مهابهاراتا · أدهيايا 1.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.171.1
एकचक्रां गतास्ते तु कुन्तीपुत्रा महारथाः ।
अत ऊर्ध्वं द्विजश्रेष्ठ किमकुर्वत पाण्डवाः ॥ १.१७१.१ ॥
ماذا فعل البانداويون بعد ذلك، أيها الأفضل بين البراهمة، أولئك الرماة العظماء أبناء كونتي الذين ذهبوا إلى إيكاتشكرا؟
1.171.2
एकचक्रां गतास्ते तु कन्तीपुत्रा महारथाः ।
ऊषुर्नातिचिरं कालं ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७१.२ ॥
لم يمكث أولئك الرماة العظماء أبناء كونتي طويلاً في بيت البراهمي، بعد أن ذهبوا إلى إيكاتشكرا.
1.171.3
रमणीयानि पश्यन्तो वनानि विविधानि च ।
पार्थिवानपि चोद्देशान्सरितश्च सरांसि च ॥ १.१७१.३ ॥
وهم يتأملون الغابات الجميلة المتنوعة، والأماكن على الأرض، والأنهار والبحيرات، كانوا يمضون قدماً.
1.171.4
चेरुर्भैश्रं तदा ते तु सर्व एव विशांपते ।
युधिष्ठिरं च कुन्तीं च चिन्तयन्त उपासते ॥ १.१७१.४ ॥
فذهبوا جميعاً يتسولون، يا سيد الشعوب، وهم يفكرون في يدهشتهرا وكونتي، ويخدمونهما.
1.171.5
भैक्षं चरन्तस्तु तदा जटिला ब्रह्मचारिणः ।
बभूवुर्नागराणां च गुणैः संप्रियदर्शनाः ॥ १.१७१.५ ॥
وصار الطلاب المتبتلون ذوو الشعر المجدول، وهم يتسولون، بفضائلهم محبوبي المنظر لدى أهل المدينة.
1.171.6
दर्शनीया द्विजाः शुभ्रा देवगर्भोपमाः शुभाः ।
भैक्षानर्हाश्च राज्यार्हाः सुकुमारास्तपस्विनः ॥ १.१७१.६ ॥
هؤلاء المولودون مرتين جديرون بالنظر، مشرقون، مباركون كأنهم أبناء الآلهة؛ لا يليق بهم التسول بل يليق بهم الملك، رقيقون وزاهدون.
1.171.7
नैते यथार्थतो विप्राः सुकुमारास्तपस्विनः ।
चरन्ति भूमौ प्रच्छन्नाः कस्माच्चित्कारणादिह ॥ १.१७१.७ ॥
هؤلاء ليسوا برهميين حقاً؛ بل زهّاد رقيقون متخفّون يجوبون الأرض هنا لسبب ما.
1.171.8
सर्वलक्षणसंपन्ना भैक्षं नार्हन्ति नित्यशः ।
कार्यार्थिनश्चरन्तीति तर्कयन्त इति ब्रुवन् ॥ १.१७१.८ ॥
هؤلاء الحائزون لكل العلامات المباركة لا يستحقون الصدقة كل يوم؛ لا بد أنهم يجوبون لغاية ما، هكذا قالوا مستنتجين.
1.171.9
बन्धूनामागमान्नित्यमुपचारैस्तु नागराः ।
भाजनानि च पूर्णानि भक्ष्यभोज्यैरकारयन् ॥ १.१७१.९ ॥
عند قدوم الأقارب كان أهل المدينة يكرمونهم دائماً بالحفاوة، ويأمرون بإعداد أوانٍ ممتلئة بالمأكولات والأطعمة.
1.171.10
मौनव्रतेन संयुक्ता भैश्रं गृह्णन्ति पाण्डवाः ।
माता चिरगतान्ज्ञात्वा शोचन्ती पाण्डवान्प्रति ॥ १.१७१.१० ॥
البانديفا، الملتزمون بنذر الصمت، يقبلون الصدقة؛ والأم، إذ تعلم أنهم غابوا زماناً طويلاً، تحزن على البانديفا.
1.171.11
दुःखाश्रुपूर्णनयना लिखन्त्यास्ते महीतलम् ।
भिक्षित्वा द्विजगेहेषु चिन्तयन्तश्च मातरम् ॥ १.१७१.११ ॥
بعينين مملوءتين بدموع الحزن يخدشان الأرض، يتسوّلان في بيوت البراهمة ويفكران في الأم.
