Mahābhārata · Adhyāya 1.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.177.1
उपपन्नमिदं मातस्त्वया यद्बुद्धिपूर्वकम् ।
आर्तस्य ब्राह्मणस्यैतदनुक्रोशादिदं कृतम् ॥ १.१७७.१ ॥
Mutter, was du bewusst getan hast, ist angemessen; dies geschah aus Mitgefühl mit dem leidenden Brahmanen.
1.177.2
ध्रुवमेष्यति भीमोऽयं निहत्य पुरुषादकम् ।
सर्वथा ब्राह्मणस्यार्थे यदनुक्रोशवत्यसि ॥ १.१७७.२ ॥
Gewiss wird dieser Bhīma zurückkehren, nachdem er jenen menschenfressenden Dämon erschlagen hat; in jeder Hinsicht bist du mitfühlend um des Brahmanen willen.
1.177.3
यथा त्विदं न विन्देयुर्नरा नगरवासिनः ।
तथाऽयं ब्राह्मणो वाच्यः परिग्राह्यश्च यत्नतः ॥ १.१७७.३ ॥
Damit die Bürger der Stadt dies nicht erfahren, soll man es dem Brahmanen so sagen und ihn sorgfältig in Schutz nehmen.
1.177.4
युधिष्ठिरेण संमन्त्र्य ब्राह्मणार्थमरिन्दम ।
कुन्ती प्रविश्य तान्सर्वान्मन्त्रयामास भारत ॥ १.१७७.४ ॥
O Bezwinger der Feinde, nachdem sie sich mit Yudhiṣṭhira um des Brahmanen willen beraten hatte, trat Kuntī ein und beriet sich mit allen von ihnen, o Bhārata.
1.177.5
अथ रात्र्यां व्यतीतायां भीमसेनो महाबलः ।
ब्राह्मणं समुपागम्य वचश्चेदमुवाच ह ॥ १.१७७.५ ॥
Als dann die Nacht vergangen war, trat der mächtige Bhīmasena zu dem Brahmanen und sprach diese Worte.
1.177.6
आपदस्त्वां विमोक्ष्येऽहं सपुत्रं ब्राह्मण प्रियम् ।
मा भैषी राक्षसात्तस्मान्मां ददातु बलिं भवान् ॥ १.१७७.६ ॥
Brahmane, ich werde dich und deinen geliebten Sohn von diesem Unheil befreien. Fürchte nicht jenen Dämon; gib mich ihm als Opfergabe.
1.177.7
इद मामशितं कर्तुं प्रयतस्व सकृद्गृहे ।
आथात्मानं प्रादास्यामि तस्मै घोराय रक्षसे ॥ १.१७७.७ ॥
Versuche einmal, zu Hause mich zu deiner Speise zu machen. Dann werde ich mich jenem schrecklichen Rākṣasa geben.
1.177.8
त्वरध्वं किं विलम्बध्वे मा चिरं कुरुतानघाः ।
व्यवस्येयं मनः प्राणैर्युष्मान्रक्षितुमद्य वै ॥ १.१७७.८ ॥
Beeilt euch, warum zögert ihr? O ihr Makellosen, zögert nicht lange. Heute habe ich in meinem Herzen beschlossen, euch zu schützen, selbst mit meinem Leben.
1.177.9
एवमुक्तः स भीमेन ब्राह्मणो भरतर्षभ ।
सुहृदां तत्समाख्याय ददावन्नं सुसंस्कृतम् ॥ १.१७७.९ ॥
So von Bhīma angesprochen, o Stier der Bharatas, teilte der Brahmane es seinen Freunden mit und gab die wohl zubereitete Speise.
1.177.10
पिशितोदनमाजह्रुरथास्मै पुरवासिनः ।
सघृतं सोपदंशं च सूपैर्नानाविधैः सह ॥ १.१७७.१० ॥
Dann brachten die Stadtbewohner ihm Reis mit Fleisch, mit Ghee, mit Beilagen und mit Suppen vielerlei Art.
1.177.11
तदाऽशित्वा भीमसेनो मांसानि विविधानि च ।
मोदकानि च मुख्यानि चित्रोदनचयान्बहून् ॥ १.१७७.११ ॥
Dann aß Bhīmasena verschiedene Fleischsorten, vorzügliche Süßigkeiten und viele Haufen Reis von vielerlei Geschmack.
1.177.12
ततोऽपिबद्दधिघटान्सुबहून्द्रोणसंमितान् ।
तस्य भुक्तवतः पौरा यथावत्समुपार्जितान् ॥ १.१७७.१२ ॥
Dann trank er viele Krüge Quark, jeder von der Menge eines droṇa. Als er gegessen hatte, brachten die Stadtbewohner, was sie ordnungsgemäß für ihn gesammelt hatten.
