Mahābhārata · Adhyāya 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
तयोर्दुःखितयोर्वाक्यमतिमात्रं निशम्य तु ।
ततो दुःखपरीताङ्गी कन्या तावभ्यभाषत ॥ १.१७३.१ ॥
Als sie die übermäßig betrübten Worte dieser beiden gehört hatte, sprach das Mädchen, dessen Glieder von Kummer überwältigt waren, sie an.
1.173.2
किमेवं भृशदुःखार्तौ रोरूयेतामनाथवत् ।
ममापि श्रूयतां वाक्यं श्रुत्वा च क्रियतां क्षमम् ॥ १.१७३.२ ॥
Warum weint ihr beide so, von tiefem Kummer gequält, wie Schutzlose? Hört auch meine Worte, und was ihr gehört habt, das tut, was recht ist.
1.173.3
धर्मतोऽहं परित्याज्या युवयोर्नात्र संशयः ।
त्यक्तव्यां मां परित्यज्य त्राहि सर्वं मयैकया ॥ १.१७३.३ ॥
Nach dem Dharma dürft ihr mich aufgeben, daran ist kein Zweifel. Mich aufgebend, rettet alles durch mich allein.
1.173.4
इत्यर्थमिष्यतेऽपत्यं तारयिष्यति मामिति ।
अस्मिन्नुपस्थिते काले तरध्वं प्लववन्मया ॥ १.१७३.४ ॥
„Zu diesem Zweck wünscht man sich Nachkommen, dass er mich hinüberführt.“ Wenn diese Zeit gekommen ist, überquert durch mich wie auf einem Floß.
1.173.5
इह वा तारयेद्दुर्गादुत वा प्रेत्य भारत ।
सर्वथा तारयेत्पुत्रः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.१७३.५ ॥
O Nachkomme Bharatas, ob hier oder im Jenseits, aus der Not rettet der Sohn; auf jede Weise rettet der Sohn — so nennen es die Weisen.
1.173.6
आकाङ्क्षन्ते च दौहित्रान्मयि नित्यं पितामहाः ।
तत्स्वयं वै परित्रास्ये रक्षन्ती जीवितं पितुः ॥ १.१७३.६ ॥
Die Ahnen wünschen immer Enkel durch mich; deshalb werde ich selbst, das Leben meines Vaters schützend, sie gewiss retten.
1.173.7
भ्राता च मम बालोऽयं गते लोकममुं त्वयि ।
अचिरेणैव कालेन विनश्येत न संशयः ॥ १.१७३.७ ॥
Und wenn du in jene Welt gegangen bist, wird auch mein junger Bruder hier bald durch die Zeit zugrunde gehen; daran ist kein Zweifel.
1.173.8
तातेपि हि गते स्वर्गं विनष्टे च ममानुजे ।
पिण्डः पितॄणां व्युच्छिद्येत्तत्तेषां विप्रियं भवेत् ॥ १.१७३.८ ॥
Wenn mein Vater in den Himmel gegangen und mein jüngerer Bruder umgekommen ist, wird das Totenopfer (piṇḍa) für die Ahnen unterbrochen werden, und das wäre ihnen zuwider.
1.173.9
पित्रा त्यक्ता तथा मात्रा भ्रात्रा चाहमसंशयम् ।
दुःखाद्दुःखतरं प्राप्य म्रियेयमतथोचिताम् ॥ १.१७३.९ ॥
Von Vater, Mutter und Bruder verlassen, werde ich ohne Zweifel von einem Leid in ein noch größeres geraten und auf eine mir unangemessene Weise sterben.
1.173.10
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्तो माता भ्राता च मे शिशुः ।
सन्तानश्चैव पिण्डश्च प्रतिष्ठास्यत्यसंशयम् ॥ १.१७३.१० ॥
Wenn du von Krankheit frei bleibst, werden auch meine Mutter, mein jüngerer Bruder und mein Kind befreit sein, und Geschlecht wie Totenopfer werden gewiss bestehen.
1.173.11
आत्मा पुत्रः सखी भार्या कृच्छ्रं तु दुहिता किल ।
स कृच्छ्रान्मोचयात्मानं मां च धर्मे नियोजया ॥ १.१७३.११ ॥
Das Selbst, der Sohn, der Freund und die Gattin sind lieb, doch die Tochter ist wahrlich ein Quell des Kummers; sie möge sich selbst aus dem Kummer befreien und auch mich dem Dharma zuwenden.
1.173.12
अनाथा कृपणा बाला यत्र क्वचन गामिनी ।
भविष्यामि त्वया तात विहीना कृपणा सदा ॥ १.१७३.१२ ॥
O Vater! Ohne dich werde ich als schutzloses, armes Mädchen umherirren, überall hingehend, immer verlassen und hilflos.
1.173.13
अथवाहं करिष्यामि कुलस्यास्य विमोचनम् ।
फलसंस्था भविष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१७३.१३ ॥
Oder ich werde diese Familie befreien; nachdem ich eine äußerst schwierige Tat vollbracht habe, werde ich ihre Frucht erlangen.
