Mahābhārata · Adhyāya 1.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.171.1
एकचक्रां गतास्ते तु कुन्तीपुत्रा महारथाः ।
अत ऊर्ध्वं द्विजश्रेष्ठ किमकुर्वत पाण्डवाः ॥ १.१७१.१ ॥
Was taten nun die Pāṇḍavas, die großen Wagenkämpfer, die Söhne Kuntīs, nachdem sie nach Ekacakrā gegangen waren, o Bester der Brahmanen?
1.171.2
एकचक्रां गतास्ते तु कन्तीपुत्रा महारथाः ।
ऊषुर्नातिचिरं कालं ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७१.२ ॥
Die großen Wagenkämpfer, die Söhne Kuntīs, die nach Ekacakrā gegangen waren, weilten nicht lange im Haus des Brahmanen.
1.171.3
रमणीयानि पश्यन्तो वनानि विविधानि च ।
पार्थिवानपि चोद्देशान्सरितश्च सरांसि च ॥ १.१७१.३ ॥
Während sie die lieblichen und vielfältigen Wälder, Orte der Erde, Flüsse und Seen betrachteten, zogen sie weiter.
1.171.4
चेरुर्भैश्रं तदा ते तु सर्व एव विशांपते ।
युधिष्ठिरं च कुन्तीं च चिन्तयन्त उपासते ॥ १.१७१.४ ॥
Da gingen sie alle betteln, o Herr der Völker, und an Yudhiṣṭhira und Kuntī denkend, dienten sie ihnen.
1.171.5
भैक्षं चरन्तस्तु तदा जटिला ब्रह्मचारिणः ।
बभूवुर्नागराणां च गुणैः संप्रियदर्शनाः ॥ १.१७१.५ ॥
Da wurden die Brahmacārin mit den Haarlocken, die um Almosen gingen, durch ihre Tugenden den Stadtbewohnern sehr angenehm anzusehen.
1.171.6
दर्शनीया द्विजाः शुभ्रा देवगर्भोपमाः शुभाः ।
भैक्षानर्हाश्च राज्यार्हाः सुकुमारास्तपस्विनः ॥ १.१७१.६ ॥
Diese Zweimalgeborenen sind sehenswert, strahlend, verheißungsvoll wie Sprösslinge der Götter; sie sind nicht geeignet zum Betteln, wohl aber zur Herrschaft, zart und asketisch.
1.171.7
नैते यथार्थतो विप्राः सुकुमारास्तपस्विनः ।
चरन्ति भूमौ प्रच्छन्नाः कस्माच्चित्कारणादिह ॥ १.१७१.७ ॥
Dies sind in Wahrheit keine Brahmanen; zarte Asketen wandern hier verborgen über die Erde, aus irgendeinem Grund.
1.171.8
सर्वलक्षणसंपन्ना भैक्षं नार्हन्ति नित्यशः ।
कार्यार्थिनश्चरन्तीति तर्कयन्त इति ब्रुवन् ॥ १.१७१.८ ॥
Mit allen glückverheißenden Zeichen versehen, verdienen sie nicht täglich Almosen; sie wandern gewiss zu einem Zweck, sagten sie und vermuteten es so.
1.171.9
बन्धूनामागमान्नित्यमुपचारैस्तु नागराः ।
भाजनानि च पूर्णानि भक्ष्यभोज्यैरकारयन् ॥ १.१७१.९ ॥
Bei der Ankunft der Verwandten bedienten die Bürger sie stets mit Aufmerksamkeiten und ließen Gefäße voll Speisen und Leckereien bereiten.
1.171.10
मौनव्रतेन संयुक्ता भैश्रं गृह्णन्ति पाण्डवाः ।
माता चिरगतान्ज्ञात्वा शोचन्ती पाण्डवान्प्रति ॥ १.१७१.१० ॥
Die Pāṇḍavas, gebunden durch das Schweigegelübde, nehmen Almosen an; und die Mutter, die weiß, dass sie schon lange fort sind, trauert um die Pāṇḍavas.
1.171.11
दुःखाश्रुपूर्णनयना लिखन्त्यास्ते महीतलम् ।
भिक्षित्वा द्विजगेहेषु चिन्तयन्तश्च मातरम् ॥ १.१७१.११ ॥
Mit tränenvollen Augen kratzt sie den Boden, bettelt in den Häusern der Brahmanen und denkt an die Mutter.
