Mahābhārata · Adhyāya 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
तत्र तेषु शयानेषु हिडिम्बो नाम राक्षसः ।
अविदूरे वनात्तस्माच्छालवृक्षं समाश्रितः ॥ १.१६४.१ ॥
Ali, enquanto eles dormiam, um rākṣasa chamado Hiḍimba, não longe daquela floresta, repousava sobre uma árvore śāla.
1.164.2
क्रूरो मानुषमांसादो महावीर्यपराक्रमः ।
प्रावृड्जलधरश्यामः पिङ्गाक्षो दारुणाकृतिः ॥ १.१६४.२ ॥
Era cruel, comedor de carne humana, de grande vigor e valentia, escuro como uma nuvem carregada de chuva das monções, de olhos amarelados e forma terrível.
1.164.3
दष्ट्राकरालवदनः करालो भीमदर्शनः ।
लम्बस्फिग्लम्बजठरो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः ॥ १.१६४.३ ॥
De rosto terrível de presas, sinistro e assustador de se ver, com quadris e ventre caídos, barba e cabelos vermelhos na cabeça.
1.164.4
महावृक्षगलस्कन्धः शङ्कर्णो विभीषणः ।
यदृच्छया तानपश्यत्पाण्डुपुत्रान्महारथान् ॥ १.१६४.४ ॥
De pescoço e ombros como grandes árvores, orelhas como conchas, aterrador, por acaso viu aqueles grandes guerreiros de carro, os filhos de Pāṇḍu.
1.164.5
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालो घोरदर्शनः ।
पिशितेप्सुः क्षुधार्तश्च जिघ्रन्गन्धं यदृच्छया ॥ १.१६४.५ ॥
De forma disforme, de olhos amarelados, sinistro e terrível de se ver, desejoso de carne e atormentado pela fome, por acaso cheirava o odor.
1.164.6
ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन्धुन्वन्रूक्षाञ्शिरोरुहान् ।
जृम्भमाणो महावक्त्रः पुनःपुनरवेक्ष्य च ॥ १.१६४.६ ॥
Com os dedos erguidos para cima, coçando-se e sacudindo os cabelos ásperos da cabeça, bocejando com sua enorme boca, olhando-os repetidas vezes.
1.164.7
हृष्टो मानुषमांसस्य महाकायो महाबलः ।
आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीमिदमब्रवीत् ॥ १.१६४.७ ॥
Satisfeito com a carne humana, de corpo enorme e grande força, ele farejou o cheiro humano e disse isto à sua irmã.
1.164.8
उपपन्नं चिरस्याद्य भक्ष्यं मम मनःप्रियम् ।
जिघ्रतः प्रस्रुता स्नेहाज्जिह्वा पर्येति मे मुखात् ॥ १.१६४.८ ॥
Depois de muito tempo, hoje obtive um alimento caro à minha mente; ao cheirá-lo, minha língua sai da boca por desejo.
1.164.9
अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश्चिरस्यापातदुःसहाः ।
देहेषु मज्जयिष्यामि स्निग्धेषु पिशितेषु च ॥ १.१६४.९ ॥
Meus oito dentes, de pontas muito afiadas, depois de tanto tempo serão insuportáveis ao ferir; eu os afundarei nos corpos macios e na carne.
1.164.10
आक्रम्य मानुषं कण्ठमाच्छिद्य धमनीमपि ।
उष्णं नवं प्रपास्यामि फेनलिं रुधिरं बहु ॥ १.१६४.१० ॥
Agarrando a garganta do homem e cortando também sua artéria, beberei muito sangue quente, fresco e coberto de espuma.
1.164.11
गच्छ जानीहि के त्वेते शेरते वनमाश्रिताः ।
मानुषो बलवान्गन्धो घ्राणं तर्पयतीव मे ॥ १.१६४.११ ॥
Vá e descubra quem são estes que jazem aqui, refugiados na floresta; o forte cheiro humano parece saciar meu nariz.
1.164.12
हत्वैतान्मानुषान्सर्वानानयस्व ममान्तिकम् ।
अस्मद्विषयसुप्तेभ्यो नैतेभ्यो भयमस्ति ते ॥ १.१६४.१२ ॥
Mate todos esses homens e traga-os até mim; você não tem nada a temer destes que dormem em nosso território.