1.171.12
त्वरमाणा निवर्तन्ते मातृगौरवयन्त्रिताः ।
मात्रे निवेदयन्ति स्म कुन्त्यै भैक्षं दिवानिशम् ॥ १.१७१.१२ ॥
مقيّدين بإجلال أمهم، يعودون مسرعين ويُخبرون كونتي بالصدقة ليلاً ونهاراً.
1.171.13
सर्वं संपूर्णभैक्षान्नं मातृदत्तं पृथक्पृथक् ।
विभज्याभुञ्जतेष्टं ते यथाभागं पृथक्पृथक् ॥ १.१७१.१३ ॥
بعد أن قسموا كل طعام الصدقة الكامل الذي أعطته أمهم، أكل كل منهم على حدة كما يشاء، حسب نصيبه.
1.171.14
अर्धं स्म भुञ्जते पञ्च सह मात्रा परन्तपाः ।
अर्धं सर्वस्य भैक्षस्य भीमो भुङ्क्ते महाबलः ॥ १.१७१.१४ ॥
كان الخمسة، مُحرِقو الأعداء، يأكلون النصف مع أمهم؛ وكان بهيمة العظيم القوة يأكل نصف كل طعام الصدقة.
1.171.15
स नाशितश्च भवति कल्याणान्नभुजिः पुरा ।
स वैवर्ण्यं च कार्श्यं च जगामातृप्तिकारितम् ॥ १.१७१.१५ ॥
من كان يأكل الطعام الطيب من قبل قد أصابه الوهن الآن؛ ومن عدم الشبع صار شاحب اللون نحيل الجسم.
1.171.16
आज्यबिन्दुर्यथा वह्नौ महति ज्वलिते भवेत् ।
तथार्धभागं भीमस्य भिक्षान्नस्य नरोत्तम ॥ १.१७१.१६ ॥
كقطرة سمن في نار عظيمة متوهجة، هكذا كان نصيب بهيمة من طعام الصدقة، يا أفضل الرجال.
1.171.17
तथैव वसतां तत्र तेषां राजन्महात्मनाम् ।
अतिचक्राम सुमहान्कालोऽथ भरतर्षभ ॥ १.१७१.१७ ॥
وهكذا، بينما كان أولئك العظماء يقيمون هناك، مرّ زمن طويل جدًا، أيها الملك، يا ثور البهاراتا.
1.171.18
भीमोऽपि क्रीडयित्वाथ मिथो ब्राह्मणबन्धुषु ।
कुम्भकारेण संबन्धाल्लेभे पात्रं महत्तरम् ॥ १.१७१.१८ ॥
وبهيمة أيضًا، بعد أن لعب بين أقاربه البراهمة، حصل بسبب صلة بصانع الفخار على وعاء أكبر.
1.171.19
कुम्भकारोऽददात्पात्रं महत्कृत्वातिमात्रकम् ।
प्रहसन्भीमसेनाय विस्मितस्तस्य कर्मणा ॥ १.१७१.१९ ॥
أعطاه الفخاري إناءً كبيراً جداً صنعه، يضحك على بهيمسينا ومندهشاً من فعله.
1.171.20
तस्याद्भुतं कर्म कुर्वन्मृद्भारं महदाददे ।
मृद्भारैः शतसाहस्रैः कुम्भकारमतोषयत् ॥ १.१७१.२० ॥
وهو يؤدي عمله العجيب، حمل حملاً كبيراً من الطين وأرضى الفخاري بمئات الآلاف من أحمال الطين.
1.171.21
चक्रे चक्रे च मृद्भाण्डान्सततं भैक्षमाचरन् ।
तदादायागतं दृष्ट्वा हसन्ति प्रहसन्ति च ॥ १.१७१.२१ ॥
كان يتسول دائماً أواني الطين عند كل دولاب فخار، فإذا عاد بها ورآه الناس ضحكوا وقهقهوا.
1.171.22
भक्ष्यभोज्यानि विविधान्यादाय प्रक्षिपन्ति च ।
एवमेव सदा भुक्त्वा मात्रे वदति वै रहः।
न चाशितोऽस्मि भवति कल्याणान्नभृतः पुरा ॥ १.१७१.२२ ॥
كان الناس يحضرون أطعمة ومأكولات شتى ويلقونها فيه. وهكذا كان يأكل دائماً، ثم قال لأمه سراً: "لم أشبع حتى حين كان يأتي من قبل من يحمل الطعام الطيب."