1.171.12
त्वरमाणा निवर्तन्ते मातृगौरवयन्त्रिताः ।
मात्रे निवेदयन्ति स्म कुन्त्यै भैक्षं दिवानिशम् ॥ १.१७१.१२ ॥
Gebunden durch Ehrfurcht vor der Mutter, kehren sie eilig zurück und berichten Kuntī Tag und Nacht von den Almosen.
1.171.13
सर्वं संपूर्णभैक्षान्नं मातृदत्तं पृथक्पृथक् ।
विभज्याभुञ्जतेष्टं ते यथाभागं पृथक्पृथक् ॥ १.१७१.१३ ॥
Nachdem sie das ganze, von der Mutter gegebene vollständige Almosenessen geteilt hatten, aß jeder getrennt, wie er wollte, nach seinem Anteil.
1.171.14
अर्धं स्म भुञ्जते पञ्च सह मात्रा परन्तपाः ।
अर्धं सर्वस्य भैक्षस्य भीमो भुङ्क्ते महाबलः ॥ १.१७१.१४ ॥
Die fünf, Verbrenner ihrer Feinde, aßen zusammen mit der Mutter die Hälfte; Bhīma, der sehr Starke, aß die Hälfte des ganzen Almosenessens.
1.171.15
स नाशितश्च भवति कल्याणान्नभुजिः पुरा ।
स वैवर्ण्यं च कार्श्यं च जगामातृप्तिकारितम् ॥ १.१७१.१५ ॥
Er, der früher gutes Essen aß, ist nun geschwächt; durch das Ungestilltsein kam er zu Blässe und Abmagerung.
1.171.16
आज्यबिन्दुर्यथा वह्नौ महति ज्वलिते भवेत् ।
तथार्धभागं भीमस्य भिक्षान्नस्य नरोत्तम ॥ १.१७१.१६ ॥
Wie ein Tropfen Butterschmalz in einem großen lodernden Feuer, so war Bhīmas Hälfte des Almosenessens, o Bester der Menschen.
1.171.17
तथैव वसतां तत्र तेषां राजन्महात्मनाम् ।
अतिचक्राम सुमहान्कालोऽथ भरतर्षभ ॥ १.१७१.१७ ॥
So verging, während jene Großherzigen dort wohnten, eine sehr lange Zeit, o König, o Stier der Bharatas.
1.171.18
भीमोऽपि क्रीडयित्वाथ मिथो ब्राह्मणबन्धुषु ।
कुम्भकारेण संबन्धाल्लेभे पात्रं महत्तरम् ॥ १.१७१.१८ ॥
Auch Bhīma erhielt, nachdem er unter den brahmanischen Verwandten gespielt hatte, durch eine Verbindung mit einem Töpfer ein größeres Gefäß.
1.171.19
कुम्भकारोऽददात्पात्रं महत्कृत्वातिमात्रकम् ।
प्रहसन्भीमसेनाय विस्मितस्तस्य कर्मणा ॥ १.१७१.१९ ॥
Der Töpfer gab ihm ein sehr großes Gefäß, das er angefertigt hatte; er lachte über Bhīmasena und staunte über dessen Tat.
1.171.20
तस्याद्भुतं कर्म कुर्वन्मृद्भारं महदाददे ।
मृद्भारैः शतसाहस्रैः कुम्भकारमतोषयत् ॥ १.१७१.२० ॥
Während er seine wunderbare Tat vollbrachte, nahm er eine große Last Ton auf und erfreute den Töpfer mit hunderttausend Lasten Ton.
1.171.21
चक्रे चक्रे च मृद्भाण्डान्सततं भैक्षमाचरन् ।
तदादायागतं दृष्ट्वा हसन्ति प्रहसन्ति च ॥ १.१७१.२१ ॥
Bei jeder Töpferscheibe bettelte er ständig um Tongefäße; als man ihn zurückkehren sah, lachte man und spottete laut.
1.171.22
भक्ष्यभोज्यानि विविधान्यादाय प्रक्षिपन्ति च ।
एवमेव सदा भुक्त्वा मात्रे वदति वै रहः।
न चाशितोऽस्मि भवति कल्याणान्नभृतः पुरा ॥ १.१७१.२२ ॥
Die Leute brachten verschiedene Speisen und warfen sie hinein. Immer so essend, sagte er heimlich zu seiner Mutter: "Auch früher, wenn jemand gutes Essen brachte, wurde ich nicht satt."
