மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.171.1
एकचक्रां गतास्ते तु कुन्तीपुत्रा महारथाः ।
अत ऊर्ध्वं द्विजश्रेष्ठ किमकुर्वत पाण्डवाः ॥ १.१७१.१ ॥
ஏகசக்ரைக்குச் சென்ற அந்த குந்தியின் மகன்களான மகாரதர்கள், பின்னர் பாண்டவர்கள் என்ன செய்தனர், இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே?
1.171.2
एकचक्रां गतास्ते तु कन्तीपुत्रा महारथाः ।
ऊषुर्नातिचिरं कालं ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७१.२ ॥
ஏகசக்ரைக்குச் சென்ற அந்த குந்தியின் மகன்களான மகாரதர்கள் ஒரு பிராமணரின் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் தங்கவில்லை.
1.171.3
रमणीयानि पश्यन्तो वनानि विविधानि च ।
पार्थिवानपि चोद्देशान्सरितश्च सरांसि च ॥ १.१७१.३ ॥
அழகிய பலவகைக் காடுகளையும், நிலத்தின் இடங்களையும், ஆறுகளையும், ஏரிகளையும் பார்த்தவாறு (அவர்கள் சென்றனர்).
1.171.4
चेरुर्भैश्रं तदा ते तु सर्व एव विशांपते ।
युधिष्ठिरं च कुन्तीं च चिन्तयन्त उपासते ॥ १.१७१.४ ॥
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் பிச்சைக்காகச் சென்றனர்; யுதிஷ்டிரரையும் குந்தியையும் நினைத்தவாறு அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தனர்.
1.171.5
भैक्षं चरन्तस्तु तदा जटिला ब्रह्मचारिणः ।
बभूवुर्नागराणां च गुणैः संप्रियदर्शनाः ॥ १.१७१.५ ॥
அப்போது பிச்சை எடுத்துத் திரிந்த சடைமுடி கொண்ட பிரம்மச்சாரிகள், தங்கள் குணங்களால் நகரவாசிகளுக்கு மிகவும் இனிய காட்சியாயினர்.
1.171.6
दर्शनीया द्विजाः शुभ्रा देवगर्भोपमाः शुभाः ।
भैक्षानर्हाश्च राज्यार्हाः सुकुमारास्तपस्विनः ॥ १.१७१.६ ॥
இவர்கள் காண்பதற்கு அழகியவர்கள், ஒளிமிக்க இருபிறப்பாளர்கள், தேவர்களின் மைந்தர்களைப் போன்ற மங்கலமானவர்கள்; பிச்சைக்கு உரியவர்கள் அல்லர், அரசுக்கு உரியவர்கள்; மென்மையானவர்களும் தவமுடையவர்களும் ஆவர்.
1.171.7
नैते यथार्थतो विप्राः सुकुमारास्तपस्विनः ।
चरन्ति भूमौ प्रच्छन्नाः कस्माच्चित्कारणादिह ॥ १.१७१.७ ॥
இவர்கள் உண்மையில் பிராமணர்கள் அல்லர்; மென்மையான தவசிகள் இங்கே மறைந்து ஏதோ காரணத்தால் பூமியில் திரிகின்றனர்.
1.171.8
सर्वलक्षणसंपन्ना भैक्षं नार्हन्ति नित्यशः ।
कार्यार्थिनश्चरन्तीति तर्कयन्त इति ब्रुवन् ॥ १.१७१.८ ॥
எல்லா நல்ல அடையாளங்களும் கொண்ட இவர்கள் எப்போதும் பிச்சைக்குத் தகுதியற்றவர்கள்; ஏதோ நோக்கத்துடன் திரிகின்றனர் என்று ஊகித்துக் கூறினர்.
