مهابهاراتا · أدهيايا 1.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.177.1
उपपन्नमिदं मातस्त्वया यद्बुद्धिपूर्वकम् ।
आर्तस्य ब्राह्मणस्यैतदनुक्रोशादिदं कृतम् ॥ १.१७७.१ ॥
أيتها الأم، ما فعلتِه عن قصد صواب؛ فقد كان ذلك بدافع الرحمة بالبراهمي المتألم.
1.177.2
ध्रुवमेष्यति भीमोऽयं निहत्य पुरुषादकम् ।
सर्वथा ब्राह्मणस्यार्थे यदनुक्रोशवत्यसि ॥ १.१७७.२ ॥
لا شك أن هذا البهيما سيعود بعد أن يقتل ذلك الشيطان آكل البشر؛ وأنتِ كل الرحمة للبراهمي بكل معنى.
1.177.3
यथा त्विदं न विन्देयुर्नरा नगरवासिनः ।
तथाऽयं ब्राह्मणो वाच्यः परिग्राह्यश्च यत्नतः ॥ १.१७७.३ ॥
حتى لا يعلم أهل المدينة بذلك، يجب أن يُقال هذا للبراهمي وأن يُؤخذ في الرعاية بعناية.
1.177.4
युधिष्ठिरेण संमन्त्र्य ब्राह्मणार्थमरिन्दम ।
कुन्ती प्रविश्य तान्सर्वान्मन्त्रयामास भारत ॥ १.१७७.४ ॥
يا قاهر الأعداء، بعد أن تشاورت كونتي مع يودهيشثيرا من أجل البراهمي، دخلت وتشاورت مع جميعهم، يا بهارتا.
1.177.5
अथ रात्र्यां व्यतीतायां भीमसेनो महाबलः ।
ब्राह्मणं समुपागम्य वचश्चेदमुवाच ह ॥ १.१७७.५ ॥
ثم لما انقضى الليل، دنا البهيمسينا ذو القوة العظيمة من البراهمي وقال هذه الكلمات.
1.177.6
आपदस्त्वां विमोक्ष्येऽहं सपुत्रं ब्राह्मण प्रियम् ।
मा भैषी राक्षसात्तस्मान्मां ददातु बलिं भवान् ॥ १.१७७.६ ॥
أيها البراهمي، سأخلّصك وابنك الحبيب من هذه النازلة. لا تخف من ذلك الشيطان؛ فليأخذني قرباناً له.
1.177.7
इद मामशितं कर्तुं प्रयतस्व सकृद्गृहे ।
आथात्मानं प्रादास्यामि तस्मै घोराय रक्षसे ॥ १.१७७.७ ॥
حاول مرة في البيت أن تجعلني طعامك. ثم سأسلم نفسي لذلك الراكشاسا المرعب.
1.177.8
त्वरध्वं किं विलम्बध्वे मा चिरं कुरुतानघाः ।
व्यवस्येयं मनः प्राणैर्युष्मान्रक्षितुमद्य वै ॥ १.१७७.८ ॥
أسرعوا، لماذا تتأخرون؟ أيها الأبرياء، لا تطيلوا. لقد عقدت العزم اليوم في قلبي على حمايتكم ولو بحياتي.
1.177.9
एवमुक्तः स भीमेन ब्राह्मणो भरतर्षभ ।
सुहृदां तत्समाख्याय ददावन्नं सुसंस्कृतम् ॥ १.१७७.९ ॥
وحين خاطبه بهيما بذلك، أيها ثور البهاراتا، أخبر البراهمي أصدقاءه بالأمر وقدّم الطعام المُعدّ جيدًا.
1.177.10
पिशितोदनमाजह्रुरथास्मै पुरवासिनः ।
सघृतं सोपदंशं च सूपैर्नानाविधैः सह ॥ १.१७७.१० ॥
ثم جاء له أهل المدينة بالأرز مع اللحم، ومع السمن، ومع الأطباق الجانبية، ومع الحساء من أنواع شتى.