1.171.23
ततः कदाचिद्भैक्षाय गतास्ते पुरषर्षभाः ।
संगत्य भीमसेनस्तु तत्रास्ते पृथया सह ॥ १.१७१.२३ ॥
Dann gingen einmal jene Stiere unter den Menschen betteln, und Bhīmasena blieb dort bei Pṛthā.
1.171.24
अथार्तिजं महाशब्दं ब्राह्मणस्य निवेशने ।
भृशमुत्पतितं घोरं कुन्ती शुश्राव भारत ॥ १.१७१.२४ ॥
Da erhob sich im Haus des Brahmanen ein großer, schrecklicher Klageschrei, heftig aufsteigend; und Kuntī hörte ihn, o Bhārata.
1.171.25
रोरुयमाणांस्तान्दृष्ट्वा परिदेवयतश्च सा ।
कारुण्यात्साधुभावाच्च कुन्ती राजन्न चक्षमे ॥ १.१७१.२५ ॥
Als Kuntī sie weinen und klagen sah, o König, konnte sie es aus Mitleid und gutem Herzen nicht ertragen.
1.171.26
मथ्यमानेव दुःखेन हृदयेन पृथा तदा ।
उवाच भीमं कल्याणी कृपान्वितमिदं वचः ॥ १.१७१.२६ ॥
Mit einem vom Schmerz wie zerwühlten Herzen sprach da die verehrungswürdige Pṛthā diese mitfühlenden Worte zu Bhīma.
1.171.27
वसामः सुसुखं पुत्र ब्राह्मणस्य निवेशने ।
अज्ञाता धार्तराष्ट्रस्य सत्कृतां वीतमन्यवः ॥ १.१७१.२७ ॥
Mein Sohn, wir wohnen sehr angenehm im Haus des Brahmanen, dem Sohn Dhṛtarāṣṭras unbekannt, geehrt und frei von Zorn.
1.171.28
सा चिन्तये सदा पुत्र ब्राह्मणस्यास्य किं न्वहम् ।
कदा प्रियं करिष्यामि यत्कुर्युरुषिताः सुखम् ॥ १.१७१.२८ ॥
Mein Sohn, ich denke immer darüber nach, was ich für diesen Brahmanen tun könnte, wann ich ihm eine Gefälligkeit erweisen könnte, damit auch er etwas für uns tun möge, die wir hier in Glück wohnen.
1.171.29
एतावान्पुरुषस्तात कृतं यस्मिन्न नश्यति ।
यावच्च कुर्यादन्योऽस्य कुर्यादभ्यधिकं ततः ॥ १.१७१.२९ ॥
Lieber Sohn, die Pflicht eines Menschen ist nur dies: dass das, was für ihn getan wurde, nicht verloren gehe. Soviel ein anderer für ihn tut, so viel mehr soll er tun.
1.171.30
तदिदं ब्राह्मणस्यास्य दुःखमापतितं ध्रुवम् ।
न तत्र यदि साहाय्यं कुर्याम सुकृतं भवेत् ॥ १.१७१.३० ॥
Darum ist dieses Leid sicherlich über diesen Brahmanen hereingebrochen; wenn wir ihm dabei nicht helfen, wäre es keine gute Tat.
1.171.31
ज्ञायतामस्य यद्दुःखं यतश्चैव समुत्थितम् ।
विदित्वा व्यवसिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ १.१७१.३१ ॥
Man möge erfahren, was sein Leid ist und woher es entstanden ist. Habe ich es erfahren, werde ich es unternehmen, auch wenn es äußerst schwierig sein mag.
1.171.32
एवं तौ कथयन्तौ च भूयः सुश्रुवतुः स्वनम् ।
आर्तिजं तस्य विप्रस्य सभार्यस्य विशांपते ॥ १.१७१.३२ ॥
Während die beiden so sprachen, hörten sie erneut, o Herr der Völker, den Klagelaut jenes Brahmanen mit seiner Gattin.
1.171.33
अन्तःपुरं ततस्तस्य ब्राह्मणस्य महात्मनः ।
विवेश त्वरिता कुन्ती बद्धवत्सेव सौरभी ॥ १.१७१.३३ ॥
Da eilte Kuntī in die inneren Gemächer jenes hochherzigen Brahmanen, wie eine Kuh, deren Kalb angebunden ist.