1.171.23
ततः कदाचिद्भैक्षाय गतास्ते पुरषर्षभाः ।
संगत्य भीमसेनस्तु तत्रास्ते पृथया सह ॥ १.१७१.२३ ॥
ثم خرج ذات مرة أولئك الأبطال للتسول، وبقي بهيمسينا مع بريثا هناك.
1.171.24
अथार्तिजं महाशब्दं ब्राह्मणस्य निवेशने ।
भृशमुत्पतितं घोरं कुन्ती शुश्राव भारत ॥ १.१७१.२४ ॥
ثم ارتفع في بيت البراهمي صراخ عظيم مرعب من الألم بشدة، وسمعته كونتي يا بهارتا.
1.171.25
रोरुयमाणांस्तान्दृष्ट्वा परिदेवयतश्च सा ।
कारुण्यात्साधुभावाच्च कुन्ती राजन्न चक्षमे ॥ १.१७१.२५ ॥
لما رأت كونتي أنهم يبكون ويندبون، أيها الملك، لم تحتمل ذلك من شفقة وطيبة قلب.
1.171.26
मथ्यमानेव दुःखेन हृदयेन पृथा तदा ।
उवाच भीमं कल्याणी कृपान्वितमिदं वचः ॥ १.१७१.२६ ॥
وكأن الحزن يمخض قلبها، قالت كونتي المباركة لبهيمة هذه الكلمات المملوءة رأفة.
1.171.27
वसामः सुसुखं पुत्र ब्राह्मणस्य निवेशने ।
अज्ञाता धार्तराष्ट्रस्य सत्कृतां वीतमन्यवः ॥ १.१७१.२७ ॥
يا بني، نقيم في بيت البراهمي في راحة تامة، لا يعرفنا ابن دهريتراشترا، مكرّمون خالون من الغضب.
1.171.28
सा चिन्तये सदा पुत्र ब्राह्मणस्यास्य किं न्वहम् ।
कदा प्रियं करिष्यामि यत्कुर्युरुषिताः सुखम् ॥ १.१७१.२८ ॥
يا بني، أفكر دائماً فيما عساي أفعله لهذا البراهمي، ومتى أصنع له معروفاً، حتى يصنع هو أيضاً شيئاً لنا نحن المقيمين هنا في راحة.
1.171.29
एतावान्पुरुषस्तात कृतं यस्मिन्न नश्यति ।
यावच्च कुर्यादन्योऽस्य कुर्यादभ्यधिकं ततः ॥ १.१७१.२९ ॥
يا بني العزيز، واجب الإنسان هو هذا فقط: ألّا يضيع ما صُنع له من معروف؛ وبقدر ما يصنعه غيره له، ينبغي له أن يصنع أكثر منه.
1.171.30
तदिदं ब्राह्मणस्यास्य दुःखमापतितं ध्रुवम् ।
न तत्र यदि साहाय्यं कुर्याम सुकृतं भवेत् ॥ १.१७१.३० ॥
لذلك وقع هذا الحزن حتماً على هذا البراهمي؛ فإن لم نساعده فيه لم يكن ذلك عملاً صالحاً.
1.171.31
ज्ञायतामस्य यद्दुःखं यतश्चैव समुत्थितम् ।
विदित्वा व्यवसिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ १.१७१.३१ ॥
ليُعلَم ما حزنه وممّا نشأ. فإذا عرفتُ فسأقدِم على ذلك، وإن كان بالغ الصعوبة.
1.171.32
एवं तौ कथयन्तौ च भूयः सुश्रुवतुः स्वनम् ।
आर्तिजं तस्य विप्रस्य सभार्यस्य विशांपते ॥ १.१७१.३२ ॥
وبينما كانا يتحدثان هكذا، سمعا مرة أخرى، يا سيد الشعوب، صوت الكرب الصادر من ذلك البراهمي مع زوجته.
1.171.33
अन्तःपुरं ततस्तस्य ब्राह्मणस्य महात्मनः ।
विवेश त्वरिता कुन्ती बद्धवत्सेव सौरभी ॥ १.१७१.३३ ॥
ثم دخلت كنتي مسرعةً إلى الحجرات الداخلية لذلك البراهمي العظيم النفس، كبقرةٍ ربط عجلها.