1.177.13
उपजह्रुर्भृतं भागं समृद्धमनसस्तदा ।
ततो रात्र्यां व्यतीतायां सव्यञ्जनदधिप्लुतम् ॥ १.१७७.१३ ॥
Dann brachten die Leute mit frohem Sinn seinen Anteil. Als die Nacht vergangen war, brachte man Speise, getränkt mit Würzen und Quark.
1.177.14
समारुह्यान्नसंपूर्णं शकटं स वृकोदरः ।
प्रययौ तूर्यनिर्घोषैः पौरैश्च परिवारितः ॥ १.१७७.१४ ॥
Er bestieg den mit Speise gefüllten Wagen, und Vṛkodara fuhr los, begleitet vom Dröhnen der Instrumente und umgeben von den Bürgern.
1.177.15
आत्मानमेषोऽन्नभूतो राक्षसाय प्रदास्यति ।
तरुणोऽप्रतिरूपश्च दृढ औदरिको युवा ॥ १.१७७.१५ ॥
Dieser, zur Speise geworden, wird sich selbst dem Rākṣasa geben. Er ist jung, unvergleichlich, stark und ein Vielfraß.
1.177.16
वाग्भिरेवंप्रकाराभिः स्तूयमानो वृकोदरः ।
चुचोद स बलीवर्दौ युक्तौ सर्वाङ्गकालकौ ॥ १.१७७.१६ ॥
Von solchen Worten gepriesen, trieb Vṛkodara die beiden Stiere an, die am ganzen Leib schwarz und angespannt waren.
1.177.17
वादित्राणां प्रवादेन ततस्तं पुरुषादकम् ।
अभ्यगच्छत्सुसंहृष्टः सर्वत्र मनुजैर्वृतः ॥ १.१७७.१७ ॥
Mit dem Klang der Instrumente näherte er sich, hocherfreut, jenem Menschenfresser, von allen Seiten von Menschen umgeben.
1.177.18
संप्राप्य स च तं देशमेकाकी समुपाययौ ।
पुरुषादभयाद्भीतस्तत्रैवासीज्जनव्रजः ॥ १.१७७.१८ ॥
Als er jenen Ort erreicht hatte, ging er allein weiter; die Menge der Leute, vom Schrecken des Menschenfressers erschreckt, blieb genau dort.
1.177.19
स गत्वा दूरमध्वानं दक्षिणामभितो दिशम् ।
यतोपदिष्टमुद्देशे ददर्श विपुलं द्रुमम् ॥ १.१७७.१९ ॥
Nachdem er weit in südlicher Richtung gegangen war, sah er an dem angegebenen Ort einen gewaltigen Baum.
1.177.20
केशमज्जास्थिमेदोभिर्बाहूरुचरणैरपि ।
आर्द्रैः शुष्कैश्च संकीर्णमभितोऽथ वनस्पतिम् ॥ १.१७७.२० ॥
Der Baum war ringsum übersät mit Haaren, Mark, Knochen und Fett, mit Armen, Schenkeln und Füßen, feuchten wie trockenen.
1.177.21
गृध्रकङ्कबलच्छन्नं गोमायुगणसेवितम् ।
उग्रगन्धमचक्षुष्यं श्मशानमिव दारुणम् ॥ १.१७७.२१ ॥
Bedeckt mit Geiern, Reihern und Milanen, von Scharen von Schakalen besucht, von scheußlichem Geruch, schmerzhaft für die Augen, schrecklich wie ein Leichenfeld.
1.177.22
तं प्रविश्य महावृक्षं चिन्तयामास वीर्यवान् ।
यावन्न पश्यते रक्षो बकाभिख्यं बलोत्तरम् ॥ १.१७७.२२ ॥
Nachdem er in den großen Baum eingetreten war, überlegte der Tapfere: Bis er den Dämon namens Baka sieht, den überaus starken...
1.177.23
आचितं विविधैर्भोज्यैरन्नैरुच्चावचैरिदम् ।
शकटं सूपसंपूर्णं यावद्द्रक्ष्यति राक्षसः ॥ १.१७७.२३ ॥
Dieser Karren, angehäuft mit vielerlei Speisen und Gerichten aller Art, voller Soßen, bis der Dämon ihn sieht.
1.177.24
तावदेवेह भोक्ष्येऽहं दुर्लभं हि पुनर्भवेत् ।
विप्रकीर्येत सर्वं हि प्रयुद्धे मयि रक्षसा ॥ १.१७७.२४ ॥
Bis dahin werde ich hier essen, denn eine solche Gelegenheit wäre selten wieder; und wenn der Dämon mit mir kämpft, wird all dies zerstreut werden.
