Mahābhārata · Adhyāya 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
तयोर्दुःखितयोर्वाक्यमतिमात्रं निशम्य तु ।
ततो दुःखपरीताङ्गी कन्या तावभ्यभाषत ॥ १.१७३.१ ॥
Tras escuchar las palabras, sobremanera afligidas, de aquellos dos, la doncella, con sus miembros abatidos por el dolor, les habló.
1.173.2
किमेवं भृशदुःखार्तौ रोरूयेतामनाथवत् ।
ममापि श्रूयतां वाक्यं श्रुत्वा च क्रियतां क्षमम् ॥ १.१७३.२ ॥
¿Por qué lloráis así, abrumados por la aflicción, como si no tuvierais protector? Escuchad también mis palabras, y tras oírlas, haced lo que sea conveniente.
1.173.3
धर्मतोऽहं परित्याज्या युवयोर्नात्र संशयः ।
त्यक्तव्यां मां परित्यज्य त्राहि सर्वं मयैकया ॥ १.१७३.३ ॥
Según el dharma, debéis abandonarme, no hay duda. Abandonándome, salvad todo por mí sola.
1.173.4
इत्यर्थमिष्यतेऽपत्यं तारयिष्यति मामिति ।
अस्मिन्नुपस्थिते काले तरध्वं प्लववन्मया ॥ १.१७३.४ ॥
«Para este fin se desea la descendencia: que me salve.» Llegado este momento, cruzad por mí como por una balsa.
1.173.5
इह वा तारयेद्दुर्गादुत वा प्रेत्य भारत ।
सर्वथा तारयेत्पुत्रः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.१७३.५ ॥
Oh descendiente de Bharata, ya sea aquí o en el más allá, es el hijo quien salva de la angustia; de todos modos es el hijo quien salva, así lo llaman los sabios.
1.173.6
आकाङ्क्षन्ते च दौहित्रान्मयि नित्यं पितामहाः ।
तत्स्वयं वै परित्रास्ये रक्षन्ती जीवितं पितुः ॥ १.१७३.६ ॥
Los antepasados siempre desean nietos por mi medio; por eso yo misma, protegiendo la vida de mi padre, los salvaré con certeza.
1.173.7
भ्राता च मम बालोऽयं गते लोकममुं त्वयि ।
अचिरेणैव कालेन विनश्येत न संशयः ॥ १.१७३.७ ॥
Y cuando tú hayas ido a aquel mundo, mi joven hermano aquí presente perecerá pronto por el tiempo; no hay duda.
1.173.8
तातेपि हि गते स्वर्गं विनष्टे च ममानुजे ।
पिण्डः पितॄणां व्युच्छिद्येत्तत्तेषां विप्रियं भवेत् ॥ १.१७३.८ ॥
Cuando mi padre haya ido al cielo y mi hermano menor haya perecido, la ofrenda fúnebre (piṇḍa) a los antepasados se interrumpirá, y eso les resultaría desagradable.
1.173.9
पित्रा त्यक्ता तथा मात्रा भ्रात्रा चाहमसंशयम् ।
दुःखाद्दुःखतरं प्राप्य म्रियेयमतथोचिताम् ॥ १.१७३.९ ॥
Abandonada por mi padre, mi madre y mi hermano, sin duda pasaré de un dolor a otro mayor y moriré de una manera que no me corresponde.
1.173.10
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्तो माता भ्राता च मे शिशुः ।
सन्तानश्चैव पिण्डश्च प्रतिष्ठास्यत्यसंशयम् ॥ १.१७३.१० ॥
Si tú quedas libre de enfermedad, mi madre, mi hermano menor y mi hijo también quedarán libres, y el linaje y la ofrenda fúnebre se mantendrán sin duda.
1.173.11
आत्मा पुत्रः सखी भार्या कृच्छ्रं तु दुहिता किल ।
स कृच्छ्रान्मोचयात्मानं मां च धर्मे नियोजया ॥ १.१७३.११ ॥
El yo, el hijo, el amigo y la esposa son queridos, pero la hija es en verdad una fuente de aflicción; que ella se libre de la aflicción y me ponga también en el dharma.
1.173.12
अनाथा कृपणा बाला यत्र क्वचन गामिनी ।
भविष्यामि त्वया तात विहीना कृपणा सदा ॥ १.१७३.१२ ॥
¡Oh padre! Sin ti, deambularé como una niña desamparada y miserable, yendo a cualquier lugar, siempre abandonada y sin amparo.
1.173.13
अथवाहं करिष्यामि कुलस्यास्य विमोचनम् ।
फलसंस्था भविष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१७३.१३ ॥
O bien yo liberaré a esta familia; habiendo realizado una acción sumamente difícil, alcanzaré su fruto.
