Mahābhārata · Adhyāya 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
तत्र तेषु शयानेषु हिडिम्बो नाम राक्षसः ।
अविदूरे वनात्तस्माच्छालवृक्षं समाश्रितः ॥ १.१६४.१ ॥
Allí, mientras ellos dormían, un rākṣasa llamado Hiḍimba, no lejos de aquel bosque, se apoyaba en un árbol śāla.
1.164.2
क्रूरो मानुषमांसादो महावीर्यपराक्रमः ।
प्रावृड्जलधरश्यामः पिङ्गाक्षो दारुणाकृतिः ॥ १.१६४.२ ॥
Era cruel, comedor de carne humana, de gran poder y valor, oscuro como una nube cargada de lluvias monzónica, de ojos leonados y de aspecto terrible.
1.164.3
दष्ट्राकरालवदनः करालो भीमदर्शनः ।
लम्बस्फिग्लम्बजठरो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः ॥ १.१६४.३ ॥
De rostro aterrador por sus colmillos, siniestro y espantoso a la vista, con caderas y vientre colgantes, y barba y cabello rojos en la cabeza.
1.164.4
महावृक्षगलस्कन्धः शङ्कर्णो विभीषणः ।
यदृच्छया तानपश्यत्पाण्डुपुत्रान्महारथान् ॥ १.१६४.४ ॥
De cuello y hombros como grandes árboles, con orejas como caracolas, aterrador, por azar vio a aquellos grandes guerreros en carro, los hijos de Pāṇḍu.
1.164.5
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालो घोरदर्शनः ।
पिशितेप्सुः क्षुधार्तश्च जिघ्रन्गन्धं यदृच्छया ॥ १.१६४.५ ॥
De forma deforme, de ojos leonados, siniestro y terrible de ver, ansioso de carne y atormentado por el hambre, por azar olfateaba el aroma.
1.164.6
ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन्धुन्वन्रूक्षाञ्शिरोरुहान् ।
जृम्भमाणो महावक्त्रः पुनःपुनरवेक्ष्य च ॥ १.१६४.६ ॥
Con los dedos levantados hacia arriba, rascándose y sacudiendo el cabello áspero de la cabeza, bostezando con su enorme boca, mirándolos una y otra vez.
1.164.7
हृष्टो मानुषमांसस्य महाकायो महाबलः ।
आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीमिदमब्रवीत् ॥ १.१६४.७ ॥
Complacido con la carne humana, de cuerpo enorme y gran fuerza, olió el aroma humano y dijo esto a su hermana.
1.164.8
उपपन्नं चिरस्याद्य भक्ष्यं मम मनःप्रियम् ।
जिघ्रतः प्रस्रुता स्नेहाज्जिह्वा पर्येति मे मुखात् ॥ १.१६४.८ ॥
Tras mucho tiempo, hoy he obtenido un alimento querido por mi mente; al olerlo, mi lengua sale corriendo de mi boca con anhelo.
1.164.9
अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश्चिरस्यापातदुःसहाः ।
देहेषु मज्जयिष्यामि स्निग्धेषु पिशितेषु च ॥ १.१६४.९ ॥
Mis ocho colmillos, de puntas muy afiladas, tras tanto tiempo serán insoportables al clavarse; los hundiré en los cuerpos blandos y la carne.
1.164.10
आक्रम्य मानुषं कण्ठमाच्छिद्य धमनीमपि ।
उष्णं नवं प्रपास्यामि फेनलिं रुधिरं बहु ॥ १.१६४.१० ॥
Apresando la garganta del hombre y cortando también su arteria, beberé mucha sangre caliente, fresca y cubierta de espuma.
1.164.11
गच्छ जानीहि के त्वेते शेरते वनमाश्रिताः ।
मानुषो बलवान्गन्धो घ्राणं तर्पयतीव मे ॥ १.१६४.११ ॥
Ve y averigua quiénes son estos que yacen aquí tras refugiarse en el bosque; el fuerte olor humano parece satisfacer mi nariz.
1.164.12
हत्वैतान्मानुषान्सर्वानानयस्व ममान्तिकम् ।
अस्मद्विषयसुप्तेभ्यो नैतेभ्यो भयमस्ति ते ॥ १.१६४.१२ ॥
Mata a todos estos hombres y tráelos ante mí; no tienes nada que temer de estos que duermen en nuestro territorio.