1.171.9
बन्धूनामागमान्नित्यमुपचारैस्तु नागराः ।
भाजनानि च पूर्णानि भक्ष्यभोज्यैरकारयन् ॥ १.१७१.९ ॥
உறவினர் வருகையால் நகரமக்கள் எப்போதும் உபசாரங்களால் உபசரித்தனர்; உண்ணும் பொருட்களால் நிறைந்த பாத்திரங்களைத் தயாரித்தனர்.
1.171.10
मौनव्रतेन संयुक्ता भैश्रं गृह्णन्ति पाण्डवाः ।
माता चिरगतान्ज्ञात्वा शोचन्ती पाण्डवान्प्रति ॥ १.१७१.१० ॥
மௌன விரதத்துடன் இருக்கும் பாண்டவர்கள் பிச்சை ஏற்கின்றனர்; தாய் அவர்கள் நீண்ட காலமாகச் சென்றுவிட்டதை அறிந்து பாண்டவர்களுக்காகத் துயருறுகிறார்.
1.171.11
दुःखाश्रुपूर्णनयना लिखन्त्यास्ते महीतलम् ।
भिक्षित्वा द्विजगेहेषु चिन्तयन्तश्च मातरम् ॥ १.१७१.११ ॥
துயரக் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவள் தரையைக் கீறுகிறாள்; பிராமணர் வீடுகளில் பிச்சை கேட்டு தாயை நினைத்தபடி.
1.171.12
त्वरमाणा निवर्तन्ते मातृगौरवयन्त्रिताः ।
मात्रे निवेदयन्ति स्म कुन्त्यै भैक्षं दिवानिशम् ॥ १.१७१.१२ ॥
தாயின் மீதான மரியாதையால் கட்டுண்டு விரைந்து திரும்புகின்றனர்; பகலும் இரவும் பிச்சை பற்றிய செய்தியைக் குந்திக்கு அறிவிக்கின்றனர்.
1.171.13
सर्वं संपूर्णभैक्षान्नं मातृदत्तं पृथक्पृथक् ।
विभज्याभुञ्जतेष्टं ते यथाभागं पृथक्पृथक् ॥ १.१७१.१३ ॥
தாய் கொடுத்த முழு பிச்சை உணவையும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகப் பங்கிட்டு, விரும்பியபடி, அவரவர் பங்கின்படி தனித்தனியாக உண்டனர்.
1.171.14
अर्धं स्म भुञ्जते पञ्च सह मात्रा परन्तपाः ।
अर्धं सर्वस्य भैक्षस्य भीमो भुङ्क्ते महाबलः ॥ १.१७१.१४ ॥
எதிரிகளை எரிப்பவர்களான ஐவரும் தாயுடன் சேர்ந்து பாதியை உண்டனர்; மிகு பலம் படைத்த பீமன் எல்லா பிச்சை உணவின் பாதியை உண்டான்.
1.171.15
स नाशितश्च भवति कल्याणान्नभुजिः पुरा ।
स वैवर्ण्यं च कार्श्यं च जगामातृप्तिकारितम् ॥ १.१७१.१५ ॥
முன்பு நல்ல உணவை உண்டவன் அவன்; இப்போது அவன் மெலிந்து போனான்; திருப்தியின்மையால் அவன் நிறம் மங்கி உடல் இளைத்தான்.
1.171.16
आज्यबिन्दुर्यथा वह्नौ महति ज्वलिते भवेत् ।
तथार्धभागं भीमस्य भिक्षान्नस्य नरोत्तम ॥ १.१७१.१६ ॥
பெரிய எரியும் நெருப்பில் ஒரு துளி நெய் போல, நரர்களில் சிறந்தவனே, பீமனுக்கு பிச்சை உணவின் அரைப்பகுதி இருந்தது.
1.171.17
तथैव वसतां तत्र तेषां राजन्महात्मनाम् ।
अतिचक्राम सुमहान्कालोऽथ भरतर्षभ ॥ १.१७१.१७ ॥
இவ்வாறே அங்கு வசித்த அந்த மகாத்மாக்களின் மிகுந்த காலம் கழிந்தது, அரசே, பரதர்களில் காளையே.