1.173.14
अथवा यास्यसे तत्र त्यक्त्वा मां द्विजसत्तम ।
पीडिताऽहं भविष्यामि तदवेक्षस्व मामपि ॥ १.१७३.१४ ॥
Oder wenn du mich verlässt und dorthin gehst, Bester der Zweimalgeborenen, werde ich leiden; darum sieh auch auf mich.
1.173.15
तदस्मदर्थं धर्मार्थं प्रसवार्थं च सत्तम ।
आत्मानं परिरक्षस्व त्यक्तव्यां मां च संत्यज ॥ १.१७३.१५ ॥
Darum, Bester, um unseretwillen, um des Dharma und der Nachkommen willen, schütze dich selbst; und verlass mich, die verlassen werden soll.
1.173.16
अवश्यकरणीये च मा त्वां कालोत्यगादयम् ।
किं त्वतः परमं दुःखं यद्वयं स्वर्गते त्वयि ॥ १.१७३.१६ ॥
Möge diese Zeit dir nicht entgleiten in dem, was unbedingt getan werden muss. Was ist größerer Schmerz als dies: dass du in den Himmel gegangen bist, während wir zurückbleiben?
1.173.17
याचमानाः परादन्नं परिधावेमहि श्ववत् ।
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्ते क्लेशादस्मात्सबान्धवे।
अमृतेव सती लोके भविष्यामि सुखान्विता ॥ १.१७३.१७ ॥
Nahrung von anderen erbettelnd, würden wir wie Hunde umherirren. Wenn du mit deinen Verwandten von diesem Leid und von Krankheit befreit bist, dann werde ich glücklich in der Welt leben wie Nektar.
1.173.18
इतः प्रदाने देवाश्च पितरश्चेति नः श्रुतम् ।
त्वया दत्तेन तोयेन भविष्यति हिताय वै ॥ १.१७३.१८ ॥
Von hier aus, so haben wir gehört, werden Götter und Ahnen durch die Gabe zufriedengestellt; mit dem Wasser, das du gibst, wird es zu unserem Wohl sein.
1.173.19
इत्येतदुभयं तात निशाम्य तव यद्धितम् ।
तद्व्यवस्य तथाम्बाया हितं स्वस्य सुतस्य च ॥ १.१७३.१९ ॥
Lieber Sohn, nachdem du beides gehört hast, entscheide, was dir zuträglich ist; dasselbe dient auch dem Wohl deiner Mutter und deines eigenen Sohnes.
1.173.20
मातापित्रोश्च पुत्रास्तु भवितारो गुणान्विताः ।
न तु पुत्रस्य पितरो पुनर्जातु भविष्यतः ॥ १.१७३.२० ॥
Söhne werden den Eltern tugendhaft geboren werden; doch ein Sohn wird niemals wieder diese Eltern haben.
1.173.21
एवं बहुविधं तस्या निशम्य परिदेवितम् ।
पिता माता च सा चैव कन्या प्ररुरुदुस्त्रयः ॥ १.१७३.२१ ॥
Als sie ihre Klagen auf so vielfache Weise hörten, weinten der Vater, die Mutter und die Jungfrau — alle drei — laut auf.
1.173.22
ततः प्ररुदितान्सर्वान्निशम्याथ सुतस्तदा ।
उत्फुल्लनयनो बालः कलमव्यक्तमब्रवीत् ॥ १.१७३.२२ ॥
Als er alle laut weinen sah, sprach da das Kind mit weit geöffneten Augen mit süßer, doch undeutlicher Stimme.
1.173.23
मा पिता रुद मा मातर्मा स्वसस्त्विति चाब्रवीत् ।
प्रहसन्निव सर्वांस्तानेकैकमनुसर्पति ॥ १.१७३.२३ ॥
Er sprach: »Vater, weine nicht; Mutter, weine nicht; Schwester, weine nicht«, und krabbelte, als lachte er, einen nach dem anderen zu ihnen allen hin.
1.173.24
ततः स तृणमादाय प्रहृष्टः पुनरब्रवीत् ।
अनेनाहं हनिष्यामि राक्षसं पुरुषादकम् ॥ १.१७३.२४ ॥
Da nahm er, voller Freude, einen Grashalm und sprach wieder: »Damit werde ich den menschenfressenden Rakshasa erschlagen.«
1.173.25
तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत् ।
बालस्य वाक्यमव्यक्तं हर्षः समभवन्महान् ॥ १.१७३.२५ ॥
Dennoch empfanden sie, von Kummer umgeben, als sie die undeutlichen Worte des Kindes hörten, große Freude.
1.173.26
अयं काल इति ज्ञात्वा कुन्ती समुपसृत्य तान् ।
गतासूनमृतेनेव जीवयन्तीदमब्रवीत् ॥ १.१७३.२६ ॥
Da sie erkannte, dass dies der richtige Augenblick war, trat Kuntī zu ihnen und sprach dies, als wolle sie die Toten mit Nektar wieder beleben.