1.177.11
तदाऽशित्वा भीमसेनो मांसानि विविधानि च ।
मोदकानि च मुख्यानि चित्रोदनचयान्बहून् ॥ १.१७७.११ ॥
فأكل بهيمسينا حينئذٍ لحومًا متنوعة، وحلوى فاخرة، وأكوامًا كثيرة من الأرز المنكّه بأنواع شتى.
1.177.12
ततोऽपिबद्दधिघटान्सुबहून्द्रोणसंमितान् ।
तस्य भुक्तवतः पौरा यथावत्समुपार्जितान् ॥ १.१७७.१२ ॥
ثم شرب جرارًا كثيرة من الزبادي، كل منها بقدر دروناً. وبعد أن أكل، أحضر له أهل المدينة ما جمعوه كما ينبغي.
1.177.13
उपजह्रुर्भृतं भागं समृद्धमनसस्तदा ।
ततो रात्र्यां व्यतीतायां सव्यञ्जनदधिप्लुतम् ॥ १.१७७.१३ ॥
فجلب الناس، وقلوبهم مسرورة، نصيبه. ثم، لما انقضت الليلة، جيء بطعام مبلول بالأطباق واللبن الرائب.
1.177.14
समारुह्यान्नसंपूर्णं शकटं स वृकोदरः ।
प्रययौ तूर्यनिर्घोषैः पौरैश्च परिवारितः ॥ १.१७७.१४ ॥
صعد فيرِكودَرا العربة المملوءة بالطعام، وانطلق بين دوي الآلات، محاطًا بأهل المدينة.
1.177.15
आत्मानमेषोऽन्नभूतो राक्षसाय प्रदास्यति ।
तरुणोऽप्रतिरूपश्च दृढ औदरिको युवा ॥ १.१७७.१५ ॥
هذا، إذ يصير طعامًا، سيسلّم نفسه للرّاكشسا. إنه شاب لا مثيل له، قوي، وشَره.
1.177.16
वाग्भिरेवंप्रकाराभिः स्तूयमानो वृकोदरः ।
चुचोद स बलीवर्दौ युक्तौ सर्वाङ्गकालकौ ॥ १.१७७.१६ ॥
وبينما يُمدح بمثل هذه الكلمات، حثّ فيركودارا الثورين اللذين في نير، الأسودين في كل أعضائهما.
1.177.17
वादित्राणां प्रवादेन ततस्तं पुरुषादकम् ।
अभ्यगच्छत्सुसंहृष्टः सर्वत्र मनुजैर्वृतः ॥ १.१७७.१७ ॥
وبصوت الآلات، اقترب، مسرورًا جدًا، من ذلك الآكل للبشر، محاطًا بالناس من كل جانب.
1.177.18
संप्राप्य स च तं देशमेकाकी समुपाययौ ।
पुरुषादभयाद्भीतस्तत्रैवासीज्जनव्रजः ॥ १.१७७.१८ ॥
ولما بلغ ذلك المكان مضى وحده؛ وبقيت جماعة الناس، خائفة من خوف آكل البشر، هناك بعينه.
1.177.19
स गत्वा दूरमध्वानं दक्षिणामभितो दिशम् ।
यतोपदिष्टमुद्देशे ददर्श विपुलं द्रुमम् ॥ १.१७७.१९ ॥
وبعد أن سار بعيدًا نحو الجنوب، رأى في المكان المشار إليه شجرة ضخمة.
1.177.20
केशमज्जास्थिमेदोभिर्बाहूरुचरणैरपि ।
आर्द्रैः शुष्कैश्च संकीर्णमभितोऽथ वनस्पतिम् ॥ १.१७७.२० ॥
كانت تلك الشجرة مغطاة من حولها بالشعر والنخاع والعظام والشحم، وبالأذرع والأفخاذ والأقدام، رطبها ويابسها.
1.177.21
गृध्रकङ्कबलच्छन्नं गोमायुगणसेवितम् ।
उग्रगन्धमचक्षुष्यं श्मशानमिव दारुणम् ॥ १.१७७.२१ ॥
مغطى بالنسور والبلشون والحدأ، تكثر فيه قطعان بنات آوى، كريه الرائحة، مؤذٍ للعين، مرعب كمحرقة الموتى.