1.171.18
भीमोऽपि क्रीडयित्वाथ मिथो ब्राह्मणबन्धुषु ।
कुम्भकारेण संबन्धाल्लेभे पात्रं महत्तरम् ॥ १.१७१.१८ ॥
பீமனும் பிராமண உறவினர்களிடையே விளையாடிய பின், குயவனுடனான தொடர்பால் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தைப் பெற்றான்.
1.171.19
कुम्भकारोऽददात्पात्रं महत्कृत्वातिमात्रकम् ।
प्रहसन्भीमसेनाय विस्मितस्तस्य कर्मणा ॥ १.१७१.१९ ॥
குயவன் மிகப் பெரிய பாத்திரத்தைச் செய்து கொடுத்தான்; பீமசேனனைப் பார்த்துச் சிரித்தான், அவனுடைய செயலால் வியப்புற்றவனாய்.
1.171.20
तस्याद्भुतं कर्म कुर्वन्मृद्भारं महदाददे ।
मृद्भारैः शतसाहस्रैः कुम्भकारमतोषयत् ॥ १.१७१.२० ॥
அவனுடைய அற்புதச் செயலைச் செய்தவனாய் அவன் பெரும் மண் சுமையை எடுத்தான்; லட்சக்கணக்கான மண் சுமைகளால் குயவனை மகிழ்வித்தான்.
1.171.21
चक्रे चक्रे च मृद्भाण्डान्सततं भैक्षमाचरन् ।
तदादायागतं दृष्ट्वा हसन्ति प्रहसन्ति च ॥ १.१७१.२१ ॥
ஒவ்வொரு குயவனின் சக்கரத்திலும் மண் பாண்டங்களை இரந்து பெற்றுக்கொண்டே இருந்தான்; அதை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வருவதைக் கண்டு மக்கள் சிரித்தனர், பெரிதாகச் சிரித்தனர்.
1.171.22
भक्ष्यभोज्यानि विविधान्यादाय प्रक्षिपन्ति च ।
एवमेव सदा भुक्त्वा मात्रे वदति वै रहः।
न चाशितोऽस्मि भवति कल्याणान्नभृतः पुरा ॥ १.१७१.२२ ॥
பலவகை உண்ணும் பொருட்களையும் பண்டங்களையும் எடுத்து மக்கள் அதில் போட்டனர். இவ்வாறு எப்போதும் உண்டவனாய், அவன் தன் தாயிடம் தனிமையில் சொன்னான்: "முன்பு நல்ல உணவைக் கொண்டு வந்தவனால் நான் இன்னும் நிறைவடையவில்லை."
1.171.23
ततः कदाचिद्भैक्षाय गतास्ते पुरषर्षभाः ।
संगत्य भीमसेनस्तु तत्रास्ते पृथया सह ॥ १.१७१.२३ ॥
பின்பு ஒருமுறை அந்த நரசிங்கங்கள் இரந்துண்ணச் சென்றனர்; பீமசேனன் அங்கே பிருதையுடன் தங்கியிருந்தான்.
1.171.24
अथार्तिजं महाशब्दं ब्राह्मणस्य निवेशने ।
भृशमुत्पतितं घोरं कुन्ती शुश्राव भारत ॥ १.१७१.२४ ॥
பின்பு பிராமணரின் வீட்டில் துயரத்திலிருந்து பிறந்த பெரும் கூக்குரல் மிகவும் பயங்கரமாக எழுந்தது; பாரதா, அதை குந்தி கேட்டாள்.
1.171.25
रोरुयमाणांस्तान्दृष्ट्वा परिदेवयतश्च सा ।
कारुण्यात्साधुभावाच्च कुन्ती राजन्न चक्षमे ॥ १.१७१.२५ ॥
அவர்கள் அழுது புலம்புவதைக் கண்ட குந்தி, அரசே, இரக்கத்தாலும் நல்ல மனத்தாலும் அதைப் பொறுக்க முடியவில்லை.