1.171.34
ततस्तं ब्राह्मणं तत्र भार्यया च सुतेन च ।
दुहित्रा चैव सहितं ददर्श विकृताननम् ॥ १.१७१.३४ ॥
فرأت هناك ذلك البراهمي مع زوجته وابنه وابنته، ووجهه مشوّه.
1.171.35
धिगिदं जीवितं लोके गतसारमनर्थकम् ।
दुःखमूलं पराधीनं भृशमप्रियभागि च ॥ १.१७१.३५ ॥
فيا لعار هذه الحياة في الدنيا! فهي خالية من الجوهر، عديمة الجدوى، أصل الألم، تابعة للغير، وشديدة المشاركة فيما هو مكروه.
1.171.36
जीविते परमं दुःखं जीविते परमो ज्वरः ।
जीविते वर्तमानस्य द्वन्द्वानामागमो ध्रुवः ॥ १.१७१.३६ ॥
في الحياة الألم الأعظم، وفي الحياة الحمّى العظمى. ولمن يعيش في الحياة، فإن مجيء الأضداد حتمي.
1.171.37
आत्मा ह्येको हि धर्मार्थौ कामं चैव निषेवते ।
एतैश्च विप्रयोगोऽपि दुःखं परमनन्तकम् ॥ १.१७१.३७ ॥
إن الذات وحدها تتمتع بالدارما والثروة والشهوة، والفراق عنها ألم عظيم لا نهاية له.
1.171.38
आहुः केचित्परं मोक्षं स च नास्ति कथंचन ।
अर्थप्राप्तौ तु नरकः कृत्स्न एवोपपद्यते ॥ १.१७१.३८ ॥
يتحدث بعضهم عن التحرر الأسمى، لكنه لا وجود له بأي حال؛ فعند نيل الثروة ينشأ الجحيم كله.
1.171.39
अर्थेप्सुता परं दुःखमर्थप्राप्तौ ततोऽधिकम् ।
जातस्नेहस्य चार्थेषु विप्रयोगे महत्तरम् ॥ १.१७१.३९ ॥
إن السعي وراء الثروة ألم أعظم، ونيلها أعظم منه؛ ولمن نشأ فيه التعلق بالثروات، فإن فراقها ألم أعظم.
1.171.40
यावन्तो यस्य संयोगा द्रव्यैरिष्टैर्भवन्त्युत ।
तावन्तोऽस्य निख्यन्ते हृदये शोकशङ्कवः ॥ १.१७१.४० ॥
بقدر ما للمرء من علاقات بالأموال المحبوبة، بقدر ما تُغرس في قلبه سهام الحزن.
1.171.41
तदिदं जीवितं प्राप्य अल्पकालं महाभयम् ।
त्यागो हि न मया प्राप्तो भार्यया सहितेन च ॥ १.१७१.४१ ॥
فبعد أن نلتُ هذه الحياة القصيرة المليئة بالخطر العظيم، لم أبلغ التخلي، لا أنا ولا زوجتي معي.
1.171.42
न हि योगं प्रपश्यामि येन मुच्येयमापदः ।
पुत्रदारेण वा सार्धं प्राद्रवेयमनामयम् ॥ १.१७१.४२ ॥
لا أرى وسيلة أتخلص بها من هذه النوازل، ولا كيف أفر خاليًا من المرض مع ابني وزوجتي.
1.171.43
यतितं वै मया पूर्वं वेत्थ ब्राह्मणि तत्तथा ।
क्षेमं यतस्ततो गन्तुं त्वया तु मम न श्रुतम् ॥ १.१७१.४३ ॥
يا براهمانيّة، لقد سعيتُ من قبل، وأنتِ تعلمين ذلك. لكنكِ لم تسمعي كلامي بالرحيل من هنا إلى مكان آمن.