1.171.34
ततस्तं ब्राह्मणं तत्र भार्यया च सुतेन च ।
दुहित्रा चैव सहितं ददर्श विकृताननम् ॥ १.१७१.३४ ॥
Da sah sie dort jenen Brahmanen zusammen mit seiner Gattin, seinem Sohn und seiner Tochter, mit verzerrtem Gesicht.
1.171.35
धिगिदं जीवितं लोके गतसारमनर्थकम् ।
दुःखमूलं पराधीनं भृशमप्रियभागि च ॥ १.१७१.३५ ॥
Schande über dieses Leben in der Welt, wesenlos, nutzlos, Wurzel des Leidens, abhängig von anderen und reich an Unerfreulichem!
1.171.36
जीविते परमं दुःखं जीविते परमो ज्वरः ।
जीविते वर्तमानस्य द्वन्द्वानामागमो ध्रुवः ॥ १.१७१.३६ ॥
Im Leben liegt das höchste Leid, im Leben liegt das höchste Fieber. Für den, der im Leben weilt, ist das Kommen der Gegensätze gewiss.
1.171.37
आत्मा ह्येको हि धर्मार्थौ कामं चैव निषेवते ।
एतैश्च विप्रयोगोऽपि दुःखं परमनन्तकम् ॥ १.१७१.३७ ॥
Das Selbst allein genießt wahrlich Dharma, Reichtum und Begierde; und die Trennung davon ist ein höchstes, endloses Leid.
1.171.38
आहुः केचित्परं मोक्षं स च नास्ति कथंचन ।
अर्थप्राप्तौ तु नरकः कृत्स्न एवोपपद्यते ॥ १.१७१.३८ ॥
Manche sprechen von der höchsten Befreiung, doch sie existiert keineswegs; beim Erlangen von Reichtum entsteht wahrlich eine ganze Hölle.
1.171.39
अर्थेप्सुता परं दुःखमर्थप्राप्तौ ततोऽधिकम् ।
जातस्नेहस्य चार्थेषु विप्रयोगे महत्तरम् ॥ १.१७१.३९ ॥
Das Verlangen nach Reichtum ist höchstes Leid, und ihn zu erlangen noch mehr; und für den, in dem Anhaftung an Reichtümer entstanden ist, ist die Trennung davon ein noch größeres Leid.
1.171.40
यावन्तो यस्य संयोगा द्रव्यैरिष्टैर्भवन्त्युत ।
तावन्तोऽस्य निख्यन्ते हृदये शोकशङ्कवः ॥ १.१७१.४० ॥
So viele Verbindungen einer mit den lieben Gütern hat, so viele Pfeile des Kummers sind in seinem Herzen eingepflanzt.
1.171.41
तदिदं जीवितं प्राप्य अल्पकालं महाभयम् ।
त्यागो हि न मया प्राप्तो भार्यया सहितेन च ॥ १.१७१.४१ ॥
Daher habe ich, nachdem ich dieses Leben erlangt habe, das nur kurze Zeit währt und große Gefahr birgt, auch zusammen mit meiner Gattin keine Entsagung erlangt.
1.171.42
न हि योगं प्रपश्यामि येन मुच्येयमापदः ।
पुत्रदारेण वा सार्धं प्राद्रवेयमनामयम् ॥ १.१७१.४२ ॥
Ich sehe kein Mittel, durch das ich von diesen Unglücken befreit werden könnte, noch wie ich, frei von Krankheit, zusammen mit Sohn und Gattin fliehen könnte.
1.171.43
यतितं वै मया पूर्वं वेत्थ ब्राह्मणि तत्तथा ।
क्षेमं यतस्ततो गन्तुं त्वया तु मम न श्रुतम् ॥ १.१७१.४३ ॥
Brāhmaṇī, ich habe es schon früher versucht, das weißt du. Doch du hast mein Wort nicht gehört, von hier zu einem sicheren Ort zu gehen.
1.171.44
इह जाता विवृद्धाऽस्मि पिता माता ममेति वै ।
उक्तवत्यसि दुर्मेधे याच्यमाना मयाऽसकृत् ॥ १.१७१.४४ ॥
Du sagtest immer: „Hier wurde ich geboren und bin aufgewachsen; hier sind mein Vater und meine Mutter.“ O Törichte, obwohl ich dich immer wieder anflehte,
1.171.45
स्वर्गतोऽपि पिता वृद्धस्तथा माता चिरं तव ।
बन्धवा भूतपूर्वाश्च तत्र वासे तु का रतिः ॥ १.१७१.४५ ॥
Dein alter Vater und deine Mutter sind längst in den Himmel gegangen, und deine Verwandten sind vorausgegangen. Welche Freude liegt darin, dort zu wohnen?