1.171.26
मथ्यमानेव दुःखेन हृदयेन पृथा तदा ।
उवाच भीमं कल्याणी कृपान्वितमिदं वचः ॥ १.१७१.२६ ॥
துயரத்தால் மனம் கடையப்படுவது போல இருந்த மங்கலமான பிருதை, அப்போது இரக்கம் நிறைந்த இந்தச் சொற்களைப் பீமனிடம் கூறினாள்.
1.171.27
वसामः सुसुखं पुत्र ब्राह्मणस्य निवेशने ।
अज्ञाता धार्तराष्ट्रस्य सत्कृतां वीतमन्यवः ॥ १.१७१.२७ ॥
மகனே, நாம் அந்தணரின் இல்லத்தில் மிக சுகமாக வசிக்கிறோம்; திருதராஷ்டிரரின் மகனால் அறியப்படாமல், மதிக்கப்பட்டு, கோபமின்றி இருக்கிறோம்.
1.171.28
सा चिन्तये सदा पुत्र ब्राह्मणस्यास्य किं न्वहम् ।
कदा प्रियं करिष्यामि यत्कुर्युरुषिताः सुखम् ॥ १.१७१.२८ ॥
மகனே, இந்த அந்தணருக்கு நான் என்ன செய்யலாம் என்று எப்போதும் சிந்திக்கிறேன்; எப்போது அவருக்கு நன்மை செய்வேன், இங்கு சுகமாக வசித்த நாம் அவருக்கு உதவ.
1.171.29
एतावान्पुरुषस्तात कृतं यस्मिन्न नश्यति ।
यावच्च कुर्यादन्योऽस्य कुर्यादभ्यधिकं ततः ॥ १.१७१.२९ ॥
அன்பு மகனே, ஒருவன் செய்த நன்மை அழியாமல் இருக்கும் அளவுக்கு அவனது கடமை இவ்வளவே; பிறர் அவனுக்குச் செய்வதைவிட அதிகமாக அவன் செய்ய வேண்டும்.
1.171.30
तदिदं ब्राह्मणस्यास्य दुःखमापतितं ध्रुवम् ।
न तत्र यदि साहाय्यं कुर्याम सुकृतं भवेत् ॥ १.१७१.३० ॥
ஆகவே இந்த அந்தணருக்கு இந்தத் துயரம் நிச்சயமாக வந்துவிட்டது; அதில் நாம் உதவி செய்யாவிட்டால் அது நல்ல செயலாகாது.
1.171.31
ज्ञायतामस्य यद्दुःखं यतश्चैव समुत्थितम् ।
विदित्वा व्यवसिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ १.१७१.३१ ॥
இவனுடைய துக்கம் எதனால், எங்கிருந்து எழுந்தது என்பது அறியப்படட்டும். அறிந்த பின் அது எவ்வளவு கடினமாயினும் நான் செய்வேன்.
1.171.32
एवं तौ कथयन्तौ च भूयः सुश्रुवतुः स्वनम् ।
आर्तिजं तस्य विप्रस्य सभार्यस्य विशांपते ॥ १.१७१.३२ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அவ்விருவரும் மீண்டும், ஓ மக்களின் அரசே, மனைவியுடன் இருந்த அந்த அந்தணனின் துயரொலியைக் கேட்டனர்.
1.171.33
अन्तःपुरं ततस्तस्य ब्राह्मणस्य महात्मनः ।
विवेश त्वरिता कुन्ती बद्धवत्सेव सौरभी ॥ १.१७१.३३ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மாவான அந்தணனின் அந்தப்புரத்தில் குந்தி விரைவாக நுழைந்தாள், கன்று கட்டப்பட்ட பசுவைப் போல.