1.164.13
एषामुत्कृत्य मांसानि मानुषाणां यथेष्टतः ।
भक्षयिष्याव सहितौ कुरु पूर्णं वचो मम ॥ १.१६४.१३ ॥
Cortando de estos hombres toda la carne que queramos, los dos comeremos juntos. Cumple plenamente mi palabra.
1.164.14
भक्षयित्वा च मांसानि मानुषाणां प्रकामतः ।
नृत्याव सहितावावां दत्ततालावनेकशः ॥ १.१६४.१४ ॥
Habiendo comido la carne de los hombres hasta saciarnos, los dos bailaremos juntos, dando palmadas muchas veces.
1.164.15
एवमुक्ता हिडिम्बा तु हिडिम्बेन महावने ।
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय त्वरमाणेव राक्षसी ॥ १.१६४.१५ ॥
Cuando Hiḍimba habló así en el gran bosque, Hiḍimbā, la rākṣasī, comprendiendo las palabras de su hermano, partió apresuradamente.
1.164.16
आप्लुत्याप्लुत्य च तरूनगच्छत्पाण्डवान्प्रति ।
जगाम तत्र यत्र स्म शेरते पाण्डवा वने ॥ १.१६४.१६ ॥
Saltando de árbol en árbol, se dirigió hacia los Pāṇḍavas y llegó al lugar del bosque donde dormían.
1.164.17
ददर्श तत्र सा गत्वा पाण्डवान्पृथया सह ।
शयानान्भीमसेनं च जाग्रतं त्वपराजितम् ॥ १.१६४.१७ ॥
Al llegar allí vio a los Pāṇḍavas dormidos junto con Pṛthā, y vio también a Bhīmasena, el invencible, despierto.
1.164.18
उपास्यमानान्भीमेन रूपयौवनशालिनः ।
सुकुमारांश्च पार्थान्सा व्यायामेन च कर्शितान् ॥ १.१६४.१८ ॥
Vio a los hijos de Pṛthā, tiernos y dotados de belleza y juventud, atendidos por Bhīma, y agotados por el esfuerzo.
1.164.19
दुःखेन संप्रयुक्तांश्च सहज्येष्ठान्प्रमाथिनः ।
रौद्री सती राजपुत्रं दर्शनीयप्रदर्शनम् ॥ १.१६४.१९ ॥
Junto a sus hermanos mayores, afligidos por el dolor y atormentados, la feroz rākṣasī vio al príncipe, cuyo aspecto era digno de contemplarse.
1.164.20
दृष्ट्वैव भीमसेनं सा सालस्कन्धमिवोद्यतम् ।
राक्षसी कामयामास रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥ १.१६४.२० ॥
Nada más ver a Bhīmasena, de hombros erguidos como el tronco de un árbol sāla, la rākṣasī lo deseó, incomparable en belleza sobre la tierra.
1.164.21
अन्तर्गतेन मनसा चिन्तयामास राक्षसी ।
अयं श्यामो महाबाहुः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ १.१६४.२१ ॥
En su interior, la rākṣasī reflexionó: 'Este es de tez oscura, de grandes brazos, de hombros de león y de gran esplendor.'
1.164.22
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षो भर्ता युक्तो भवेन्मम ।
नाहं भ्रातृवचो जातु कुर्यां क्रूरमसांप्रतम् ॥ १.१६४.२२ ॥
Con cuello de concha y ojos de loto, este sería un esposo adecuado para mí. Jamás cumpliría la palabra de mi hermano de forma cruel e impropia.
1.164.23
पतिस्नेहोऽतिबलवान्न तथा भ्रातृसौहृदम् ।
मुहूर्तमिव तृप्तिश्च भवेद्धातुर्ममैव च ॥ १.१६४.२३ ॥
El amor al esposo es mucho más fuerte que el afecto al hermano. La satisfacción, para mí y para quien me sustenta, duraría solo un momento.
1.164.24
हतैरेतैरहत्वा तु मोदिष्ये शाश्वतीः समाः ।
निश्चित्येत्थं हिडिम्बा सा भीमं दृष्ट्वा महाभुजं ॥ १.१६४.२४ ॥
'Sin matar a estos, ¿cómo podría alegrarme por años eternos?' Habiendo resuelto así, Hiḍimbā contempló a Bhīma, el de grandes brazos.
1.164.25
उत्सृज्य राक्षसं रूपं मानुषं रूपमास्थिता ।
सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मदनमोहिता ॥ १.१६४.२५ ॥
Abandonando su forma demoníaca y adoptando una forma humana, ella, capaz de tomar cualquier forma a voluntad, embriagada por el deseo, creó una forma hermosa.
