Mahābhārata · Adhyāya 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
तत्र तेषु शयानेषु हिडिम्बो नाम राक्षसः ।
अविदूरे वनात्तस्माच्छालवृक्षं समाश्रितः ॥ १.१६४.१ ॥
Dort, während sie schliefen, saß ein Rākṣasa namens Hiḍimba nicht weit von jenem Wald auf einem Śāla-Baum.
1.164.2
क्रूरो मानुषमांसादो महावीर्यपराक्रमः ।
प्रावृड्जलधरश्यामः पिङ्गाक्षो दारुणाकृतिः ॥ १.१६४.२ ॥
Er war grausam, ein Esser menschlichen Fleisches, von großer Kraft und Tapferkeit, dunkel wie eine regenschwere Monsunwolke, gelbäugig und von furchtbarer Gestalt.
1.164.3
दष्ट्राकरालवदनः करालो भीमदर्शनः ।
लम्बस्फिग्लम्बजठरो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः ॥ १.१६४.३ ॥
Mit einem von Fangzähnen furchterregenden Gesicht, grimmig und schrecklich anzusehen, mit herabhängenden Hüften und Bauch, rotem Bart und roten Haaren auf dem Kopf.
1.164.4
महावृक्षगलस्कन्धः शङ्कर्णो विभीषणः ।
यदृच्छया तानपश्यत्पाण्डुपुत्रान्महारथान् ॥ १.१६४.४ ॥
Mit einem Hals und Schultern wie große Bäume, Ohren wie eine Muschel, schrecklich, erblickte er durch Zufall jene großen Wagenkämpfer, die Söhne Pāṇḍus.
1.164.5
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालो घोरदर्शनः ।
पिशितेप्सुः क्षुधार्तश्च जिघ्रन्गन्धं यदृच्छया ॥ १.१६४.५ ॥
Von hässlicher Gestalt, gelbäugig, grimmig und schrecklich anzusehen, nach Fleisch verlangend und vom Hunger gequält, roch er zufällig den Duft.
1.164.6
ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन्धुन्वन्रूक्षाञ्शिरोरुहान् ।
जृम्भमाणो महावक्त्रः पुनःपुनरवेक्ष्य च ॥ १.१६४.६ ॥
Mit nach oben gereckten Fingern kratzte er sich, schüttelte sein rauhes Kopfhaar, gähnte mit seinem riesigen Maul und blickte immer wieder zu ihnen hinüber.
1.164.7
हृष्टो मानुषमांसस्य महाकायो महाबलः ।
आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीमिदमब्रवीत् ॥ १.१६४.७ ॥
Erfreut über menschliches Fleisch, von gewaltigem Körper und großer Kraft, roch er den Menschengeruch und sprach zu seiner Schwester:
1.164.8
उपपन्नं चिरस्याद्य भक्ष्यं मम मनःप्रियम् ।
जिघ्रतः प्रस्रुता स्नेहाज्जिह्वा पर्येति मे मुखात् ॥ १.१६४.८ ॥
Nach langer Zeit ist mir heute eine meinem Herzen liebe Speise zuteilgeworden; beim Riechen daran schnellt meine Zunge vor Verlangen aus dem Mund.
1.164.9
अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश्चिरस्यापातदुःसहाः ।
देहेषु मज्जयिष्यामि स्निग्धेषु पिशितेषु च ॥ १.१६४.९ ॥
Meine acht Fänge, mit äußerst scharfen Spitzen, werden nach so langer Zeit beim Zustoßen unerträglich sein; ich werde sie in die weichen Körper und das Fleisch versenken.
1.164.10
आक्रम्य मानुषं कण्ठमाच्छिद्य धमनीमपि ।
उष्णं नवं प्रपास्यामि फेनलिं रुधिरं बहु ॥ १.१६४.१० ॥
Ich werde den Hals des Menschen packen, auch seine Schlagader zerschneiden, und viel warmes, frisches, schaumbedecktes Blut trinken.
1.164.11
गच्छ जानीहि के त्वेते शेरते वनमाश्रिताः ।
मानुषो बलवान्गन्धो घ्राणं तर्पयतीव मे ॥ १.१६४.११ ॥
Geh und finde heraus, wer diese sind, die sich im Wald niedergelegt haben; der starke Menschengeruch scheint meine Nase zu befriedigen.
1.164.12
हत्वैतान्मानुषान्सर्वानानयस्व ममान्तिकम् ।
अस्मद्विषयसुप्तेभ्यो नैतेभ्यो भयमस्ति ते ॥ १.१६४.१२ ॥
Töte all diese Menschen und bring sie zu mir; von diesen, die in unserem Gebiet schlafen, hast du nichts zu befürchten.