1.164.13
एषामुत्कृत्य मांसानि मानुषाणां यथेष्टतः ।
भक्षयिष्याव सहितौ कुरु पूर्णं वचो मम ॥ १.१६४.१३ ॥
Cortando a carne destes homens quanto quisermos, nós dois comeremos juntos. Cumpre plenamente a minha palavra.
1.164.14
भक्षयित्वा च मांसानि मानुषाणां प्रकामतः ।
नृत्याव सहितावावां दत्ततालावनेकशः ॥ १.१६४.१४ ॥
Tendo comido a carne dos homens até nos saciarmos, nós dois dançaremos juntos, batendo palmas muitas vezes.
1.164.15
एवमुक्ता हिडिम्बा तु हिडिम्बेन महावने ।
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय त्वरमाणेव राक्षसी ॥ १.१६४.१५ ॥
Quando Hiḍimba assim falou na grande floresta, Hiḍimbā, a rākṣasī, compreendendo as palavras do irmão, partiu apressadamente.
1.164.16
आप्लुत्याप्लुत्य च तरूनगच्छत्पाण्डवान्प्रति ।
जगाम तत्र यत्र स्म शेरते पाण्डवा वने ॥ १.१६४.१६ ॥
Saltando de árvore em árvore, foi em direção aos Pāṇḍavas e chegou ao lugar da floresta onde os Pāṇḍavas dormiam.
1.164.17
ददर्श तत्र सा गत्वा पाण्डवान्पृथया सह ।
शयानान्भीमसेनं च जाग्रतं त्वपराजितम् ॥ १.१६४.१७ ॥
Chegando lá, viu os Pāṇḍavas dormindo junto com Pṛthā, e viu também Bhīmasena, o invencível, acordado.
1.164.18
उपास्यमानान्भीमेन रूपयौवनशालिनः ।
सुकुमारांश्च पार्थान्सा व्यायामेन च कर्शितान् ॥ १.१६४.१८ ॥
Viu os filhos de Pṛthā, delicados e dotados de beleza e juventude, servidos por Bhīma e exaustos pelo esforço.
1.164.19
दुःखेन संप्रयुक्तांश्च सहज्येष्ठान्प्रमाथिनः ।
रौद्री सती राजपुत्रं दर्शनीयप्रदर्शनम् ॥ १.१६४.१९ ॥
Junto aos irmãos mais velhos, afligidos pela dor e atormentados, a feroz rākṣasī viu o príncipe, cuja aparência era digna de ser contemplada.
1.164.20
दृष्ट्वैव भीमसेनं सा सालस्कन्धमिवोद्यतम् ।
राक्षसी कामयामास रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥ १.१६४.२० ॥
Ao ver Bhīmasena, de ombros erguidos como o tronco de uma árvore sāla, a rākṣasī o desejou, incomparável em beleza na terra.
1.164.21
अन्तर्गतेन मनसा चिन्तयामास राक्षसी ।
अयं श्यामो महाबाहुः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ १.१६४.२१ ॥
No íntimo, a rākṣasī refletiu: 'Este é de pele escura, de grandes braços, de ombros de leão e de grande esplendor.'
1.164.22
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षो भर्ता युक्तो भवेन्मम ।
नाहं भ्रातृवचो जातु कुर्यां क्रूरमसांप्रतम् ॥ १.१६४.२२ ॥
Com pescoço de concha e olhos de lótus, este seria um marido adequado para mim. Jamais cumpriria a palavra de meu irmão de modo cruel e impróprio.
1.164.23
पतिस्नेहोऽतिबलवान्न तथा भ्रातृसौहृदम् ।
मुहूर्तमिव तृप्तिश्च भवेद्धातुर्ममैव च ॥ १.१६४.२३ ॥
O amor ao marido é muito mais forte que a afeição ao irmão. A satisfação, para mim e para quem me sustenta, duraria apenas um momento.
1.164.24
हतैरेतैरहत्वा तु मोदिष्ये शाश्वतीः समाः ।
निश्चित्येत्थं हिडिम्बा सा भीमं दृष्ट्वा महाभुजं ॥ १.१६४.२४ ॥
'Sem matar estes, como eu poderia me alegrar por anos eternos?' Tendo decidido assim, Hiḍimbā contemplou Bhīma, o de grandes braços.
1.164.25
उत्सृज्य राक्षसं रूपं मानुषं रूपमास्थिता ।
सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मदनमोहिता ॥ १.१६४.२५ ॥
Abandonando sua forma demoníaca e assumindo uma forma humana, ela, que pode tomar qualquer forma à vontade, perturbada pelo desejo, criou uma forma bela.
