشهوة، وتسعى إليك، فاقبلني.
1.164.39
त्रास्यामि त्वां महाबाहो राक्षसात्पुरुषादकात् ।
वत्स्यावो गिरिदुर्गेषु भर्ता भव ममानघ ॥ १.१६४.३९ ॥
سأحميك، يا عظيم الذراعين، من ذلك الرَّاكشَسَ آكل البشر؛ وسنسكن في حصون الجبال. كن زوجي يا بلا عيب.
1.164.40
इच्छामि वीर भद्रं ते मा मे प्राणान्विहासिषः ।
त्वया ह्यहं परित्यक्ता न जीवेयमरिन्दम ॥ १.१६४.४० ॥
أتمنى لك الخير أيها البطل؛ لا تُضيّع حياتي. يا قاهر الأعداء، إن تركتني فلن أعيش.
1.164.41
अन्तरिक्षचरी ह्यस्मि कामतो विचरामि च ।
अतुलामाप्नुहि प्रीतिं तत्र तत्र मया सह ॥ १.१६४.४१ ॥
أنا من تسير في السماء وتطوف حيثما شاءت؛ فاظفر معي هنا وهناك بفرح لا يُضاهى.
1.164.42
एष ज्येष्ठो मम भ्राता मान्यः परमको गुरुः ।
अनिविष्टो हि तन्नाहं परिविद्यां कथंचन ॥ १.१६४.४२ ॥
هذا أخي الأكبر، المُكرَّم والمُعلِّم الأعلى؛ ما لم يتزوّج هو، لن أتزوّج أنا بحال من الأحوال.
1.164.43
मातरं भ्रातरं ज्येष्ठं कनिष्ठानपरानपि ।
परित्यजेत कोन्वद्य प्रभवन्निह राक्षसि ॥ १.१६४.४३ ॥
الأم والأخ الأكبر والإخوة الأصغر وغيرهم أيضاً—أيتها الرakshasi، من كان قادراً سيتخلى عنهم اليوم هنا؟
1.164.44
को हि सुप्तानिमान्भ्रातॄन्दत्त्वा राक्षसभोजनम् ।
मातरं च नरो गच्छेत्कामार्त इव मद्विधः ॥ १.१६४.४४ ॥
أي رجلٍ مثلي، بعد أن يسلّم هؤلاء الإخوة النائمين والأم طعاماً لرakshasa، يمضي كمن أنهكه الشهوة؟
1.164.45
एकं त्वां मोक्षयिष्यामि सह मात्रा परन्तप ।
सोदरानुत्सृजैनांस्त्वमारोह जघनं मम ॥ १.१६४.४५ ॥
يا مُحرِق الأعداء، سأطلق سراحك وحدك مع أمك؛ اترك هؤلاء الإخوة واصعد إلى حِجري.
1.164.46
नाहं जीवितुमाशंसे भ्रातॄनुत्सृज्य राक्षसि ।
यथाश्रद्धं व्रजैका हि विप्रियं मे प्रभाषसे ॥ १.१६४.४६ ॥
يا رakshasi، لا أرغب في العيش بعد أن أترك إخوتي. اذهبي وحدك كما تشائين؛ إنك تقولين لي ما يسوؤني.
1.164.47
यत्ते प्रियं तत्करिष्ये सर्वानेतान्प्रबोधय ।
मोक्षयिष्याम्यहं कामं राक्षसात्पुरुषादकात् ॥ १.१६४.४७ ॥
سأفعل ما هو عزيز عليك؛ أيقظي هؤلاء جميعاً. سأحررك كما تشاء من ذلك الrakshasa آكل البشر.
1.164.48
सुखसुप्तान्वने भ्रातॄन्मातरं चैव राक्षसि ।
न भयाद्बोधयिष्यामि भ्रातुस्तव दुरात्मनः ॥ १.१६४.४८ ॥
يا رakshasi، لن أوقظ إخوتي وأمي النائمين بسلام في الغابة خوفاً—خوفاً من أخيك ذي النفس الشريرة.
1.164.49
न हि मे राक्षसा भीरु सोढुं शक्ताः पराक्रमम् ।
न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश्चारुलोचने ॥ १.१६४.४९ ॥
أيتها الجبانة ذات العينين الجميلتين، لا تستطيع الراكشاسا احتمال بأسي، ولا البشر ولا الغاندharvas ولا اليكشاس.
1.164.50
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद्वा पीच्छसि तत्कुरु ।
तं वा प्रेषय तन्वङ्गि भ्रातरं पुरुषादकम् ॥ १.१६४.५० ॥
أيتها الحسنة، اذهبي أو امكثي، وافعلي ما تشائين؛ أيتها الرشيقة الأطراف، أرسلي أخاكِ آكل البشر ذاك.