1.164.26
उपतस्थे महात्मानं भीमसेनमनिन्दिता ।
इङ्गिताकारकुशला सोपासर्पच्छनैः शनैः ॥ १.१६४.२६ ॥
La irreprochable mujer se acercó al magnánimo Bhīmasena; diestra en señas y ademanes, se fue acercando lentamente, poco a poco.
1.164.27
विनम्यमानेव लता दिव्याभरणभूषिता ।
शनैः शनैश्च तां भीमः समीपमुपसर्पतीम् ॥ १.१६४.२७ ॥
Como una enredadera que se inclina, adornada con joyas divinas, ella avanzaba lentamente; y Bhīma la veía acercarse poco a poco.
1.164.28
हर्षमाणां तदा पश्यत्तन्वीं पीनपयोधराम् ।
चन्द्राननां पद्मनेत्रां नीलकुञ्चितमूर्धजाम् ॥ १.१६४.२८ ॥
Entonces la vio alegre: de cintura esbelta, de pechos llenos, de rostro lunar, de ojos de loto, con cabellos oscuros y rizados.
1.164.29
कृष्णां सुपाण्डुरैर्दन्तैर्बिम्बोष्ठीं चारुदर्शनाम् ।
दृष्ट्वा तां रूपसंपन्नां भीमो विस्मयमागतः ॥ १.१६४.२९ ॥
De tez oscura, con dientes muy blancos, labios como bimba, de hermoso aspecto: al verla, dotada de belleza, Bhīma se llenó de asombro.
1.164.30
उपचारगुणैर्युक्तां ललितैर्हाससंमितैः ।
समीपमुपसंप्राप्य भीमं साथ वरानता ॥ १.१६४.३० ॥
Dotada de las cualidades de la cortesía, llena de sonrisas graciosas, se acercó, y aquella hermosa mujer, inclinándose con gracia, se detuvo ante Bhīma.
1.164.31
वचो वचनवेलायां भीमं प्रोवाच भामिनी ।
लज्जया नम्यमानेव सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१६४.३१ ॥
En el momento de hablar, la hermosa mujer dirigió estas palabras a Bhīma, inclinándose como por vergüenza, adornada con todas sus joyas.
1.164.32
स्मितपूर्वमिदं वाक्यं भीमसेनमथाब्रवीत् ।
कुतस्त्वमसि संप्राप्तः कश्चासि पुरुषर्षभ ॥ १.१६४.३२ ॥
Sonriendo primero, pronunció estas palabras a Bhīmasena: «¿De dónde has llegado, toro entre los hombres, y quién eres?»
1.164.33
क इमे शेरते चेह पुरुषा देवरूपिणः ।
केयं वै बृहती श्यामा सुकुमारी तवानघ ॥ १.१६४.३३ ॥
¿Quiénes son estos hombres que yacen aquí, de forma divina? Y esta mujer tuya, alta, morena y delicada, ¿quién es, oh intachable?
1.164.34
शेते वनमिदं प्राप्य विश्वस्ता स्वगृहे यथा ।
नेदं जानीथ गहनं वनं राक्षससेवितम् ॥ १.१६४.३४ ॥
Habiendo llegado a este bosque, duerme confiada como en su propia casa. No sabéis que este denso bosque es frecuentado por rākṣasas.
1.164.35
वसति ह्यत्र पापात्मा हिडिम्बो नाम राक्षसः ॥ १.१६४.३५ ॥
Aquí habita el rākṣasa de mente malvada llamado Hiḍimba.
1.164.36
तेनाहं प्रेषिता भ्रात्रा दुष्टभावेन रक्षसा ।
बिभक्षयिषता मांसं युष्माकममरोपमाः ॥ १.१६४.३६ ॥
Me ha enviado mi hermano, el rākṣasa de intención perversa, que desea devorar vuestra carne, oh semejantes a los dioses.
1.164.37
साऽहं त्वमभिसंप्रेक्ष्य देवगर्भसमप्रभम् ।
नान्यं भर्तारमिच्छामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१६४.३७ ॥
Al contemplarte, resplandeciente como un nacido de los dioses, no deseo a otro esposo; esto te digo en verdad.
1.164.38
एतद्विज्ञाय धर्मज्ञ युक्तं मयि समाचर ।
कामोपहतचित्तां हि भजमानां भजस्व माम् ॥ १.१६४.३८ ॥
Sabiendo esto, oh conocedor del dharma, obra conforme a ello hacia mí; yo, cuyo ánimo está herido por el deseo y te busco, acéptame.