1.164.26
उपतस्थे महात्मानं भीमसेनमनिन्दिता ।
इङ्गिताकारकुशला सोपासर्पच्छनैः शनैः ॥ १.१६४.२६ ॥
A mulher irrepreensível aproximou-se do magnânimo Bhīmasena; hábil em sinais e gestos, foi chegando devagar, devagar.
1.164.27
विनम्यमानेव लता दिव्याभरणभूषिता ।
शनैः शनैश्च तां भीमः समीपमुपसर्पतीम् ॥ १.१६४.२७ ॥
Como uma trepadeira que se curva, adornada com joias divinas, ela avançava devagar; e Bhīma a via aproximar-se lentamente.
1.164.28
हर्षमाणां तदा पश्यत्तन्वीं पीनपयोधराम् ।
चन्द्राननां पद्मनेत्रां नीलकुञ्चितमूर्धजाम् ॥ १.१६४.२८ ॥
Então a viu, alegre: de cintura esguia, seios cheios, rosto de lua, olhos de lótus, cabelos escuros e encaracolados.
1.164.29
कृष्णां सुपाण्डुरैर्दन्तैर्बिम्बोष्ठीं चारुदर्शनाम् ।
दृष्ट्वा तां रूपसंपन्नां भीमो विस्मयमागतः ॥ १.१६४.२९ ॥
De pele escura, com dentes muito brancos, lábios de bimba, de aparência encantadora: ao vê-la, dotada de beleza, Bhīma ficou admirado.
1.164.30
उपचारगुणैर्युक्तां ललितैर्हाससंमितैः ।
समीपमुपसंप्राप्य भीमं साथ वरानता ॥ १.१६४.३० ॥
Dotada das qualidades da cortesia, cheia de sorrisos graciosos, aproximou-se, e aquela bela mulher, curvando-se com graça, ficou diante de Bhīma.
1.164.31
वचो वचनवेलायां भीमं प्रोवाच भामिनी ।
लज्जया नम्यमानेव सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१६४.३१ ॥
No momento de falar, a bela mulher dirigiu-se a Bhīma, curvando-se como por vergonha, adornada com todas as suas joias.
1.164.32
स्मितपूर्वमिदं वाक्यं भीमसेनमथाब्रवीत् ।
कुतस्त्वमसि संप्राप्तः कश्चासि पुरुषर्षभ ॥ १.१६४.३२ ॥
Sorrindo primeiro, dirigiu estas palavras a Bhīmasena: «De onde vieste, touro entre os homens, e quem és tu?»
1.164.33
क इमे शेरते चेह पुरुषा देवरूपिणः ।
केयं वै बृहती श्यामा सुकुमारी तवानघ ॥ १.१६४.३३ ॥
Quem são estes homens deitados aqui, de forma divina? E esta mulher tua, alta, morena e delicada, quem é, ó irrepreensível?
1.164.34
शेते वनमिदं प्राप्य विश्वस्ता स्वगृहे यथा ।
नेदं जानीथ गहनं वनं राक्षससेवितम् ॥ १.१६४.३४ ॥
Ao chegar a esta floresta, dorme confiante como em sua própria casa. Não sabeis que esta densa floresta é frequentada por rākṣasas.
1.164.35
वसति ह्यत्र पापात्मा हिडिम्बो नाम राक्षसः ॥ १.१६४.३५ ॥
Aqui habita o rākṣasa de mente perversa chamado Hiḍimba.
1.164.36
तेनाहं प्रेषिता भ्रात्रा दुष्टभावेन रक्षसा ।
बिभक्षयिषता मांसं युष्माकममरोपमाः ॥ १.१६४.३६ ॥
Fui enviada pelo meu irmão, o rākṣasa de intenção perversa, que deseja devorar a vossa carne, ó semelhantes aos deuses.
1.164.37
साऽहं त्वमभिसंप्रेक्ष्य देवगर्भसमप्रभम् ।
नान्यं भर्तारमिच्छामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१६४.३७ ॥
Ao contemplar-te, resplandecente como alguém nascido dos deuses, não desejo outro marido; isto te digo em verdade.
1.164.38
एतद्विज्ञाय धर्मज्ञ युक्तं मयि समाचर ।
कामोपहतचित्तां हि भजमानां भजस्व माम् ॥ १.१६४.३८ ॥
Sabendo isto, ó conhecedor do dharma, age convenientemente comigo; a mim, cuja mente está ferida pelo desejo e que te procura, aceita.