1.177.22
तं प्रविश्य महावृक्षं चिन्तयामास वीर्यवान् ।
यावन्न पश्यते रक्षो बकाभिख्यं बलोत्तरम् ॥ १.१७७.२२ ॥
دخل البطل الشجرة العظيمة وفكّر: حتى يرى الرакшаса المسمّى بَكا، الشديد القوة...
1.177.23
आचितं विविधैर्भोज्यैरन्नैरुच्चावचैरिदम् ।
शकटं सूपसंपूर्णं यावद्द्रक्ष्यति राक्षसः ॥ १.१७७.२३ ॥
هذه العربة المحمّلة بأطعمة شتى وأطباق من كل نوع، مليئة بالمرق، حتى يراها الرakshasa.
1.177.24
तावदेवेह भोक्ष्येऽहं दुर्लभं हि पुनर्भवेत् ।
विप्रकीर्येत सर्वं हि प्रयुद्धे मयि रक्षसा ॥ १.१७७.२४ ॥
حتى ذلك الحين سآكل هنا، فمثل هذه الفرصة نادرة مرة أخرى؛ وعندما يقاتلني الرakshasa، سيتبعثر كل هذا لا محالة.
1.177.25
अभोज्यं हि शवस्पर्शे निगृहीते बके भवेत् ।
स त्वेवं भीमकर्मा तु भीमसेनोऽभिलक्ष्य च ॥ १.१७७.२५ ॥
لأن الطعام يصبح غير صالح للأكل لو أُمسك بكا بعد لمس جثة. أما بهيماسينا ذو الأفعال المرعبة، فقد لاحظ (وأدرك ذلك).
1.177.26
उपविश्य विविक्तेऽन्नं भुङ्क्ते स्म परमं परः ।
तं ततः सर्वतोऽपश्यन्द्रुमानारुह्य नागराः ॥ १.१७७.२६ ॥
جالسًا في مكان منعزل كان يأكل الطعام ذلك الأعظم. ثم رآه أهل المدينة من كل جانب وهم يصعدون الأشجار.
1.177.27
नारक्षो बलिमश्नीयादेवं बहु च मानवाः ।
भुङ्क्ते ब्राह्मणरूपेण बकोऽयमिति चाब्रुवन् ॥ १.१७७.२७ ॥
لا ينبغي للراكشاسا أن يأكل القربان، هكذا قال كثير من الناس؛ «إنه يأكل في هيئة برهمي، هذا بكا!» فأخذوا يقولون.
1.177.28
स तं हसति तेजस्वी तदन्नमुपभुज्य च ।
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षसः पाण्डवो बली।
आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन् ॥ १.१७७.२८ ॥
ضحك منهم ذلك المشرق، وبعد أن أكل ذلك الطعام، ووصل إلى غابة ذلك الراكشاسا، نادى البطل البانداوي باسمه، جالبًا إليه ذلك الطعام.
1.177.29
ततः स राक्षसः क्रुद्धो भीमस्य वचनात्तदा ।
आजगाम सुसंक्रुद्धो यत्र भीमो व्यवस्थितः ॥ १.१७७.२९ ॥
فجاء ذلك الراكشاسا، مغضبًا من كلام بهيما، شديد الغضب، إلى حيث كان بهيما واقفًا.
1.177.30
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
लोहिताक्षः करालश्च लोहितश्मश्रुमूर्धजः ॥ १.१७७.३० ॥
ضخم الجسد، شديد السرعة، كأنما يشق الأرض، أحمر العينين مرعب، أحمر اللحية والشعر.
1.177.31
आकर्णाद्भिन्नवक्त्रश्च शङ्कुकर्णो विभीषणः ।
त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ॥ १.१७७.३१ ॥
ذلك الرَّاكشاسا المرعب، ذو الفم المشقوق حتى الأذنين والأذنين المدببتين، عقد حاجبيه في ثلاث قمم، وعضّ شفته بشدة.
1.177.32
भुञ्जानमन्नं तं दृष्ट्वा भीमसेनं स राक्षसः ।
विवृत्य नयने क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१७७.३२ ॥
لما رأى بهيمسينا يأكل، غضب الرَّاكشاسا وفتح عينيه على اتساعهما وقال هذه الكلمات.