1.171.34
ततस्तं ब्राह्मणं तत्र भार्यया च सुतेन च ।
दुहित्रा चैव सहितं ददर्श विकृताननम् ॥ १.१७१.३४ ॥
பின்னர் அங்கே அவள் அந்த அந்தணனை மனைவி, மகன், மகள் ஆகியோருடன் சேர்ந்திருக்கக் கண்டாள்; அவனுடைய முகம் சிதைந்திருந்தது.
1.171.35
धिगिदं जीवितं लोके गतसारमनर्थकम् ।
दुःखमूलं पराधीनं भृशमप्रियभागि च ॥ १.१७१.३५ ॥
உலகில் இந்த வாழ்க்கைக்கு இகழ்ச்சி! சாரமற்றது, பயனற்றது, துக்கத்தின் வேர், பிறர்சார்ந்தது, மிகவும் விரும்பத்தகாதவற்றை அடைவது.
1.171.36
जीविते परमं दुःखं जीविते परमो ज्वरः ।
जीविते वर्तमानस्य द्वन्द्वानामागमो ध्रुवः ॥ १.१७१.३६ ॥
வாழ்வில் மிகப்பெரிய துக்கம்; வாழ்வில் மிகப்பெரிய தாபம். வாழ்வில் இருப்பவனுக்கு இருமைகளின் வருகை உறுதி.
1.171.37
आत्मा ह्येको हि धर्मार्थौ कामं चैव निषेवते ।
एतैश्च विप्रयोगोऽपि दुःखं परमनन्तकम् ॥ १.१७१.३७ ॥
ஆன்மா ஒன்றே தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றுகிறது; இவற்றிலிருந்து பிரிவதும் பெரும், முடிவற்ற துன்பமாகும்.
1.171.38
आहुः केचित्परं मोक्षं स च नास्ति कथंचन ।
अर्थप्राप्तौ तु नरकः कृत्स्न एवोपपद्यते ॥ १.१७१.३८ ॥
சிலர் உயர்ந்த வீடுபேற்றைப் பற்றிச் சொல்கின்றனர்; ஆனால் அது எந்த வகையிலும் இல்லை; செல்வம் கிடைக்கும்போது முழு நரகமே எழுகிறது.
1.171.39
अर्थेप्सुता परं दुःखमर्थप्राप्तौ ततोऽधिकम् ।
जातस्नेहस्य चार्थेषु विप्रयोगे महत्तरम् ॥ १.१७१.३९ ॥
செல்வத்தை விரும்புவது பெரும் துன்பம்; செல்வம் கிடைத்தபின் அதைவிட அதிகம்; செல்வங்களில் பற்று கொண்டவனுக்கு அவற்றிலிருந்து பிரிவில் இன்னும் பெரிய துன்பம்.
1.171.40
यावन्तो यस्य संयोगा द्रव्यैरिष्टैर्भवन्त्युत ।
तावन्तोऽस्य निख्यन्ते हृदये शोकशङ्कवः ॥ १.१७१.४० ॥
ஒருவனுக்குப் பிரியமான பொருட்களுடன் எத்தனை தொடர்புகள் உண்டோ, அத்தனை துயரின் அம்புகள் அவன் இதயத்தில் பதிகின்றன.
1.171.41
तदिदं जीवितं प्राप्य अल्पकालं महाभयम् ।
त्यागो हि न मया प्राप्तो भार्यया सहितेन च ॥ १.१७१.४१ ॥
ஆகவே இந்த வாழ்க்கை குறுகிய காலத்திற்கே கிடைத்த பெரும் அச்சம்; இதைப் பெற்றும், மனைவியுடன் சேர்ந்திருந்தும், நான் துறவை அடையவில்லை.
