மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.173.1
तयोर्दुःखितयोर्वाक्यमतिमात्रं निशम्य तु ।
ततो दुःखपरीताङ्गी कन्या तावभ्यभाषत ॥ १.१७३.१ ॥
துயருற்ற அவர்கள் இருவரின் மிகுந்த சொற்களைக் கேட்டு, துயரால் சூழப்பட்ட உடலுடைய கன்னி அவர்கள் இருவரிடமும் பேசினாள்.
1.173.2
किमेवं भृशदुःखार्तौ रोरूयेतामनाथवत् ।
ममापि श्रूयतां वाक्यं श्रुत्वा च क्रियतां क्षमम् ॥ १.१७३.२ ॥
ஏன் இவ்வாறு மிகுந்த துயரால் வருந்தி, அநாதைகளைப் போல் அழுகிறீர்கள்? என் சொல்லையும் கேளுங்கள்; கேட்டு, தகுந்ததைச் செய்யுங்கள்.
1.173.3
धर्मतोऽहं परित्याज्या युवयोर्नात्र संशयः ।
त्यक्तव्यां मां परित्यज्य त्राहि सर्वं मयैकया ॥ १.१७३.३ ॥
தர்மப்படி நீங்கள் இருவரும் என்னைக் கைவிடத்தக்கவர்களே; இதில் ஐயமில்லை. என்னைக் கைவிட்டு, என்னால் ஒருத்தியால் அனைவரையும் காப்பாற்றுங்கள்.
1.173.4
इत्यर्थमिष्यतेऽपत्यं तारयिष्यति मामिति ।
अस्मिन्नुपस्थिते काले तरध्वं प्लववन्मया ॥ १.१७३.४ ॥
'இந்த நோக்கத்திற்காகவே மக்கள் விரும்பப்படுகிறார்கள், அவன் என்னை கரையேற்றுவான்' என்று. இந்த நேரம் வந்தபோது, என்னைக் கொண்டு படகைப் போல் கரை சேருங்கள்.
1.173.5
इह वा तारयेद्दुर्गादुत वा प्रेत्य भारत ।
सर्वथा तारयेत्पुत्रः पुत्र इत्युच्यते बुधैः ॥ १.१७३.५ ॥
பரதனின் வழியோனே, இவ்வுலகிலோ மறுவுலகிலோ துயரிலிருந்து மகன் கரையேற்றுவான்; எவ்வகையிலும் மகனே கரையேற்றுவான்—என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.
1.173.6
आकाङ्क्षन्ते च दौहित्रान्मयि नित्यं पितामहाः ।
तत्स्वयं वै परित्रास्ये रक्षन्ती जीवितं पितुः ॥ १.१७३.६ ॥
பாட்டன்மார்கள் எப்போதும் என்னிடமிருந்து மகள்வழிப் பேரர்களை விரும்புகின்றனர்; ஆகவே நானே தந்தையின் உயிரைக் காத்து அவர்களைக் காப்பேன்.
1.173.7
भ्राता च मम बालोऽयं गते लोकममुं त्वयि ।
अचिरेणैव कालेन विनश्येत न संशयः ॥ १.१७३.७ ॥
நீ அந்த உலகிற்குச் சென்றுவிட்டால், என் இளம் சகோதரனும் விரைவிலேயே காலத்தால் அழிந்துபோவான், இதில் ஐயமில்லை.
1.173.8
तातेपि हि गते स्वर्गं विनष्टे च ममानुजे ।
पिण्डः पितॄणां व्युच्छिद्येत्तत्तेषां विप्रियं भवेत् ॥ १.१७३.८ ॥
தந்தை சொர்க்கம் சென்று, என் இளைய சகோதரனும் அழிந்துவிட்டால், முன்னோர்களின் பிண்டம் அறுபட்டுப்போகும்; அது அவர்களுக்கு விருப்பமற்றதாகும்.