1.177.33
कोऽयमन्नमिदं भुङ्क्ते मदर्थमुपकल्पितम् ।
पश्यतो मम दुर्बुद्धिर्यियासुर्यमसादनम् ॥ १.१७७.३३ ॥
"من هذا الذي يأكل الطعام المعدّ لي أمام عيني؟ أيها الأحمق، أتريد الذهاب إلى مسكن يما؟"
1.177.34
भीमसेनस्ततः श्रुत्वा प्रहसन्निव भारत ।
राक्षसं तमनादृत्य भुङ्क्त एव पराङ्मुखः ॥ १.१७७.३४ ॥
ثم، يا بهاراتا، سمع بهيمسينا ذلك فكأنه يضحك، فلم يعبأ بذلك الراكشاسا، وأدار وجهه وظل يأكل.
1.177.35
रवं स भैरवं कृत्वा समुद्यम्य करावुभौ ।
अभ्यद्रवद्भीमसेनं जिङांसुः पुरुषादकः ॥ १.१७७.३५ ॥
أطلق صرخة مرعبة ورفع ذراعيه، وانقضّ آكل البشر على بهيمسينا راغبًا في قتله.
1.177.36
तथापि परिभूयैनं प्रेक्षमाणो वृकोदरः ।
राक्षसं भुङ्क्त एवान्नं पाण्डवः परवीरहा ॥ १.१७७.३६ ॥
ومع ذلك، فإن فريكودارا، البانداوي قاتل الأبطال الأعداء، تجاهله وظل يأكل وهو ينظر إليه.
1.177.37
अमर्षेण तु संपूर्णः कुन्तीपुत्रं वृकोदरम् ।
जघान पृष्ठे पाणिभ्यामुभाभ्यां पृष्ठतः स्थितः ॥ १.१७७.३७ ॥
ولكن الراكشاسا، وقد امتلأ غضبًا، وقف خلفه وضرب ظهر فركودارا، ابن كونتي، بكلتا يديه.
1.177.38
तथा बलवता भीमः पाणिभ्यां भृशमाहतः ।
नैवावलोकयामास राक्षसं भुङ्क्त एव सः ॥ १.१७७.३८ ॥
وعلى الرغم من أن القوي ضربه بقوة بكلتا يديه، لم ينظر بهيما إلى الراكشاسا، بل واصل الأكل.
1.177.39
ततः स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ।
ताडयिष्यंस्तदा भीमं पुनरभ्यद्रवद्बली ॥ १.१७७.३९ ॥
ثم انقض الراكشاسا القوي مرة أخرى، وقد اشتد غضبه، ممسكًا بشجرة، مريدًا أن يضرب بهيما.
1.177.40
क्षिप्तं क्रुद्धेन तं वृक्षं प्रतिजग्राह वीर्यवान् ।
सव्येन पाणिना भीमो दक्षिणेनाप्यभुङ्क्त ह ॥ १.१७७.४० ॥
أمسك بهيما القدير تلك الشجرة، التي قذفها الغاضب، بيده اليسرى؛ وباليمنى واصل الأكل.
1.177.41
शकटान्नं ततो भुक्त्वा रक्षसः पाणिना सह ।
गृह्णन्नेव तदा वृक्षं निःशेषं पर्वतोपमम् ॥ १.१७७.४१ ॥
ثم، بعد أن أكل عربة طعام، ظل قابضًا على الشجرة كلها، الشبيهة بالجبل، مع يد الراكشاسا.
1.177.42
भीमसेनो हसन्नेव भुक्त्वा त्यक्त्वा च राक्षसम् ।
पीत्वा दधिघटान्पूर्णान्घृतकुम्भाञ्शतं शतम् ॥ १.१७७.४२ ॥
أكل بهيمسينا ضاحكًا، ثم أطلق الراكشاسا؛ وشرب مئة جرّة ممتلئة من الزبادي ومئة إناء من السمن.