1.171.42
न हि योगं प्रपश्यामि येन मुच्येयमापदः ।
पुत्रदारेण वा सार्धं प्राद्रवेयमनामयम् ॥ १.१७१.४२ ॥
இந்த இடர்களிலிருந்து விடுபடும் வழியை நான் காணவில்லை; மகனும் மனைவியும் உடன் இருக்க, நோயற்றவனாய் ஓடிவிட முடியுமென்றும் காணவில்லை.
1.171.43
यतितं वै मया पूर्वं वेत्थ ब्राह्मणि तत्तथा ।
क्षेमं यतस्ततो गन्तुं त्वया तु मम न श्रुतम् ॥ १.१७१.४३ ॥
பிராமணியே, நான் முன்பே முயன்றேன்; அது உனக்குத் தெரியும். நலமான இடத்திற்குச் செல்லும்படி நான் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லை.
1.171.44
इह जाता विवृद्धाऽस्मि पिता माता ममेति वै ।
उक्तवत्यसि दुर्मेधे याच्यमाना मयाऽसकृत् ॥ १.१७१.४४ ॥
இங்கே பிறந்து வளர்ந்தேன், என் தந்தையும் தாயும் இங்கே உள்ளனர் என்று நீ பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாய். மூடியே, நான் பலமுறை கெஞ்சியும்.
1.171.45
स्वर्गतोऽपि पिता वृद्धस्तथा माता चिरं तव ।
बन्धवा भूतपूर्वाश्च तत्र वासे तु का रतिः ॥ १.१७१.४५ ॥
உன் முதிய தந்தையும் தாயும் நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே சொர்க்கம் சென்றுவிட்டனர்; உன் உறவினர்களும் முன்பே போய்விட்டனர். அங்கே வாழ்வதில் என்ன மகிழ்ச்சி?
1.171.46
न भोजनं विरुद्धं स्यान्न स्त्रीदेशो निबन्धनः ।
सुदूरमपि तं देशं व्रजेद्गरुडहंसवत् ॥ १.१७१.४६ ॥
உணவு தடையாவதில்லை; மனைவியின் நாடும் கட்டுப்படுத்தும் பிணைப்பல்ல. கருடனும் அன்னமும் போல, மிகத் தொலைவான அந்த நாட்டிற்கும் செல்லலாம்.
1.171.47
सोऽयं ते बन्धुकामाया अशृण्वन्त्या वचो मम ।
बन्धुप्रणाशः संप्राप्तो भृशं दुःखकरो मम ॥ १.१७१.४७ ॥
சுற்றத்தை விரும்பிய நீ என் சொல்லைக் கேளாததால், இதோ உறவினர் அழிவு வந்து சேர்ந்தது; அது எனக்கு மிகுந்த துயரைத் தருகிறது.
1.171.48
अथवा मद्विनाशो यं न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.४८ ॥
அல்லது என் அழிவே வரட்டும்; எந்த உறவினரையும் நான் கைவிட முடியாது. உயிரோடு இருக்கும்போதே, கொடியவனைப் போல் நானே ஒரு உறவினரைக் கைவிடமாட்டேன்.
1.171.49
सहधर्मचरीं दान्तां नित्यं मातृसमां मम ।
सखायं विहितां देवैर्नित्यं परमिकां गतिम् ॥ १.१७१.४९ ॥
என் தர்ம துணைவி, அடக்கமுள்ளவள், எப்போதும் எனக்குத் தாய் போன்றவள், நண்பி, தேவர்களால் நியமிக்கப்பட்டவள், எப்போதும் உயர்ந்த கதி.
1.171.50
पित्रा मात्रा च विहितां सदा गार्हस्थ्यभागिनीम् ।
वरयित्वा यथान्यायं मन्त्रवत्परिणीय च ॥ १.१७१.५० ॥
தந்தையும் தாயும் கொடுத்த, இல்வாழ்க்கையின் பங்காளி, முறைப்படி தேர்ந்தெடுத்து மந்திரத்துடன் மணந்தவள்.