1.171.44
इह जाता विवृद्धाऽस्मि पिता माता ममेति वै ।
उक्तवत्यसि दुर्मेधे याच्यमाना मयाऽसकृत् ॥ १.१७१.४४ ॥
كنتِ تقولين: «هنا وُلدتُ ونشأتُ، وهنا أبي وأمي». يا حمقاء، مع أنني توسلتُ إليكِ مرارًا،
1.171.45
स्वर्गतोऽपि पिता वृद्धस्तथा माता चिरं तव ।
बन्धवा भूतपूर्वाश्च तत्र वासे तु का रतिः ॥ १.१७१.४५ ॥
لقد مضى أبوك وأمك الشيخان إلى السماء منذ زمن بعيد، وسبقكِ أقاربك. فأيّ لذّة في البقاء هناك؟
1.171.46
न भोजनं विरुद्धं स्यान्न स्त्रीदेशो निबन्धनः ।
सुदूरमपि तं देशं व्रजेद्गरुडहंसवत् ॥ १.१७१.४६ ॥
ليس الطعام محظورًا، ولا بلد الزوجة قيدًا ملزمًا. ينبغي للمرء أن يذهب حتى إلى أرض بعيدة جدًا، كجارودا أو البجعة.
1.171.47
सोऽयं ते बन्धुकामाया अशृण्वन्त्या वचो मम ।
बन्धुप्रणाशः संप्राप्तो भृशं दुःखकरो मम ॥ १.१७१.४७ ॥
يا من كنتِ تشتاقين إلى الأقارب، لم تسمعي كلامي، فحلّ هلاك الأقارب، وهو يجلب لي حزنًا شديدًا.
1.171.48
अथवा मद्विनाशो यं न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.४८ ॥
أو لعلّ هلاكي أنا، فإنّي لن أستطيع أن أترك قريبًا البتّة؛ فما دمتُ حيًّا لن أنبذ قريبًا كما يفعل القاسي.
1.171.49
सहधर्मचरीं दान्तां नित्यं मातृसमां मम ।
सखायं विहितां देवैर्नित्यं परमिकां गतिम् ॥ १.१७१.४९ ॥
رفيقتي في الدارما، المضبوطة النفس، الدائمة كأم لي، صديقتي، التي قدّرتها الآلهة، وهي دائما غايتي العليا.
1.171.50
पित्रा मात्रा च विहितां सदा गार्हस्थ्यभागिनीम् ।
वरयित्वा यथान्यायं मन्त्रवत्परिणीय च ॥ १.१७१.५० ॥
المعطاة دائما من الأب والأم، شريكة حياة رب البيت، التي اخترتها وفق الشريعة وتزوجتها بالتعاويذ.
1.171.51
कुलीनां शीलसंपन्नामपत्यजननीमपि ।
त्वामहं जीवितस्यार्थे साध्वीमनपकारिणीम् ॥ १.१७१.५१ ॥
أنت النبيلة الأصل، الموفورة الخلق، أم الأولاد، العفيفة التي لا تضر، لا أتخلى عنك حتى من أجل حياتي.
1.171.52
परित्यक्तुं न शक्ष्यामि भार्यां नित्यमनुव्रताम् ।
कुत एव परित्यक्तुं सुतां शक्ष्याम्यहं स्वयम् ॥ १.१७१.५२ ॥
لا أستطيع أن أترك زوجة مخلصة دائما، فكيف أستطيع أنا نفسي أن أترك ابنتي؟
1.171.53
बालामप्राप्तवयसमजातव्यञ्जनाकृतिम् ।
भर्तुरर्थाय निक्षिप्तां न्यासं धात्रा महात्मना ॥ १.१७१.५३ ॥
فتاة صغيرة لم تبلغ سن الرشد، لم تظهر عليها سمات الأنوثة؛ وديعة أودعها الخالق العظيم لأجل زوجها.
1.171.54
यया दौहित्रजाँल्लोकानाशंसे पितृभिः सह ।
स्वयमुत्पाद्य तां बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५४ ॥
بها أرجو أن أنال مع الأجداد العوالم التي تُنال بأحفاد البنت؛ فكيف أجرؤ على ترك تلك الفتاة التي أنجبتها بنفسي؟
1.171.55
मन्यन्ते केचिदधिकं स्नेहं पुत्रे पितुर्नराः ।
कन्यायां केचिदपरे मम तुल्यावुभौ स्मृतौ ॥ १.१७१.५५ ॥
يظن بعض الناس أن محبة الأب للابن أكبر، ويظن آخرون أنها للابنة أكبر؛ أما عندي فكلاهما متساويان.
