Mahābhārata · Adhyāya 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
तयोर्दुःखितयोर्वाक्यमतिमात्रं निशम्य तु ।
ततो दुःखपरीताङ्गी कन्या तावभ्यभाषत ॥ १.१७३.१ ॥
Ao ouvir as palavras excessivamente aflitas daqueles dois, a donzela, com os membros tomados pela dor, lhes falou.
1.173.2
किमेवं भृशदुःखार्तौ रोरूयेतामनाथवत् ।
ममापि श्रूयतां वाक्यं श्रुत्वा च क्रियतां क्षमम् ॥ १.१७३.२ ॥
Por que chorais assim, profundamente atormentados pela dor, como os que não têm protetor? Ouvi também as minhas palavras e, depois de ouvi-las, fazei o que for justo.
1.173.3
धर्मतोऽहं परित्याज्या युवयोर्नात्र संशयः ।
त्यक्तव्यां मां परित्यज्य त्राहि सर्वं मयैकया ॥ १.१७३.३ ॥
Segundo o dharma, deveis abandonar-me; não há dúvida. Abandonando-me, salvai tudo por mim, somente eu.
1.173.4
इत्यर्थमिष्यतेऽपत्यं तारयिष्यति मामिति ।
अस्मिन्नुपस्थिते काले तरध्वं प्लववन्मया ॥ १.१७३.४ ॥
«Para este fim deseja-se descendência, para que me salve.» Chegado este momento, atravessai por meu intermédio como numa jangada.
1.173.5
इह वा तारयेद्दुर्गादुत वा प्रेत्य भारत ।
सर्वथा तारयेत्पुत्रः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.१७३.५ ॥
Ó descendente de Bharata, aqui ou no além, é o filho quem salva da angústia; de todo modo é o filho quem salva — assim dizem os sábios.
1.173.6
आकाङ्क्षन्ते च दौहित्रान्मयि नित्यं पितामहाः ।
तत्स्वयं वै परित्रास्ये रक्षन्ती जीवितं पितुः ॥ १.१७३.६ ॥
Os antepassados sempre desejam netos por meu intermédio; por isso, eu mesma, protegendo a vida de meu pai, certamente os salvarei.
1.173.7
भ्राता च मम बालोऽयं गते लोकममुं त्वयि ।
अचिरेणैव कालेन विनश्येत न संशयः ॥ १.१७३.७ ॥
E quando você tiver partido para aquele mundo, meu jovem irmão aqui também perecerá em breve pelo tempo; não há dúvida.
1.173.8
तातेपि हि गते स्वर्गं विनष्टे च ममानुजे ।
पिण्डः पितॄणां व्युच्छिद्येत्तत्तेषां विप्रियं भवेत् ॥ १.१७३.८ ॥
Quando meu pai tiver ido ao céu e meu irmão mais novo tiver perecido, a oferenda fúnebre (piṇḍa) aos ancestrais será interrompida, e isso lhes seria desagradável.
1.173.9
पित्रा त्यक्ता तथा मात्रा भ्रात्रा चाहमसंशयम् ।
दुःखाद्दुःखतरं प्राप्य म्रियेयमतथोचिताम् ॥ १.१७३.९ ॥
Abandonada pelo pai, pela mãe e pelo irmão, sem dúvida passarei de uma dor a outra maior e morrerei de um modo que não me convém.
1.173.10
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्तो माता भ्राता च मे शिशुः ।
सन्तानश्चैव पिण्डश्च प्रतिष्ठास्यत्यसंशयम् ॥ १.१७३.१० ॥
Se você permanecer livre de doença, minha mãe, meu irmão mais novo e meu filho também serão libertados, e a linhagem e a oferenda fúnebre certamente se manterão.
1.173.11
आत्मा पुत्रः सखी भार्या कृच्छ्रं तु दुहिता किल ।
स कृच्छ्रान्मोचयात्मानं मां च धर्मे नियोजया ॥ १.१७३.११ ॥
O eu, o filho, o amigo e a esposa são queridos, mas a filha é de fato uma fonte de aflição; que ela se liberte da aflição e me empenhe também no dharma.
1.173.12
अनाथा कृपणा बाला यत्र क्वचन गामिनी ।
भविष्यामि त्वया तात विहीना कृपणा सदा ॥ १.१७३.१२ ॥
Ó pai! Sem você, vagarei como uma menina sem proteção e miserável, indo a qualquer lugar, sempre desamparada e sem recursos.
1.173.13
अथवाहं करिष्यामि कुलस्यास्य विमोचनम् ।
फलसंस्था भविष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१७३.१३ ॥
Ou então eu libertarei esta família; tendo realizado um ato muito difícil, alcançarei o seu fruto.