1.171.51
कुलीनां शीलसंपन्नामपत्यजननीमपि ।
त्वामहं जीवितस्यार्थे साध्वीमनपकारिणीम् ॥ १.१७१.५१ ॥
உயர்குடிப் பிறந்தவள், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவள், மக்களைப் பெற்றவள், நீ, எனக்கு உயிரின்பொருட்டும், கற்புடையவள், எவருக்கும் தீங்கு செய்யாதவள்.
1.171.52
परित्यक्तुं न शक्ष्यामि भार्यां नित्यमनुव्रताम् ।
कुत एव परित्यक्तुं सुतां शक्ष्याम्यहं स्वयम् ॥ १.१७१.५२ ॥
எப்போதும் அனுவ்ரதையான மனைவியை நான் விட்டுவிட முடியாது; அப்படியிருக்க, என் மகளை நானே எப்படி விட முடியும்?
1.171.53
बालामप्राप्तवयसमजातव्यञ्जनाकृतिम् ।
भर्तुरर्थाय निक्षिप्तां न्यासं धात्रा महात्मना ॥ १.१७१.५३ ॥
இளம்பெண், இன்னும் வயதடையாதவள், பெண்மைக் குறிகள் தோன்றாதவள்; கணவனுக்காக மகாத்மாவான படைப்பாளரால் ஒப்படைக்கப்பட்ட அடைக்கலப் பொருள்.
1.171.54
यया दौहित्रजाँल्लोकानाशंसे पितृभिः सह ।
स्वयमुत्पाद्य तां बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५४ ॥
அவள் மூலம் பித்ருக்களுடன் தௌஹித்ரர்களால் பெறப்படும் உலகங்களை நான் எதிர்பார்க்கிறேன்; அந்த இளம்பெண்ணை, நானே பெற்றெடுத்தவளை, நான் எப்படித் துறக்கத் துணிவேன்?
1.171.55
मन्यन्ते केचिदधिकं स्नेहं पुत्रे पितुर्नराः ।
कन्यायां केचिदपरे मम तुल्यावुभौ स्मृतौ ॥ १.१७१.५५ ॥
சில மனிதர்கள் தந்தையின் அன்பு மகனிடம் அதிகம் என்று கருதுகிறார்கள்; வேறு சிலர் மகளிடம் என்று கருதுகிறார்கள்; எனக்கு இருவரும் சமமாகவே நினைக்கப்படுகிறார்கள்.
1.171.56
यस्यां लोकाः प्रसूतिश्च स्थिता नित्यमथो सुखम् ।
अपापां तामहं बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५६ ॥
எவளில் உலகங்களும் சந்ததியும் எப்போதும் நிலைத்துள்ளனவோ, இன்பமும் உள்ளதோ, அந்தப் பாவமற்ற சிறுமியை நான் எப்படித் துறக்க முடியும்?
1.171.57
कुत एव परित्यक्तुं सुतं शक्ष्याम्यहं स्वयम् ।
प्रार्थयेयं परां प्रीतिं यस्मिन्स्वर्गफलानि च ॥ १.१७१.५७ ॥
நானே எப்படி என் மகனைத் துறக்க முடியும்? எவனிடம் நான் உயர்ந்த அன்பை விரும்புகிறேனோ, சொர்க்கப் பலன்களும் எவனிடம் உள்ளனவோ, அவனை.
1.171.58
यस्य जातस्य पितरो मुखं दृष्ट्वा दिवं गताः ।
अहं मुक्तः पितृऋणाद्यस्य जातस्य तेजसा ॥ १.१७१.५८ ॥
பிறந்த அவனுடைய முகத்தைக் கண்டு முன்னோர்கள் சொர்க்கம் சென்றனர்; அவனுடைய ஒளியால் நான் முன்னோர் கடனிலிருந்து விடுபட்டேன்.