1.177.43
वार्युपस्पृश्य संहृष्टस्तस्थौ गिरिरिवापरः ।
भ्रामयन्तं महावृक्षमायान्तं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.४३ ॥
بعد أن تطهّر بالماء وابتهج، وقف كجبل آخر، مواجهًا ذاك الهائل المنظر الآتي وهو يدير شجرة عظيمة.
1.177.44
दृष्ट्वोत्थायाहवे वीरः सिंहनादं व्यनादयत् ।
भुजवेगं तथाऽऽस्फोटं क्ष्वेलितं च महास्वनम् ॥ १.१७७.४४ ॥
لمّا رآه البطل نهض وزأر زئير الأسد في الحرب؛ وأحدث بحركة ذراعيه وصفقهما وصيحته صوتًا عظيمًا.
1.177.45
कृत्वाऽऽह्वयत संक्रुद्धो भीमसेनोऽथ राक्षसम् ।
उवाचाशनिशब्देन ध्वनिना भीषयन्निव ॥ १.१७७.४५ ॥
فثار بهيمسينا غاضبًا وتحدّى الراكشاسا، وبصوت كالرعد، كأنما ليُرهبه، قال هكذا.
1.177.46
बहुकालं सुपुष्टं ते शरीरं राक्षसाधम ।
द्विपच्चतुष्पन्मांसैश्च बहुभिश्चौदनैरपि ॥ १.१७७.४६ ॥
يا أحقر الراكشاسا! لزمنٍ طويل تغذّى جسمك جيدًا بلحم ذوات القدمين وذوات الأربع، وبكثير من الأرز أيضًا.
1.177.47
मद्बाहुबलमाश्रित्य न त्वं भूयस्त्वशिष्यसि ।
अद्य मद्बाहुनिष्पिष्टो गमिष्यसि यमालयम् ॥ १.१७७.४७ ॥
متّكلًا على قوة ذراعيّ لن تبقى بعد الآن. اليوم، مسحوقًا بين ذراعيّ، ستمضي إلى مسكن ياما.
1.177.48
अद्यप्रभृति स्वप्स्यन्ति वेत्रकीयनिवासिनः ।
निरुद्विग्नाः पुरस्यास्य कण्टके सूद्धृते मया ॥ १.१७७.४८ ॥
من اليوم فصاعدًا سينام سكان فيتراكا بلا قلق، فقد اقتلعتُ شوكة هذه المدينة.
1.177.49
अद्य युद्धे शरीरं ते कङ्कगोमायुवायसाः ।
मया हतस्य खादन्तु विकर्षन्तु च भूतले ॥ १.१७७.४९ ॥
اليوم في المعركة، لتأكل جسدك الكراكي وابن آوى والغربان، جسدك الذي قتلته، ولتجرّه على الأرض.
1.177.50
एवमुक्त्वा सुसंक्रुद्धः पार्थो बकजिघांसया ।
उपाधावद्बकश्चापि पार्थं पार्थिवसत्तम ॥ १.१७७.५० ॥
قال هذا، فاندفع پارتها شديد الغضب، راغباً في قتل باكا، نحوه؛ وانطلق باكا أيضاً نحو پارتها، يا خير الملوك.
1.177.51
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
पिशङ्गरूपः पिङ्गाक्षो भीमसेनमभिद्रवत् ॥ १.१७७.५१ ॥
ضخم الجسم سريع الوثبة، كأنه يشق الأرض، ذو هيئة صفراء وعينين صفراوين، اندفع نحو بهيماسينا.
1.177.52
त्रिशिखां भ्रुकुटीं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ।
भृशं स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ॥ १.१७७.५२ ॥
عاقداً حاجبيه في ثلاث قمم، عاضاً شفته، أمسك الراكشاسا الغاضب جداً شجرة مرة أخرى.
1.177.53
ताडयिष्यंस्तदा भीमं तरसाऽभ्यद्रवद्बली ।
क्रुद्धेनाभिहतं वृक्षं प्रतिजग्राह लीलया ॥ १.१७७.५३ ॥
عندئذٍ اندفع القوي نحو بهيما بسرعة، راغباً في ضربه؛ فتلقّى بهيما الشجرة التي قذفها الغاضب بسهولة كأنها لعب.