1.173.14
अथवा यास्यसे तत्र त्यक्त्वा मां द्विजसत्तम ।
पीडिताऽहं भविष्यामि तदवेक्षस्व मामपि ॥ १.१७३.१४ ॥
O bien, si te marchas allí abandonándome, mejor de los dvijas, yo quedaré afligida; por eso mírame también a mí.
1.173.15
तदस्मदर्थं धर्मार्थं प्रसवार्थं च सत्तम ।
आत्मानं परिरक्षस्व त्यक्तव्यां मां च संत्यज ॥ १.१७३.१५ ॥
Por tanto, ¡oh mejor de los hombres!, por nuestro bien, por el dharma y por la descendencia, protégete; y abandóname a mí, que debo ser abandonada.
1.173.16
अवश्यकरणीये च मा त्वां कालोत्यगादयम् ।
किं त्वतः परमं दुःखं यद्वयं स्वर्गते त्वयि ॥ १.१७३.१६ ॥
Que este tiempo no te pase de largo en lo que debe hacerse. ¿Qué mayor dolor hay que este: que tú hayas ido al cielo mientras nosotros permanecemos?
1.173.17
याचमानाः परादन्नं परिधावेमहि श्ववत् ।
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्ते क्लेशादस्मात्सबान्धवे।
अमृतेव सती लोके भविष्यामि सुखान्विता ॥ १.१७३.१७ ॥
Mendigando comida de otros, vagaríamos como perros. Si tú, con tus parientes, quedas libre de esta aflicción y sin enfermedad, yo viviré feliz en el mundo como el néctar.
1.173.18
इतः प्रदाने देवाश्च पितरश्चेति नः श्रुतम् ।
त्वया दत्तेन तोयेन भविष्यति हिताय वै ॥ १.१७३.१८ ॥
Desde aquí, hemos oído, en la ofrenda, los dioses y los antepasados quedan satisfechos; con el agua que tú das, será para nuestro bien.
1.173.19
इत्येतदुभयं तात निशाम्य तव यद्धितम् ।
तद्व्यवस्य तथाम्बाया हितं स्वस्य सुतस्य च ॥ १.१७३.१९ ॥
Querido hijo, habiendo escuchado ambas cosas, decide lo que sea beneficioso para ti; eso mismo es beneficioso para tu madre y para tu propio hijo.
1.173.20
मातापित्रोश्च पुत्रास्तु भवितारो गुणान्विताः ।
न तु पुत्रस्य पितरो पुनर्जातु भविष्यतः ॥ १.१७३.२० ॥
En verdad, los hijos serán de los padres, dotados de virtudes; pero el hijo nunca volverá a tener esos mismos padres.
1.173.21
एवं बहुविधं तस्या निशम्य परिदेवितम् ।
पिता माता च सा चैव कन्या प्ररुरुदुस्त्रयः ॥ १.१७३.२१ ॥
Al escuchar sus lamentos de tantas maneras, el padre, la madre y la doncella —los tres— rompieron a llorar en voz alta.
1.173.22
ततः प्ररुदितान्सर्वान्निशम्याथ सुतस्तदा ।
उत्फुल्लनयनो बालः कलमव्यक्तमब्रवीत् ॥ १.१७३.२२ ॥
Al ver a todos llorando en voz alta, entonces el niño, de ojos muy abiertos, habló con voz dulce pero poco clara.
1.173.23
मा पिता रुद मा मातर्मा स्वसस्त्विति चाब्रवीत् ।
प्रहसन्निव सर्वांस्तानेकैकमनुसर्पति ॥ १.१७३.२३ ॥
Diciendo: «Padre, no llores; madre, no llores; hermana, no llores», se arrastraba hacia cada uno de ellos, uno por uno, como si se riera.
1.173.24
ततः स तृणमादाय प्रहृष्टः पुनरब्रवीत् ।
अनेनाहं हनिष्यामि राक्षसं पुरुषादकम् ॥ १.१७३.२४ ॥
Entonces, encantado, tomó una brizna de hierba y volvió a hablar: «Con esto mataré al rakshasa devorador de hombres.»
1.173.25
तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत् ।
बालस्य वाक्यमव्यक्तं हर्षः समभवन्महान् ॥ १.१७३.२५ ॥
Sin embargo, quienes estaban rodeados de dolor, al oír las palabras indistintas del niño, se llenaron de gran alegría.
1.173.26
अयं काल इति ज्ञात्वा कुन्ती समुपसृत्य तान् ।
गतासूनमृतेनेव जीवयन्तीदमब्रवीत् ॥ १.१७३.२६ ॥
Sabiendo que este era el momento, Kuntī se acercó a ellos y, como si reviviera a los muertos con néctar, les habló así.