1.173.14
अथवा यास्यसे तत्र त्यक्त्वा मां द्विजसत्तम ।
पीडिताऽहं भविष्यामि तदवेक्षस्व मामपि ॥ १.१७३.१४ ॥
Ou então, se fores para lá abandonando-me, ó melhor dos duas-vezes-nascidos, eu ficarei aflita; por isso olha também por mim.
1.173.15
तदस्मदर्थं धर्मार्थं प्रसवार्थं च सत्तम ।
आत्मानं परिरक्षस्व त्यक्तव्यां मां च संत्यज ॥ १.१७३.१५ ॥
Portanto, ó melhor, por nossa causa, pelo dharma e pela descendência, protege-te; e abandona-me, eu que devo ser abandonada.
1.173.16
अवश्यकरणीये च मा त्वां कालोत्यगादयम् ।
किं त्वतः परमं दुःखं यद्वयं स्वर्गते त्वयि ॥ १.१७३.१६ ॥
Que este tempo não te passe em branco naquilo que deve ser feito. Que maior dor há do que esta: que tu tenhas ido ao céu enquanto nós permanecemos?
1.173.17
याचमानाः परादन्नं परिधावेमहि श्ववत् ।
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्ते क्लेशादस्मात्सबान्धवे।
अमृतेव सती लोके भविष्यामि सुखान्विता ॥ १.१७३.१७ ॥
Mendigando comida de outros, vaguearíamos como cães. Se tu, com teus parentes, fores libertado deste sofrimento e livre de doença, então viverei feliz no mundo como o néctar.
1.173.18
इतः प्रदाने देवाश्च पितरश्चेति नः श्रुतम् ।
त्वया दत्तेन तोयेन भविष्यति हिताय वै ॥ १.१७३.१८ ॥
Daqui, ouvimos, na oferenda, os deuses e os antepassados ficam satisfeitos; com a água que tu dás, será para o nosso bem.
1.173.19
इत्येतदुभयं तात निशाम्य तव यद्धितम् ।
तद्व्यवस्य तथाम्बाया हितं स्वस्य सुतस्य च ॥ १.१७३.१९ ॥
Querido filho, tendo ouvido ambas as coisas, decide o que for benéfico para ti; isso mesmo é benéfico para tua mãe e para teu próprio filho.
1.173.20
मातापित्रोश्च पुत्रास्तु भवितारो गुणान्विताः ।
न तु पुत्रस्य पितरो पुनर्जातु भविष्यतः ॥ १.१७३.२० ॥
Os filhos serão certamente dos pais, dotados de virtudes; mas o filho nunca mais terá esses mesmos pais.
1.173.21
एवं बहुविधं तस्या निशम्य परिदेवितम् ।
पिता माता च सा चैव कन्या प्ररुरुदुस्त्रयः ॥ १.१७३.२१ ॥
Ao ouvir seus lamentos de tantas maneiras, o pai, a mãe e a donzela — os três — choraram em voz alta.
1.173.22
ततः प्ररुदितान्सर्वान्निशम्याथ सुतस्तदा ।
उत्फुल्लनयनो बालः कलमव्यक्तमब्रवीत् ॥ १.१७३.२२ ॥
Ao ver todos chorando em voz alta, então a criança, de olhos bem abertos, falou com voz doce mas pouco distinta.
1.173.23
मा पिता रुद मा मातर्मा स्वसस्त्विति चाब्रवीत् ।
प्रहसन्निव सर्वांस्तानेकैकमनुसर्पति ॥ १.१७३.२३ ॥
Dizendo: "Pai, não chores; mãe, não chores; irmã, não chores", rastejava até cada um deles, um por um, como se risse.
1.173.24
ततः स तृणमादाय प्रहृष्टः पुनरब्रवीत् ।
अनेनाहं हनिष्यामि राक्षसं पुरुषादकम् ॥ १.१७३.२४ ॥
Então, encantado, pegou um talo de erva e falou de novo: "Com isto matarei o rakshasa comedor de homens."
1.173.25
तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत् ।
बालस्य वाक्यमव्यक्तं हर्षः समभवन्महान् ॥ १.१७३.२५ ॥
Ainda assim, aqueles cercados pela dor, ao ouvir as palavras indistintas da criança, sentiram grande alegria.
1.173.26
अयं काल इति ज्ञात्वा कुन्ती समुपसृत्य तान् ।
गतासूनमृतेनेव जीवयन्तीदमब्रवीत् ॥ १.१७३.२६ ॥
Sabendo que aquele era o momento, Kuntī aproximou-se deles e, como se reanimasse os mortos com néctar, disse isto.