1.177.54
सव्येन पाणिना भीमः प्रहसन्निव भारत ।
ततः स पुनरुद्यम्य वृक्षान्बहुविधान्बली ॥ १.१७७.५४ ॥
يا بهاراتا، تلقّاه بهيما بيده اليسرى كأنه يضحك. ثم رفع الشديد الأشجار المتنوعة مرة أخرى، ...
1.177.55
प्राहिणोद्भीमसेनाय बकोऽपि बलवान्रणे ।
सर्वानपोहयद्वृक्षान्स्वस्य हस्तस्य शाखया ॥ १.१७७.५५ ॥
وقذف البطل بكا أيضًا الأشجار نحو بهيمسينا في القتال، وبغصن من يده أزاح جميع الأشجار.
1.177.56
तद्वृक्षयुद्धमभवद्वृक्षषण्डविनाशनम् ।
महत्सुघोरं राजेन्द्र बकपाण्डवयोस्तदा ॥ १.१७७.५६ ॥
يا سيد الملوك، عندئذ نشب ذلك القتال بالأشجار بين بكا والبانداوي، مدمِّرًا بساتين الأشجار، عظيمًا ومروّعًا جدًا.
1.177.57
नाम विश्राव्य स बकः समभिद्रुत्य पाण्डवम् ।
समयुध्यत तीव्रेण वेगेन पुरुषादकः ॥ १.१७७.५७ ॥
وبعد أن أعلن اسمه، انقضّ بكا على البانداوي وقاتل بسرعة شديدة، ذلك آكل البشر.
1.177.58
तयोर्वेगेन महता पृथिवी समकम्पत ।
पादपांश्च महामात्रांश्चूर्णयामासतुः क्षणात् ॥ १.१७७.५८ ॥
ومن قوتهما العظيمة ارتجت الأرض، وفي لحظة حطّما الأشجار والجذوع الكبيرة إلى غبار.
1.177.59
द्रुतमागत्य पाणिभ्यां गृहीत्वा चैनमाक्षिपत् ।
आक्षिप्तो भीमसेनश्च पुनरेवोत्थितो हसन् ॥ १.१७७.५९ ॥
وإذ جاء مسرعًا أمسك به بكلتا يديه وألقاه أرضًا؛ فنهض بهيمسينا من جديد ضاحكًا بعد أن أُلقي.
1.177.60
आलिङ्ग्यापि बकं भीमो न्यहनद्वसुधातले ।
भीमो विसर्जयित्वैनं समाश्वसिहि राक्षस ॥ १.१७७.६० ॥
ومع أنه عانقه، أسقط بهيما بكا على الأرض؛ ثم أطلقه بهيما وقال: «تشجّع أيها الراكشاسا.»
1.177.61
इत्युक्त्वा पुनरास्फोट्य उत्तिष्ठेति च सोऽब्रवीत् ।
समुत्पत्य ततः क्रुद्धो रूपं कृत्वा महत्तरम् ॥ १.१७७.६१ ॥
قال هذا، ثم ضرب ذراعيه مرة أخرى وقال: «قم!» ثم وثب غاضبًا وجعل جسده أعظم من ذي قبل.
1.177.62
विरूपः सहसा तस्थौ तर्जयित्वा वृकोदरम् ।
अहसद्भीमसेनोऽपि राक्षसं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.६२ ॥
نهض الرakshasa المشوّه فجأة وهدّد فرِكودارا. وضحك بهيمسينا أيضًا من الرakshasa، المرعب المنظر.
1.177.63
असौ गृहीत्वा पाणिभ्यां पृष्ठतश्च व्यवस्थितः ।
जानुभ्यां पीडयित्वाथ पातयामास भूतले ॥ १.१७७.६३ ॥
أمسكه بكلتا يديه ووقف خلفه؛ ثم ضغط عليه بركبتيه فأسقطه على الأرض.
1.177.64
पुनः क्रुद्धो विसृज्यैनं राक्षसं क्रोधजीवितम् ।
स्वां कटीमीषदुन्नम्य बाहू तस्य परामृशत् ॥ १.१७७.६४ ॥
وغضب مرة أخرى فأطلق ذلك الرakshasa الذي كانت حياته غضبًا. ورفع خصره قليلًا وأمسك ذراعيه.