1.173.9
पित्रा त्यक्ता तथा मात्रा भ्रात्रा चाहमसंशयम् ।
दुःखाद्दुःखतरं प्राप्य म्रियेयमतथोचिताम् ॥ १.१७३.९ ॥
தந்தையாலும் தாயாலும் சகோதரனாலும் கைவிடப்பட்ட நான், ஐயமின்றி துன்பத்திலிருந்து பெரும் துன்பத்தை அடைந்து, தகாத முறையில் இறந்துபோவேன்.
1.173.10
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्तो माता भ्राता च मे शिशुः ।
सन्तानश्चैव पिण्डश्च प्रतिष्ठास्यत्यसंशयम् ॥ १.१७३.१० ॥
நீ நோயிலிருந்து விடுபட்டிருந்தால், என் தாயும் என் சகோதரனும் குழந்தையும் விடுவிக்கப்படுவர்; வம்சமும் பிண்டமும் ஐயமின்றி நிலைபெறும்.
1.173.11
आत्मा पुत्रः सखी भार्या कृच्छ्रं तु दुहिता किल ।
स कृच्छ्रान्मोचयात्मानं मां च धर्मे नियोजया ॥ १.१७३.११ ॥
தன்னுயிர், மகன், நண்பன், மனைவி—இவர்கள் பெருமைக்குரியவர்கள்; ஆனால் மகளோ உண்மையில் துன்பம். அவன் தன்னையும் துன்பத்திலிருந்து விடுவித்து, என்னையும் தர்மத்தில் ஈடுபடுத்தட்டும்.
1.173.12
अनाथा कृपणा बाला यत्र क्वचन गामिनी ।
भविष्यामि त्वया तात विहीना कृपणा सदा ॥ १.१७३.१२ ॥
அப்பா! நீ இல்லாமல் நான் பாதுகாப்பற்ற, ஏழை, சிறுமியாக எங்கெங்கோ அலைவேன்; எப்போதும் துயருடனும் துணையின்றியும் இருப்பேன்.
1.173.13
अथवाहं करिष्यामि कुलस्यास्य विमोचनम् ।
फलसंस्था भविष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१७३.१३ ॥
அல்லது நான் இந்தக் குலத்தை விடுவிப்பேன்; மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து அதன் பலனை அடைவேன்.
1.173.14
अथवा यास्यसे तत्र त्यक्त्वा मां द्विजसत्तम ।
पीडिताऽहं भविष्यामि तदवेक्षस्व मामपि ॥ १.१७३.१४ ॥
அல்லது, இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, நீர் என்னைத் துறந்து அங்கு செல்வீரானால், நான் துன்புறுவேன்; எனவே என்னையும் கவனித்துக் கொள்வீராக.
1.173.15
तदस्मदर्थं धर्मार्थं प्रसवार्थं च सत्तम ।
आत्मानं परिरक्षस्व त्यक्तव्यां मां च संत्यज ॥ १.१७३.१५ ॥
ஆகையால், சிறந்தவரே, எங்களுக்காகவும் தர்மத்துக்காகவும் சந்ததிக்காகவும் உம்மைக் காத்துக்கொள்வீராக; துறக்கத்தக்கவளான என்னைத் துறப்பீராக.
1.173.16
अवश्यकरणीये च मा त्वां कालोत्यगादयम् ।
किं त्वतः परमं दुःखं यद्वयं स्वर्गते त्वयि ॥ १.१७३.१६ ॥
அவசியம் செய்யவேண்டியதில் இந்தக் காலம் உம்மை கடந்து போகாதிருக்கட்டும். இதைவிட பெரிய துன்பம் என்ன, நீர் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டால் நாங்கள் இருப்பது?
1.173.17
याचमानाः परादन्नं परिधावेमहि श्ववत् ।
त्वयि त्वरोगे निर्मुक्ते क्लेशादस्मात्सबान्धवे।
अमृतेव सती लोके भविष्यामि सुखान्विता ॥ १.१७३.१७ ॥
பிறரிடம் உணவு இரந்து நாய்களைப் போல நாங்கள் அலைவோம். நீர் இந்த துன்பத்திலிருந்து, உறவினருடன், நோயற்றவராக விடுபட்டால், நான் உலகில் அமிர்தம் போல இன்பமுடன் இருப்பேன்.