1.171.56
यस्यां लोकाः प्रसूतिश्च स्थिता नित्यमथो सुखम् ।
अपापां तामहं बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५६ ॥
كيف أستطيع أن أتخلى عن تلك الفتاة البريئة التي تستقر فيها دائماً العوالم والنسل والسعادة؟
1.171.57
कुत एव परित्यक्तुं सुतं शक्ष्याम्यहं स्वयम् ।
प्रार्थयेयं परां प्रीतिं यस्मिन्स्वर्गफलानि च ॥ १.१७१.५७ ॥
كيف أستطيع أنا نفسي أن أتخلى عن ابن أتمنى له أسمى المحبة، وفيه أيضاً ثمار الجنة؟
1.171.58
यस्य जातस्य पितरो मुखं दृष्ट्वा दिवं गताः ।
अहं मुक्तः पितृऋणाद्यस्य जातस्य तेजसा ॥ १.१७१.५८ ॥
عند ولادته، رأى الأجداد وجهه فصعدوا إلى السماء، وبنوره تحررت من دين الأسلاف.
1.171.59
दयितं मे कथं बालमहं त्यक्तुमिहोत्सहे ।
तमहं ज्येष्ठपुत्रं मे कुलनिर्हारकं विभुम् ॥ १.१७१.५९ ॥
كيف أستطيع أنا هنا أن أتخلى عن طفلي الحبيب؟ ذلك ابني الأكبر، المنقذ القدير للعائلة، كيف أستطيع...
1.171.60
मम पिण्डोदकनिधिं कथं त्यक्ष्यामि पुत्रकम् ।
त्यागोऽयं मम संप्राप्तो ममन्वा मे सुतस्य वा ॥ १.१७१.६० ॥
كيف أتخلى عن ابني الصغير، كنز قرابيني من الطعام والماء؟ لقد حلّ بي هذا التخلي، أو بابني.
1.171.61
तव वा तव पुत्र्या वा अत्र वासस्य तत्फलम् ।
न शृणोषि वचो मह्यं तत्फलं भुङ्क्ष्व भामिनि ॥ १.१७१.६१ ॥
ثمرة المكوث هنا تعود إليك أو إلى ابنتك. أنتِ لا تسمعين كلامي، فذوقي ثمرته أيتها البهامينى.
1.171.62
अथवाहं न शक्ष्यामि स्वयं मर्तुं सुतं मम ।
एकं त्यक्तुं न शक्नोति भवतीं च सुतामपि ॥ १.१७१.६२ ॥
أو لا أستطيع أن أموت بنفسي، ولا ابني كذلك. لا أستطيع أن أترك أحدًا منكم، لا أنتِ ولا ابنتك.
1.171.63
अथ मद्रक्षणार्थं वा न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.६३ ॥
أو لا أستطيع أن أترك أحدًا حتى لحماية نفسي. ما دمت حيًا، لا أستطيع أن أترك قريبًا كرجل قاسٍ.
1.171.64
आत्मानमपि चोत्सृज्य गते प्रेतवशं मयि ।
त्यक्ता ह्येते मया व्यक्तं नेह शक्ष्यन्ति जीवितुम् ॥ १.१७१.६४ ॥
إن تخلّيتُ عن نفسي أيضًا ومضيتُ إلى سلطان الموت، فسيكون هؤلاء قد تُركوا من قِبلي بوضوح، ولن يستطيعوا أن يعيشوا هنا.
1.171.65
एषां चान्यतमत्यागो नृशंसो गर्हितो बुधैः ।
आत्मत्यागे कृते चेमे मरिष्यन्ति मया विना ॥ १.१७१.६५ ॥
التخلي عن أيٍّ منهم قسوة يستنكرها الحكماء. وإن ضحيت بنفسي، فسيموت هؤلاء بغيري.
1.171.66
स कृच्छ्रामहमापन्नो न शक्तस्तर्तुमापदम् ।
अहो धिक्कां गतिं त्वद्य गमिष्यामि सबान्धवः।
सर्वैः सह मृतं श्रेयो न च मे जीवितुं क्षमम् ॥ १.१७१.६६ ॥
لقد وقعتُ في هذه الشدة ولا أستطيع أن أتجاوز هذه النازلة. آهٍ، عارٌ! فإلى أيّ مصيرٍ أمضي اليوم مع أقاربي! الموتُ مع الجميع أفضل، وليس يليق بي أن أعيش.