1.177.65
तस्य बाहू समादाय त्वरमाणो वृकोदरः ।
उत्क्षिप्य चावधूयैनं पातयन्बलवान्भुवि ॥ १.१७७.६५ ॥
أمسك ذراعيه فرفعه فرِكودارا بسرعة وهزّه، ثم ألقاه البهيمُ القوي على الأرض.
1.177.66
तं तु वामेन पादेन क्रुद्धो भीमपराक्रमः ।
उरस्येनं समाजघ्ने भीमस्तु पतितं भुवि ॥ १.१७७.६६ ॥
ثم ضرب البهيم، صاحب البأس الرهيب، وهو غاضب، صدره بقدمه اليسرى حين كان ساقطًا على الأرض.
1.177.67
व्यात्ताननेन घोरेण लम्बजिह्वेन रक्षसा ।
तेनाभिद्रुत्य भीमेन भीमो मूर्ध्नि समाहतः ॥ १.१७७.६७ ॥
هاجم الراكشاسا ذو الفم المفتوح المخيف واللسان الطويل، فأصيب بهيما في رأسه.
1.177.68
एवं निहन्यमानः स राक्षसेन बलीयसा ।
रोषेण महताऽऽविष्टो भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१७७.६८ ॥
وهكذا، وقد ضربه الراكشاسا القوي، امتلأ بهيما صاحب البأس المرعب بغضب عظيم.
1.177.69
गृहीत्वा मध्यमुत्क्षिप्य बली जग्राह राक्षसम् ।
तावन्योन्यं पीडयन्तौ पुरुषादवृकोदरौ ॥ १.१७७.६९ ॥
أمسك القوي بهيما الراكشاسا من خصره ورفعه، فأخذ الاثنان، آكلا البشر ذوا بطون الذئاب، يضغطان بعضهما بعضا.
1.177.70
मत्ताविव महानागावन्योन्यं विचकर्षतुः ॥ १.१७७.७० ॥
كأنهما فيلان ضخمان هائجان، جذب كل منهما الآخر.
1.177.71
बाहुविक्षेपशब्दैश्च भीमराक्षसयोस्तदा ।
वेत्रकीयपुरी सर्वा वित्रस्ता समपद्यत ॥ १.१७७.७१ ॥
وحينها، من أصوات ضرب الذراعين من بهيما والراكشاسا، ارتعبت مدينة فيتراكييا بأسرها.
1.177.72
तयोर्वेगेन महता तत्र भूमिरकम्पत ।
पादपान्वीरुधश्चैव चूर्णयामासतू रयात् ॥ १.१७७.७२ ॥
بقوة عظيمة منهما ارتجفت الأرض هناك، وسرعان ما حطّما الأشجار والأعشاب المتسلقة.
1.177.73
समागतौ च तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
गिरिभिर्गिरिशृह्गैश्च पाषाणैः पर्वतच्युतैः ॥ १.१७७.७३ ॥
التقى البطلان، وكل منهما يتمنى موت الآخر، بالجبال وقمم الجبال والصخور المتساقطة من الجبال.
1.177.74
अन्योन्यं ताडयन्तौ तौ चूर्णयामासतुस्तदा ।
आयामविस्तराभ्यां च परितो योजनद्वयम् ॥ १.१७७.७४ ॥
وإذ كانا يضربان بعضهما بعضاً، سحقا الأرض حينئذٍ على مسافة يوجنتين من كل جانب طولاً وعرضاً.
1.177.75
निर्महीरुहपाषाणतृणकुञ्जलतावलिम् ।
चक्रतुर्युद्धदुर्मत्तौ कूर्मपृष्ठोपमां महीम् ॥ १.१७७.७५ ॥
وقد هاج القتال بالبطلين، فاقتلعا الأشجار والصخور والعشب والأدغال والأغصان، فصارت الأرض كظهر السلحفاة.