1.177.25
अभोज्यं हि शवस्पर्शे निगृहीते बके भवेत् ।
स त्वेवं भीमकर्मा तु भीमसेनोऽभिलक्ष्य च ॥ १.१७७.२५ ॥
Denn die Speise wäre ungenießbar, wenn Baka durch Berührung einer Leiche ergriffen würde. Doch Bhīmasena, von schrecklichen Taten, hatte bemerkt und (erkannte dies).
1.177.26
उपविश्य विविक्तेऽन्नं भुङ्क्ते स्म परमं परः ।
तं ततः सर्वतोऽपश्यन्द्रुमानारुह्य नागराः ॥ १.१७७.२६ ॥
In einem abgelegenen Ort sitzend aß er die Speise, jener Höchste. Dann sahen ihn die Stadtbewohner, auf die Bäume steigend, von allen Seiten.
1.177.27
नारक्षो बलिमश्नीयादेवं बहु च मानवाः ।
भुङ्क्ते ब्राह्मणरूपेण बकोऽयमिति चाब्रुवन् ॥ १.१७७.२७ ॥
Ein Rākṣasa solle das Opfer nicht essen, sagten viele Menschen; "Er isst in Gestalt eines Brahmanen – das ist Baka!", begannen sie zu sagen.
1.177.28
स तं हसति तेजस्वी तदन्नमुपभुज्य च ।
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षसः पाण्डवो बली।
आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन् ॥ १.१७७.२८ ॥
Er lachte über sie, der Strahlende; nachdem er jene Speise gegessen hatte, rief der mächtige Pāṇḍava, am Wald jenes Rākṣasa angelangt, ihn beim Namen und brachte ihm jene Speise.
1.177.29
ततः स राक्षसः क्रुद्धो भीमस्य वचनात्तदा ।
आजगाम सुसंक्रुद्धो यत्र भीमो व्यवस्थितः ॥ १.१७७.२९ ॥
Da kam jener Rākṣasa, durch Bhīmas Worte erzürnt, sehr zornig dorthin, wo Bhīma stand.
1.177.30
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
लोहिताक्षः करालश्च लोहितश्मश्रुमूर्धजः ॥ १.१७७.३० ॥
Von gewaltiger Gestalt und sehr schnell, als spaltete er die Erde; rotäugig und furchterregend, mit rotem Bart und Haar.
1.177.31
आकर्णाद्भिन्नवक्त्रश्च शङ्कुकर्णो विभीषणः ।
त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ॥ १.१७७.३१ ॥
Mit bis zu den Ohren gespaltenem Mund und spitzen Ohren runzelte der schreckliche Rākṣasa die Brauen zu drei Spitzen und biss sich fest auf die Lippe.
1.177.32
भुञ्जानमन्नं तं दृष्ट्वा भीमसेनं स राक्षसः ।
विवृत्य नयने क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१७७.३२ ॥
Als der Rākṣasa Bhīmasena essen sah, riss er vor Zorn die Augen weit auf und sprach diese Worte.
1.177.33
कोऽयमन्नमिदं भुङ्क्ते मदर्थमुपकल्पितम् ।
पश्यतो मम दुर्बुद्धिर्यियासुर्यमसादनम् ॥ १.१७७.३३ ॥
"Wer ist dieser, der das für mich bereitete Essen isst, während ich zusehe? Törichter, willst du in Yamas Wohnstätte gehen?"
1.177.34
भीमसेनस्ततः श्रुत्वा प्रहसन्निव भारत ।
राक्षसं तमनादृत्य भुङ्क्त एव पराङ्मुखः ॥ १.१७७.३४ ॥
Da, o Bhārata, hörte Bhīmasena dies und lachte gleichsam; er beachtete jenen Rākṣasa nicht, wandte das Gesicht ab und aß weiter.
1.177.35
रवं स भैरवं कृत्वा समुद्यम्य करावुभौ ।
अभ्यद्रवद्भीमसेनं जिङांसुः पुरुषादकः ॥ १.१७७.३५ ॥
Mit einem schrecklichen Brüllen und erhobenen beiden Armen stürzte sich der Menschenfresser auf Bhīmasena, begierig ihn zu töten.
1.177.36
तथापि परिभूयैनं प्रेक्षमाणो वृकोदरः ।
राक्षसं भुङ्क्त एवान्नं पाण्डवः परवीरहा ॥ १.१७७.३६ ॥
Dennoch missachtete ihn Vṛkodara, der Pāṇḍava, Töter feindlicher Helden, und aß, ihn beobachtend, weiter.
1.177.37
अमर्षेण तु संपूर्णः कुन्तीपुत्रं वृकोदरम् ।
जघान पृष्ठे पाणिभ्यामुभाभ्यां पृष्ठतः स्थितः ॥ १.१७७.३७ ॥
Doch voller Zorn schlug der Rākṣasa, der von hinten stand, mit beiden Händen auf den Rücken Vṛkodaras, des Sohnes der Kuntī.