1.171.46
न भोजनं विरुद्धं स्यान्न स्त्रीदेशो निबन्धनः ।
सुदूरमपि तं देशं व्रजेद्गरुडहंसवत् ॥ १.१७१.४६ ॥
Speise ist nicht verboten, und das Land einer Frau ist keine verpflichtende Bindung. Man soll auch in ein sehr fernes Land ziehen, wie Garuḍa oder der Schwan.
1.171.47
सोऽयं ते बन्धुकामाया अशृण्वन्त्या वचो मम ।
बन्धुप्रणाशः संप्राप्तो भृशं दुःखकरो मम ॥ १.१७१.४७ ॥
Du, die du nach Verwandten verlangtest, hast mein Wort nicht gehört, und so ist dieser Untergang der Verwandten eingetreten, der mir großen Schmerz bereitet.
1.171.48
अथवा मद्विनाशो यं न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.४८ ॥
Oder aber, selbst wenn ich selbst vernichtet werde, werde ich keinen Verwandten verlassen können; solange ich lebe, werde ich einen Verwandten nicht wie ein Grausamer von mir stoßen.
1.171.49
सहधर्मचरीं दान्तां नित्यं मातृसमां मम ।
सखायं विहितां देवैर्नित्यं परमिकां गतिम् ॥ १.१७१.४९ ॥
Meine Gefährtin im Dharma, beherrscht, stets wie eine Mutter für mich, meine Freundin, von den Göttern bestimmt, stets das höchste Ziel.
1.171.50
पित्रा मात्रा च विहितां सदा गार्हस्थ्यभागिनीम् ।
वरयित्वा यथान्यायं मन्त्रवत्परिणीय च ॥ १.१७१.५० ॥
Stets von Vater und Mutter gegeben, Teilhaberin am Leben des Hausvaters, die ich nach der Regel erwählte und mit den Mantras heimführte.
1.171.51
कुलीनां शीलसंपन्नामपत्यजननीमपि ।
त्वामहं जीवितस्यार्थे साध्वीमनपकारिणीम् ॥ १.१७१.५१ ॥
Dich, von edler Herkunft, mit gutem Wandel begabt, Mutter von Kindern, tugendhaft und nie schädigend, nicht einmal um meines Lebens willen.
1.171.52
परित्यक्तुं न शक्ष्यामि भार्यां नित्यमनुव्रताम् ।
कुत एव परित्यक्तुं सुतां शक्ष्याम्यहं स्वयम् ॥ १.१७१.५२ ॥
Eine stets ergebene Gattin kann ich nicht verlassen; wie könnte ich da selbst meine Tochter verlassen?
1.171.53
बालामप्राप्तवयसमजातव्यञ्जनाकृतिम् ।
भर्तुरर्थाय निक्षिप्तां न्यासं धात्रा महात्मना ॥ १.१७१.५३ ॥
Ein kleines Mädchen, noch nicht im Reifealter, ohne Zeichen der Weiblichkeit, ein vom großherzigen Schöpfer zum Wohl des Gatten anvertrautes Pfand.
1.171.54
यया दौहित्रजाँल्लोकानाशंसे पितृभिः सह ।
स्वयमुत्पाद्य तां बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५४ ॥
Durch sie hoffe ich mit den Ahnen die Welten zu erlangen, die durch Enkel gewonnen werden; wie könnte ich es wagen, jenes kleine Mädchen zu verlassen, das ich selbst hervorgebracht habe?
1.171.55
मन्यन्ते केचिदधिकं स्नेहं पुत्रे पितुर्नराः ।
कन्यायां केचिदपरे मम तुल्यावुभौ स्मृतौ ॥ १.१७१.५५ ॥
Manche Menschen meinen, die Zuneigung des Vaters sei größer gegenüber dem Sohn, andere gegenüber der Tochter; mir gelten beide als gleich.
1.171.56
यस्यां लोकाः प्रसूतिश्च स्थिता नित्यमथो सुखम् ।
अपापां तामहं बालां कथमुत्स्रष्टुमुत्सहे ॥ १.१७१.५६ ॥
Wie könnte ich jenes sündenlose Mädchen verlassen, in dem stets die Welten, die Nachkommenschaft und das Glück wohnen?