1.164.39
त्रास्यामि त्वां महाबाहो राक्षसात्पुरुषादकात् ।
वत्स्यावो गिरिदुर्गेषु भर्ता भव ममानघ ॥ १.१६४.३९ ॥
Te protegeré, oh de brazos poderosos, del rākṣasa devorador de hombres; habitaremos en fortalezas de montaña. Sé mi esposo, oh sin mancha.
1.164.40
इच्छामि वीर भद्रं ते मा मे प्राणान्विहासिषः ।
त्वया ह्यहं परित्यक्ता न जीवेयमरिन्दम ॥ १.१६४.४० ॥
Deseo tu bien, oh héroe; no abandones mi vida. Oh domador de enemigos, abandonada por ti no viviría.
1.164.41
अन्तरिक्षचरी ह्यस्मि कामतो विचरामि च ।
अतुलामाप्नुहि प्रीतिं तत्र तत्र मया सह ॥ १.१६४.४१ ॥
Yo soy quien se mueve por el cielo y vago a mi voluntad; alcanza, aquí y allá, una dicha incomparable conmigo.
1.164.42
एष ज्येष्ठो मम भ्राता मान्यः परमको गुरुः ।
अनिविष्टो हि तन्नाहं परिविद्यां कथंचन ॥ १.१६४.४२ ॥
Este es mi hermano mayor, digno de honor y supremo maestro; mientras él no se haya casado, de ningún modo me casaré.
1.164.43
मातरं भ्रातरं ज्येष्ठं कनिष्ठानपरानपि ।
परित्यजेत कोन्वद्य प्रभवन्निह राक्षसि ॥ १.१६४.४३ ॥
A la madre, al hermano mayor, a los hermanos menores y a los demás—¡oh rākṣasī!, ¿quién, teniendo poder, los abandonaría hoy aquí?
1.164.44
को हि सुप्तानिमान्भ्रातॄन्दत्त्वा राक्षसभोजनम् ।
मातरं च नरो गच्छेत्कामार्त इव मद्विधः ॥ १.१६४.४४ ॥
¿Qué hombre como yo, habiendo entregado a estos hermanos dormidos y a la madre como alimento de un rākṣasa, se iría como un atormentado por el deseo?
1.164.45
एकं त्वां मोक्षयिष्यामि सह मात्रा परन्तप ।
सोदरानुत्सृजैनांस्त्वमारोह जघनं मम ॥ १.१६४.४५ ॥
¡Oh abrasador de enemigos!, solo a ti te liberaré junto con tu madre; abandona a estos hermanos y sube a mi regazo.
1.164.46
नाहं जीवितुमाशंसे भ्रातॄनुत्सृज्य राक्षसि ।
यथाश्रद्धं व्रजैका हि विप्रियं मे प्रभाषसे ॥ १.१६४.४६ ॥
¡Oh rākṣasī!, no deseo vivir abandonando a mis hermanos. Vete sola, como quieras; me hablas de cosas desagradables.
1.164.47
यत्ते प्रियं तत्करिष्ये सर्वानेतान्प्रबोधय ।
मोक्षयिष्याम्यहं कामं राक्षसात्पुरुषादकात् ॥ १.१६४.४७ ॥
Haré lo que te sea grato; despierta a todos estos. Te liberaré a mi manera del rākṣasa devorador de hombres.
1.164.48
सुखसुप्तान्वने भ्रातॄन्मातरं चैव राक्षसि ।
न भयाद्बोधयिष्यामि भ्रातुस्तव दुरात्मनः ॥ १.१६४.४८ ॥
¡Oh rākṣasī!, no despertaré por miedo a mis hermanos y a mi madre, que duermen felices en el bosque, ante tu hermano de mente malvada.
1.164.49
न हि मे राक्षसा भीरु सोढुं शक्ताः पराक्रमम् ।
न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश्चारुलोचने ॥ १.१६४.४९ ॥
Temerosa, de hermosos ojos: los rākṣasas no pueden soportar mi valor, ni los humanos, ni los gandharvas, ni los yakṣas.
1.164.50
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद्वा पीच्छसि तत्कुरु ।
तं वा प्रेषय तन्वङ्गि भ्रातरं पुरुषादकम् ॥ १.१६४.५० ॥
Buena mujer, ve o quédate, haz lo que quieras; de delgados miembros, envía a ese hermano devorador de hombres.