1.173.18
इतः प्रदाने देवाश्च पितरश्चेति नः श्रुतम् ।
त्वया दत्तेन तोयेन भविष्यति हिताय वै ॥ १.१७३.१८ ॥
இங்கிருந்து தானத்தில் தேவர்களும் பிதிர்களும் திருப்தியடைவார்கள் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; நீர் கொடுக்கும் நீரால் அது நமக்கு நன்மையாகும்.
1.173.19
इत्येतदुभयं तात निशाम्य तव यद्धितम् ।
तद्व्यवस्य तथाम्बाया हितं स्वस्य सुतस्य च ॥ १.१७३.१९ ॥
அன்பு மகனே, இவ்விரண்டையும் கேட்டு உனக்கு எது நன்மையோ அதையே தீர்மானி; தாயின் நன்மைக்கும் உன் மகனின் நன்மைக்கும் அதுவே உகந்தது.
1.173.20
मातापित्रोश्च पुत्रास्तु भवितारो गुणान्विताः ।
न तु पुत्रस्य पितरो पुनर्जातु भविष्यतः ॥ १.१७३.२० ॥
தாய் தந்தையருக்குப் பிள்ளைகள் நற்குணம் நிறைந்தவர்களாக இருப்பார்கள்; ஆனால் பிள்ளைக்கு அந்தப் பெற்றோர் மீண்டும் ஒருபோதும் ஆகமாட்டார்கள்.
1.173.21
एवं बहुविधं तस्या निशम्य परिदेवितम् ।
पिता माता च सा चैव कन्या प्ररुरुदुस्त्रयः ॥ १.१७३.२१ ॥
அவளுடைய இவ்வாறான பலவகைப் புலம்பலைக் கேட்டு, தந்தையும் தாயும் அந்தக் கன்னியும் ஆக மூவரும் உரக்க அழுதனர்.
1.173.22
ततः प्ररुदितान्सर्वान्निशम्याथ सुतस्तदा ।
उत्फुल्लनयनो बालः कलमव्यक्तमब्रवीत् ॥ १.१७३.२२ ॥
அனைவரும் உரக்க அழுவதைக் கண்டு, அப்போது விரிந்த கண்களுடைய அந்தக் குழந்தை இனிய ஆனால் தெளிவற்ற குரலில் பேசியது.
1.173.23
मा पिता रुद मा मातर्मा स्वसस्त्विति चाब्रवीत् ।
प्रहसन्निव सर्वांस्तानेकैकमनुसर्पति ॥ १.१७३.२३ ॥
"அப்பா, அழாதே; அம்மா, அழாதே; தங்கையே, அழாதே" என்று சொல்லி, சிரிப்பவன் போல, அவன் அவர்கள் அனைவரிடமும் ஒவ்வொருவராக ஊர்ந்து சென்றான்.
1.173.24
ततः स तृणमादाय प्रहृष्टः पुनरब्रवीत् ।
अनेनाहं हनिष्यामि राक्षसं पुरुषादकम् ॥ १.१७३.२४ ॥
அப்போது அவன் மகிழ்ந்து ஒரு புல்லை எடுத்து மீண்டும் சொன்னான் — "இதைக் கொண்டு நான் அந்த நரமாமிசம் உண்ணும் அரக்கனைக் கொல்வேன்."
1.173.25
तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत् ।
बालस्य वाक्यमव्यक्तं हर्षः समभवन्महान् ॥ १.१७३.२५ ॥
அப்படியிருந்தும், துயரத்தால் சூழப்பட்ட அவர்கள் அந்தக் குழந்தையின் தெளிவற்ற சொற்களைக் கேட்டு பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
1.173.26
अयं काल इति ज्ञात्वा कुन्ती समुपसृत्य तान् ।
गतासूनमृतेनेव जीवयन्तीदमब्रवीत् ॥ १.१७३.२६ ॥
'இதுவே தக்க நேரம்' என்று அறிந்து, குந்தி அவர்களிடம் அணுகி, இறந்தவர்களை அமிர்தத்தால் உயிர்ப்பிப்பவள் போல இவ்வாறு கூறினாள்.