1.177.76
मुहूर्तमेवं संयुध्य समं रक्षःकुरूद्वहौ ।
ततो रक्षोविनाशाय मतिं कृत्वा कुरूत्तमः ॥ १.१७७.७६ ॥
وبعد أن قاتلا متكافئين لحظة على هذا النحو، عقد أفضل الكوروِيين عزمه حينئذٍ على القضاء على الرّاكشاسا.
1.177.77
दन्तान्कटकटीकृत्य दष्ट्वा च दशनच्छदम् ।
नेत्रे संवृत्य विकटं तिर्यक्प्रैक्षत राक्षसम् ॥ १.१७७.७७ ॥
وقد صرّ أسنانه وعضّ شفته، وضيّق عينيه بشراسة، ونظر إلى الرّاكشاسا شزراً.
1.177.78
अथ तं लोलयित्वा तु भीमसेनो महाबलः ।
अगृह्णात्परिरभ्यैनं बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ १.१७७.७८ ॥
فهزّه بهيمسينا العظيم القوة، وأمسك به، وضمّه بذراعيه ضماً شديداً.
1.177.79
जानुभ्यां पार्श्वयोः कुक्षौ पृष्ठे वक्षसि जघ्निवान् ।
भग्नोरुबाहुहृच्चैव विस्रंसद्देहबन्धनः ॥ १.१७७.७९ ॥
ضربه بركبتيه على جانبيه وبطنه وظهره وصدره، فانكسرت فخذاه وذراعاه وقلبه، وانحلت روابط جسده.
1.177.80
प्रस्वेददीर्घनिश्वासो निर्यञ्जीवाक्षितारकः ।
अजाण्डास्फोटनं कुर्वन्नाक्रोशंश्च श्वसञ्छनैः ॥ १.१७७.८० ॥
يتصبب عرقاً ويتنهد أنفاساً طويلة، وقد خرجت حياته ومقلتاه تنفران، يصدر صوتاً كقشرة البيض تتشقق، يصرخ ويتنفس ببطء.
1.177.81
भूमौ निपत्य विलुठन्दण्डाहत इवोरगः ।
विस्फुरन्तं महाकायं परितो विचकर्ष ह ॥ १.१७७.८१ ॥
سقط على الأرض وتلوّى كثعبان ضربته عصا، فجرّ الجسد الضخم المتخبط في كل الاتجاهات.
1.177.82
विकृष्यमाणो वेगेन पाण्डवेन बलीयसा ।
समयुज्यत तीव्रेण श्रमेण पुरुषादकः ॥ १.१७७.८२ ॥
وقد جرّه البطل الباندوي بقوة، فانخرط آكل البشر في الصراع بجهد شديد.
1.177.83
हीयमानबलं रक्षः समीक्ष्य पुरुषर्षभः ।
निष्पिष्य भूमौ जानुभ्यां समाजघ्ने वृकोदरः ॥ १.१७७.८३ ॥
ولما رأى الراكشاسا يضعف، سحقه أرضاً، وضربه بركبتيه، وهو ثور الرجال وركنهم فرعوكَدرا.
1.177.84
ततो।ञस्य जानुना पृष्ठमवपीड्य बलादिव ।
बाहुना परिजग्राह दक्षिणेन शिरोधराम् ॥ १.१७७.८४ ॥
ثم ضغط بركبته على ظهره بقوة، وأمسك عنقه بذراعه اليمنى.
1.177.85
सव्येन च कटीदेशे गृह्य वाससि पाण्डवः ।
जानुन्यारोप्य तत्पृष्ठं महाशब्दं बभञ्ज ह ॥ १.१७७.८५ ॥
وأمسك البانداوي (بهيما) بثوبه عند الخصر بيده اليسرى، ورفعه على ركبته، وكسر ظهره بصوت عظيم.
1.177.86
ततोऽस्य रुधिरं वक्त्रात्प्रादुरासीद्विशांपते ।
भज्यमानस्य भीमेन तस्य घोरस्य रक्षसः ॥ १.१७७.८६ ॥
فعندئذ، يا سيد الشعوب، خرج الدم من فم ذلك الرakshasa المرعب وهو يُكسر على يد بهيما.