1.171.59
दयितं मे कथं बालमहं त्यक्तुमिहोत्सहे ।
तमहं ज्येष्ठपुत्रं मे कुलनिर्हारकं विभुम् ॥ १.१७१.५९ ॥
என் அன்புக்குரிய குழந்தையை இங்கு நான் எப்படித் துறக்க முடியும்? என் மூத்த மகனை, குலத்தை உயர்த்தும் வல்லமையுள்ளவனை நான் எப்படி.
1.171.60
मम पिण्डोदकनिधिं कथं त्यक्ष्यामि पुत्रकम् ।
त्यागोऽयं मम संप्राप्तो ममन्वा मे सुतस्य वा ॥ १.१७१.६० ॥
என் பிண்டமும் நீர்க்கடனும் அளிக்கும் பொக்கிஷமான இந்த சிறு மகனை நான் எப்படித் துறப்பேன்? இந்தத் துறவு எனக்கு வந்துவிட்டது, அல்லது என் மகனுக்கு.
1.171.61
तव वा तव पुत्र्या वा अत्र वासस्य तत्फलम् ।
न शृणोषि वचो मह्यं तत्फलं भुङ्क्ष्व भामिनि ॥ १.१७१.६१ ॥
இங்கு தங்கியதன் பலன் உனக்கோ உன் மகளுக்கோ உரியது. என் சொல்லை நீ கேட்கவில்லை; ஆகையால் அதன் பலனை அனுபவி, ஓ பாமினி.
1.171.62
अथवाहं न शक्ष्यामि स्वयं मर्तुं सुतं मम ।
एकं त्यक्तुं न शक्नोति भवतीं च सुतामपि ॥ १.१७१.६२ ॥
அல்லது, நான் தானாகவே சாக முடியாது; என் மகனும் அவ்வாறே. ஒருவரைக் கூட விட்டுவிட முடியாது; உன்னையும் மகளையும் கூட.
1.171.63
अथ मद्रक्षणार्थं वा न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.६३ ॥
அல்லது, என்னைக் காக்கும் பொருட்டும் நான் எவரையும் கைவிட முடியாது. உயிரோடிருக்கும்போது, ஒரு கொடியவனைப் போல் என் உறவினரை நான் விட முடியாது.
1.171.64
आत्मानमपि चोत्सृज्य गते प्रेतवशं मयि ।
त्यक्ता ह्येते मया व्यक्तं नेह शक्ष्यन्ति जीवितुम् ॥ १.१७१.६४ ॥
நானே தன்னையும் துறந்து மரணத்தின் வசமாகிச் சென்றால், இவர்கள் அனைவரும் என்னால் தெளிவாகக் கைவிடப்பட்டவர்களாவர்; இங்கு இவர்களால் உயிர் வாழ இயலாது.
1.171.65
एषां चान्यतमत्यागो नृशंसो गर्हितो बुधैः ।
आत्मत्यागे कृते चेमे मरिष्यन्ति मया विना ॥ १.१७१.६५ ॥
இவர்களில் எவரையேனும் கைவிடுவதும் கொடுமை; அது அறிஞர்களால் கண்டிக்கப்படுகிறது. நான் என்னையே துறந்தால், இவர்கள் என்னில்லாமல் இறந்துவிடுவார்கள்.
1.171.66
स कृच्छ्रामहमापन्नो न शक्तस्तर्तुमापदम् ।
अहो धिक्कां गतिं त्वद्य गमिष्यामि सबान्धवः।
सर्वैः सह मृतं श्रेयो न च मे जीवितुं क्षमम् ॥ १.१७१.६६ ॥
நான் இந்த துன்பத்தில் வீழ்ந்துவிட்டேன்; இந்த ஆபத்தைக் கடக்க இயலேன். அய்யோ, சீ! இன்று உறவினருடன் நான் எந்த கதியை அடைவேனோ! அனைவருடனும் சேர்ந்து இறப்பதே நல்லது; நான் உயிர் வாழ்வது தகாது.