1.171.57
कुत एव परित्यक्तुं सुतं शक्ष्याम्यहं स्वयम् ।
प्रार्थयेयं परां प्रीतिं यस्मिन्स्वर्गफलानि च ॥ १.१७१.५७ ॥
Wie könnte ich selbst einen Sohn verlassen, dem ich die höchste Zuneigung wünsche und in dem auch die Früchte des Himmels liegen?
1.171.58
यस्य जातस्य पितरो मुखं दृष्ट्वा दिवं गताः ।
अहं मुक्तः पितृऋणाद्यस्य जातस्य तेजसा ॥ १.१७१.५८ ॥
Bei dessen Geburt die Ahnen, als sie sein Antlitz sahen, zum Himmel gingen, und durch dessen Glanz ich von der Schuld gegenüber den Ahnen befreit wurde.
1.171.59
दयितं मे कथं बालमहं त्यक्तुमिहोत्सहे ।
तमहं ज्येष्ठपुत्रं मे कुलनिर्हारकं विभुम् ॥ १.१७१.५९ ॥
Wie kann ich hier mein geliebtes Kind verlassen? Jenen meinen ältesten Sohn, den mächtigen Retter der Sippe, wie könnte ich...
1.171.60
मम पिण्डोदकनिधिं कथं त्यक्ष्यामि पुत्रकम् ।
त्यागोऽयं मम संप्राप्तो ममन्वा मे सुतस्य वा ॥ १.१७१.६० ॥
Wie soll ich meinen kleinen Sohn verlassen, den Schatz meiner Opfergaben von Speise und Wasser? Dieser Verlust ist über mich gekommen, oder über meinen Sohn.
1.171.61
तव वा तव पुत्र्या वा अत्र वासस्य तत्फलम् ।
न शृणोषि वचो मह्यं तत्फलं भुङ्क्ष्व भामिनि ॥ १.१७१.६१ ॥
Die Frucht dieses Aufenthalts gehört dir oder deiner Tochter. Du hörst nicht auf meine Worte; so genieße denn ihre Frucht, o Bhāminī.
1.171.62
अथवाहं न शक्ष्यामि स्वयं मर्तुं सुतं मम ।
एकं त्यक्तुं न शक्नोति भवतीं च सुतामपि ॥ १.१७१.६२ ॥
Oder aber, ich selbst vermag nicht zu sterben, und auch mein Sohn nicht. Keinen Einzigen kann ich verlassen, weder dich noch deine Tochter.
1.171.63
अथ मद्रक्षणार्थं वा न हि शक्ष्यामि कंचन ।
परित्यक्तुमहं बन्धुं स्वयं जीवन्नृशंसवत् ॥ १.१७१.६३ ॥
Oder aber, selbst um mich zu schützen, vermag ich niemanden zu verlassen. Solange ich lebe, kann ich einen Verwandten nicht wie ein Grausamer verlassen.
1.171.64
आत्मानमपि चोत्सृज्य गते प्रेतवशं मयि ।
त्यक्ता ह्येते मया व्यक्तं नेह शक्ष्यन्ति जीवितुम् ॥ १.१७१.६४ ॥
Wenn auch ich mich selbst aufgebe und in die Gewalt des Todes gehe, dann werden diese von mir eindeutig verlassen sein und hier nicht weiterleben können.
1.171.65
एषां चान्यतमत्यागो नृशंसो गर्हितो बुधैः ।
आत्मत्यागे कृते चेमे मरिष्यन्ति मया विना ॥ १.१७१.६५ ॥
Einen von ihnen zu verlassen wäre Grausamkeit, die die Weisen verurteilen. Und opfere ich mich selbst, so werden diese ohne mich sterben.
1.171.66
स कृच्छ्रामहमापन्नो न शक्तस्तर्तुमापदम् ।
अहो धिक्कां गतिं त्वद्य गमिष्यामि सबान्धवः।
सर्वैः सह मृतं श्रेयो न च मे जीवितुं क्षमम् ॥ १.१७१.६६ ॥
Ich bin in diese Not geraten und vermag dieses Unglück nicht zu überwinden. Wehe, schande! Heute werde ich mit meinen Verwandten welchen Weg gehen! Besser ist es, mit allen zu sterben; leben steht mir nicht an.