1.164.13
एषामुत्कृत्य मांसानि मानुषाणां यथेष्टतः ।
भक्षयिष्याव सहितौ कुरु पूर्णं वचो मम ॥ १.१६४.१३ ॥
Nachdem wir das Fleisch dieser Menschen nach Belieben herausgeschnitten haben, werden wir beide gemeinsam essen. Erfülle vollständig mein Wort.
1.164.14
भक्षयित्वा च मांसानि मानुषाणां प्रकामतः ।
नृत्याव सहितावावां दत्ततालावनेकशः ॥ १.१६४.१४ ॥
Nachdem wir das Menschenfleisch nach Herzenslust gegessen haben, werden wir beide gemeinsam tanzen und vielfach in die Hände klatschen.
1.164.15
एवमुक्ता हिडिम्बा तु हिडिम्बेन महावने ।
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय त्वरमाणेव राक्षसी ॥ १.१६४.१५ ॥
Als Hiḍimba so im großen Wald gesprochen hatte, machte sich Hiḍimbā, die Rākṣasī, die die Worte ihres Bruders verstanden hatte, eilig auf den Weg.
1.164.16
आप्लुत्याप्लुत्य च तरूनगच्छत्पाण्डवान्प्रति ।
जगाम तत्र यत्र स्म शेरते पाण्डवा वने ॥ १.१६४.१६ ॥
Von Baum zu Baum springend, eilte sie zu den Pāṇḍavas und gelangte an die Stelle im Wald, wo die Pāṇḍavas schliefen.
1.164.17
ददर्श तत्र सा गत्वा पाण्डवान्पृथया सह ।
शयानान्भीमसेनं च जाग्रतं त्वपराजितम् ॥ १.१६४.१७ ॥
Dort angekommen, sah sie die Pāṇḍavas zusammen mit Pṛthā schlafen, und sie sah Bhīmasena, den Unbesiegbaren, wachend.
1.164.18
उपास्यमानान्भीमेन रूपयौवनशालिनः ।
सुकुमारांश्च पार्थान्सा व्यायामेन च कर्शितान् ॥ १.१६४.१८ ॥
Sie sah die Söhne Pṛthās, zart und mit Schönheit und Jugend begabt, von Bhīma bedient und durch Anstrengung erschöpft.
1.164.19
दुःखेन संप्रयुक्तांश्च सहज्येष्ठान्प्रमाथिनः ।
रौद्री सती राजपुत्रं दर्शनीयप्रदर्शनम् ॥ १.१६४.१९ ॥
Zusammen mit den älteren Brüdern, die von Kummer gequält und bedrängt waren, sah die grimmige Rākṣasī den Prinzen, dessen Erscheinung des Anblicks wert war.
1.164.20
दृष्ट्वैव भीमसेनं सा सालस्कन्धमिवोद्यतम् ।
राक्षसी कामयामास रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥ १.१६४.२० ॥
Kaum hatte sie Bhīmasena gesehen, dessen Schultern sich wie der Stamm eines Sāla-Baumes erhoben, da begehrte ihn die Rākṣasī, den auf Erden an Schönheit Unvergleichlichen.
1.164.21
अन्तर्गतेन मनसा चिन्तयामास राक्षसी ।
अयं श्यामो महाबाहुः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ १.१६४.२१ ॥
In ihrem Inneren überlegte die Rākṣasī: 'Dieser ist dunkelhäutig, großarmig, löwenschultrig und von großem Glanz.'
1.164.22
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षो भर्ता युक्तो भवेन्मम ।
नाहं भ्रातृवचो जातु कुर्यां क्रूरमसांप्रतम् ॥ १.१६४.२२ ॥
Mit Hals wie eine Muschel und Lotusaugen wäre dieser ein passender Gemahl für mich. Niemals würde ich das Wort meines Bruders grausam und unziemlich ausführen.
1.164.23
पतिस्नेहोऽतिबलवान्न तथा भ्रातृसौहृदम् ।
मुहूर्तमिव तृप्तिश्च भवेद्धातुर्ममैव च ॥ १.१६४.२३ ॥
Die Liebe zum Gatten ist weit stärker als die Zuneigung zum Bruder. Die Sättigung, für mich und für den, der mich nährt, wäre nur ein Augenblick.
1.164.24
हतैरेतैरहत्वा तु मोदिष्ये शाश्वतीः समाः ।
निश्चित्येत्थं हिडिम्बा सा भीमं दृष्ट्वा महाभुजं ॥ १.१६४.२४ ॥
'Ohne diese zu erschlagen, wie könnte ich mich endlos viele Jahre freuen?' So entschlossen, betrachtete Hiḍimbā Bhīma, den Großarmigen.