1.164.39
त्रास्यामि त्वां महाबाहो राक्षसात्पुरुषादकात् ।
वत्स्यावो गिरिदुर्गेषु भर्ता भव ममानघ ॥ १.१६४.३९ ॥
Hei de proteger-te, ó de braços poderosos, daquele rakṣasa devorador de homens; habitaremos em fortalezas de montanha. Sê meu marido, ó sem mácula.
1.164.40
इच्छामि वीर भद्रं ते मा मे प्राणान्विहासिषः ।
त्वया ह्यहं परित्यक्ता न जीवेयमरिन्दम ॥ १.१६४.४० ॥
Desejo-te bem, ó herói; não abandones a minha vida. Ó domador de inimigos, abandonada por ti, não viveria.
1.164.41
अन्तरिक्षचरी ह्यस्मि कामतो विचरामि च ।
अतुलामाप्नुहि प्रीतिं तत्र तत्र मया सह ॥ १.१६४.४१ ॥
Eu sou quem se move pelo céu e vagueio à vontade; alcança, aqui e ali, uma alegria incomparável comigo.
1.164.42
एष ज्येष्ठो मम भ्राता मान्यः परमको गुरुः ।
अनिविष्टो हि तन्नाहं परिविद्यां कथंचन ॥ १.१६४.४२ ॥
Este é o meu irmão mais velho, digno de honra e supremo mestre; enquanto ele não se casar, de maneira alguma me casarei.
1.164.43
मातरं भ्रातरं ज्येष्ठं कनिष्ठानपरानपि ।
परित्यजेत कोन्वद्य प्रभवन्निह राक्षसि ॥ १.१६४.४३ ॥
A mãe, o irmão mais velho, os irmãos mais novos e os demais também—ó rākṣasī, quem, podendo, os abandonaria hoje aqui?
1.164.44
को हि सुप्तानिमान्भ्रातॄन्दत्त्वा राक्षसभोजनम् ।
मातरं च नरो गच्छेत्कामार्त इव मद्विधः ॥ १.१६४.४४ ॥
Que homem como eu, tendo entregue estes irmãos adormecidos e a mãe como alimento a um rākṣasa, iria embora como alguém atormentado pelo desejo?
1.164.45
एकं त्वां मोक्षयिष्यामि सह मात्रा परन्तप ।
सोदरानुत्सृजैनांस्त्वमारोह जघनं मम ॥ १.१६४.४५ ॥
Ó abrasador de inimigos, libertarei apenas a ti, juntamente com a tua mãe; abandona estes irmãos e sobe ao meu colo.
1.164.46
नाहं जीवितुमाशंसे भ्रातॄनुत्सृज्य राक्षसि ।
यथाश्रद्धं व्रजैका हि विप्रियं मे प्रभाषसे ॥ १.१६४.४६ ॥
Ó rākṣasī, não desejo viver abandonando meus irmãos. Vai só, como quiseres; falas-me coisas desagradáveis.
1.164.47
यत्ते प्रियं तत्करिष्ये सर्वानेतान्प्रबोधय ।
मोक्षयिष्याम्यहं कामं राक्षसात्पुरुषादकात् ॥ १.१६४.४७ ॥
Farei o que te é caro; acorda todos estes. Libertar-te-ei, como desejas, daquele rākṣasa comedor de homens.
1.164.48
सुखसुप्तान्वने भ्रातॄन्मातरं चैव राक्षसि ।
न भयाद्बोधयिष्यामि भ्रातुस्तव दुरात्मनः ॥ १.१६४.४८ ॥
Ó rākṣasī, não acordarei por medo os meus irmãos e a mãe, que dormem felizes na floresta—nem pelo medo do teu irmão de mente perversa.
1.164.49
न हि मे राक्षसा भीरु सोढुं शक्ताः पराक्रमम् ।
न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश्चारुलोचने ॥ १.१६४.४९ ॥
Medrosa, de belos olhos: os rākṣasas não podem suportar o meu valor, nem os humanos, nem os gandharvas, nem os yakṣas.
1.164.50
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद्वा पीच्छसि तत्कुरु ।
तं वा प्रेषय तन्वङ्गि भ्रातरं पुरुषादकम् ॥ १.१६४.५० ॥
Boa mulher, vá ou fique, faça o que desejares; de membros delicados, envia esse irmão devorador de homens.