1.164.25
उत्सृज्य राक्षसं रूपं मानुषं रूपमास्थिता ।
सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मदनमोहिता ॥ १.१६४.२५ ॥
Sie legte ihre dämonische Gestalt ab und nahm eine menschliche an; sie, die ihre Gestalt nach Belieben wandeln kann, von Begierde verwirrt, formte sich eine schöne Gestalt.
1.164.26
उपतस्थे महात्मानं भीमसेनमनिन्दिता ।
इङ्गिताकारकुशला सोपासर्पच्छनैः शनैः ॥ १.१६४.२६ ॥
Die makellose Frau trat zu dem großherzigen Bhīmasena; geschickt in Zeichen und Gebärden, näherte sie sich ihm langsam, langsam.
1.164.27
विनम्यमानेव लता दिव्याभरणभूषिता ।
शनैः शनैश्च तां भीमः समीपमुपसर्पतीम् ॥ १.१६४.२७ ॥
Wie eine sich neigende Ranke, mit göttlichem Schmuck geziert, kam sie langsam; und Bhīma sah sie langsam auf sich zukommen.
1.164.28
हर्षमाणां तदा पश्यत्तन्वीं पीनपयोधराम् ।
चन्द्राननां पद्मनेत्रां नीलकुञ्चितमूर्धजाम् ॥ १.१६४.२८ ॥
Da sah er sie, voll Freude: schlank in der Taille, mit vollen Brüsten, mondgesichtig, lotusäugig, mit dunklen gelockten Haaren.
1.164.29
कृष्णां सुपाण्डुरैर्दन्तैर्बिम्बोष्ठीं चारुदर्शनाम् ।
दृष्ट्वा तां रूपसंपन्नां भीमो विस्मयमागतः ॥ १.१६४.२९ ॥
Dunkelhäutig, mit sehr weißen Zähnen, bimba-lippig, anmutig anzusehen: als er sie sah, mit Schönheit begabt, geriet Bhīma in Staunen.
1.164.30
उपचारगुणैर्युक्तां ललितैर्हाससंमितैः ।
समीपमुपसंप्राप्य भीमं साथ वरानता ॥ १.१६४.३० ॥
Mit den Tugenden der Höflichkeit begabt, voll anmutiger Lächeln, trat sie näher, und jene schöne Frau, anmutig sich verneigend, stand vor Bhīma.
1.164.31
वचो वचनवेलायां भीमं प्रोवाच भामिनी ।
लज्जया नम्यमानेव सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१६४.३१ ॥
Im Augenblick des Sprechens wandte sich die schöne Frau an Bhīma, sich wie aus Scham neigend, mit allem Schmuck geschmückt.
1.164.32
स्मितपूर्वमिदं वाक्यं भीमसेनमथाब्रवीत् ।
कुतस्त्वमसि संप्राप्तः कश्चासि पुरुषर्षभ ॥ १.१६४.३२ ॥
Zuerst lächelnd sprach sie diese Worte zu Bhīmasena: »Woher bist du gekommen, Stier unter den Männern, und wer bist du?«
1.164.33
क इमे शेरते चेह पुरुषा देवरूपिणः ।
केयं वै बृहती श्यामा सुकुमारी तवानघ ॥ १.१६४.३३ ॥
Wer sind diese Männer, die hier liegen, göttlich an Gestalt? Und wer ist diese große, dunkle, zarte Frau von dir, o Makelloser?
1.164.34
शेते वनमिदं प्राप्य विश्वस्ता स्वगृहे यथा ।
नेदं जानीथ गहनं वनं राक्षससेवितम् ॥ १.१६४.३४ ॥
Im Wald angekommen, schläft sie, unbesorgt wie im eigenen Haus. Ihr wisst nicht, dass dieser dichte Wald von Rākṣasas bewohnt wird.
1.164.35
वसति ह्यत्र पापात्मा हिडिम्बो नाम राक्षसः ॥ १.१६४.३५ ॥
Hier wohnt der böse Rākṣasa namens Hiḍimba.
1.164.36
तेनाहं प्रेषिता भ्रात्रा दुष्टभावेन रक्षसा ।
बिभक्षयिषता मांसं युष्माकममरोपमाः ॥ १.१६४.३६ ॥
Mein Bruder, der Rākṣasa mit böser Absicht, hat mich geschickt, begierig, euer Fleisch zu verschlingen, ihr Gottgleichen.
1.164.37
साऽहं त्वमभिसंप्रेक्ष्य देवगर्भसमप्रभम् ।
नान्यं भर्तारमिच्छामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१६४.३७ ॥
Als ich dich betrachtete, strahlend wie einer, der von den Göttern geboren ist, begehre ich keinen anderen Gatten; das sage ich dir in Wahrheit.
1.164.38
एतद्विज्ञाय धर्मज्ञ युक्तं मयि समाचर ।
कामोपहतचित्तां हि भजमानां भजस्व माम् ॥ १.१६४.३८ ॥
Dies erkennend, o Kenner des Dharma, handle mir gegenüber angemessen; mich, deren Geist vom Begehren ergriffen ist und die dich sucht, nimm an.
1.164.39
त्रास्यामि त्वां महाबाहो राक्षसात्पुरुषादकात् ।
वत्स्यावो गिरिदुर्गेषु भर्ता भव ममानघ ॥ १.१६४.३९ ॥
Ich werde dich, o Starkarmiger, vor jenem menschenfressenden Rākṣasa schützen; wir werden in den Bergfestungen wohnen. Sei mein Gatte, o Makelloser.
1.164.40
इच्छामि वीर भद्रं ते मा मे प्राणान्विहासिषः ।
त्वया ह्यहं परित्यक्ता न जीवेयमरिन्दम ॥ १.१६४.४० ॥
Ich wünsche dir Gutes, o Held; nimm mir mein Leben nicht. O Bezwinger der Feinde, von dir verlassen, würde ich nicht leben.
1.164.41
अन्तरिक्षचरी ह्यस्मि कामतो विचरामि च ।
अतुलामाप्नुहि प्रीतिं तत्र तत्र मया सह ॥ १.१६४.४१ ॥
Ich bin eine, die durch den Himmel zieht, und ich wandere nach Belieben; erlange mit mir hier und dort unvergleichliche Freude.
1.164.42
एष ज्येष्ठो मम भ्राता मान्यः परमको गुरुः ।
अनिविष्टो हि तन्नाहं परिविद्यां कथंचन ॥ १.१६४.४२ ॥
Dies ist mein älterer Bruder, geehrt und der höchste Lehrer; solange er nicht vermählt ist, werde ich auf keine Weise heiraten.
1.164.43
मातरं भ्रातरं ज्येष्ठं कनिष्ठानपरानपि ।
परित्यजेत कोन्वद्य प्रभवन्निह राक्षसि ॥ १.१६४.४३ ॥
Mutter, den älteren Bruder, die jüngeren Brüder und auch die anderen—o Rākṣasī, wer, der dazu imstande ist, würde sie heute hier verlassen?
1.164.44
को हि सुप्तानिमान्भ्रातॄन्दत्त्वा राक्षसभोजनम् ।
मातरं च नरो गच्छेत्कामार्त इव मद्विधः ॥ १.१६४.४४ ॥
Welcher Mann wie ich würde, nachdem er diese schlafenden Brüder und die Mutter als Speise für einen Rākṣasa hingegeben hat, wie ein von Begierde Gequälter davongehen?
1.164.45
एकं त्वां मोक्षयिष्यामि सह मात्रा परन्तप ।
सोदरानुत्सृजैनांस्त्वमारोह जघनं मम ॥ १.१६४.४५ ॥
O Vernichter der Feinde, ich werde nur dich zusammen mit deiner Mutter befreien; lass diese Brüder zurück und steige auf meinen Schoß.
1.164.46
नाहं जीवितुमाशंसे भ्रातॄनुत्सृज्य राक्षसि ।
यथाश्रद्धं व्रजैका हि विप्रियं मे प्रभाषसे ॥ १.१६४.४६ ॥
O Rākṣasī, ich wünsche nicht zu leben, nachdem ich meine Brüder verlassen habe. Geh allein, wie du willst—du sprichst mir Unangenehmes.
1.164.47
यत्ते प्रियं तत्करिष्ये सर्वानेतान्प्रबोधय ।
मोक्षयिष्याम्यहं कामं राक्षसात्पुरुषादकात् ॥ १.१६४.४७ ॥
Ich werde tun, was dir lieb ist; wecke alle diese auf. Ich werde dich nach Wunsch von diesem menschenfressenden Rākṣasa befreien.
1.164.48
सुखसुप्तान्वने भ्रातॄन्मातरं चैव राक्षसि ।
न भयाद्बोधयिष्यामि भ्रातुस्तव दुरात्मनः ॥ १.१६४.४८ ॥
O Rākṣasī, ich werde meine Brüder und die Mutter, die glücklich im Wald schlafen, nicht aus Furcht vor deinem bösgesinnten Bruder wecken.
1.164.49
न हि मे राक्षसा भीरु सोढुं शक्ताः पराक्रमम् ।
न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश्चारुलोचने ॥ १.१६४.४९ ॥
Furchtsame, Schönäugige: Die Rākṣasa können meine Tapferkeit nicht ertragen, weder Menschen noch Gandharvas noch Yakṣas.
1.164.50
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद्वा पीच्छसि तत्कुरु ।
तं वा प्रेषय तन्वङ्गि भ्रातरं पुरुषादकम् ॥ १.१६४.५० ॥
Gute Frau, geh oder bleib, tu, was du willst; Schlanke, schick deinen menschenfressenden Bruder her.