1.177.38
तथा बलवता भीमः पाणिभ्यां भृशमाहतः ।
नैवावलोकयामास राक्षसं भुङ्क्त एव सः ॥ १.१७७.३८ ॥
So heftig von dem Starken mit beiden Händen geschlagen, blickte Bhīma nicht einmal auf den Rākṣasa; er aß weiter.
1.177.39
ततः स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ।
ताडयिष्यंस्तदा भीमं पुनरभ्यद्रवद्बली ॥ १.१७७.३९ ॥
Da stürzte sich der mächtige Rākṣasa, wieder heftig erzürnt, mit einem Baum in der Hand erneut auf Bhīma, um ihn zu schlagen.
1.177.40
क्षिप्तं क्रुद्धेन तं वृक्षं प्रतिजग्राह वीर्यवान् ।
सव्येन पाणिना भीमो दक्षिणेनाप्यभुङ्क्त ह ॥ १.१७७.४० ॥
Der tapfere Bhīma fing jenen Baum, den der Erzürnte geschleudert hatte, mit der linken Hand auf; mit der rechten aß er weiter.
1.177.41
शकटान्नं ततो भुक्त्वा रक्षसः पाणिना सह ।
गृह्णन्नेव तदा वृक्षं निःशेषं पर्वतोपमम् ॥ १.१७७.४१ ॥
Dann, nachdem er einen Karren voll Speise verzehrt hatte, hielt er den ganzen bergähnlichen Baum zusammen mit der Hand des Rākṣasa weiterhin fest.
1.177.42
भीमसेनो हसन्नेव भुक्त्वा त्यक्त्वा च राक्षसम् ।
पीत्वा दधिघटान्पूर्णान्घृतकुम्भाञ्शतं शतम् ॥ १.१७७.४२ ॥
Bhīmasena, lachend beim Essen, ließ dann den Rākṣasa los; und er trank hundert volle Krüge Quark und hundert Töpfe Ghee.
1.177.43
वार्युपस्पृश्य संहृष्टस्तस्थौ गिरिरिवापरः ।
भ्रामयन्तं महावृक्षमायान्तं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.४३ ॥
Nachdem er sich mit Wasser gereinigt hatte und froh gestimmt war, stand er wie ein anderer Berg da, dem furchterregend Anzusehenden gegenüber, der einen großen Baum schwingend herankam.
1.177.44
दृष्ट्वोत्थायाहवे वीरः सिंहनादं व्यनादयत् ।
भुजवेगं तथाऽऽस्फोटं क्ष्वेलितं च महास्वनम् ॥ १.१७७.४४ ॥
Als er ihn sah, erhob sich der Held und ließ im Kampf einen Löwenschrei ertönen; mit dem Schwung seiner Arme, dem Schlagen der Hände und dem wilden Zischen erzeugte er einen gewaltigen Laut.
1.177.45
कृत्वाऽऽह्वयत संक्रुद्धो भीमसेनोऽथ राक्षसम् ।
उवाचाशनिशब्देन ध्वनिना भीषयन्निव ॥ १.१७७.४५ ॥
Zornig forderte Bhīmasena den Rākṣasa heraus und sprach mit donnergleicher Stimme, als wolle er ihn erschrecken, so:
1.177.46
बहुकालं सुपुष्टं ते शरीरं राक्षसाधम ।
द्विपच्चतुष्पन्मांसैश्च बहुभिश्चौदनैरपि ॥ १.१७७.४६ ॥
O niedrigster der Rākṣasas! Lange Zeit ist dein Körper gut genährt worden, mit dem Fleisch zweifüßiger und vierfüßiger Wesen und auch mit viel Reis.
1.177.47
मद्बाहुबलमाश्रित्य न त्वं भूयस्त्वशिष्यसि ।
अद्य मद्बाहुनिष्पिष्टो गमिष्यसि यमालयम् ॥ १.१७७.४७ ॥
Auf die Kraft meiner Arme vertrauend, wirst du nicht mehr bestehen. Heute, von meinen Armen zermalmt, wirst du in Yamas Wohnstatt gehen.
1.177.48
अद्यप्रभृति स्वप्स्यन्ति वेत्रकीयनिवासिनः ।
निरुद्विग्नाः पुरस्यास्य कण्टके सूद्धृते मया ॥ १.१७७.४८ ॥
Von heute an werden die Bewohner von Vetraka ohne Sorge schlafen, denn ich habe den Dorn dieser Stadt herausgerissen.
1.177.49
अद्य युद्धे शरीरं ते कङ्कगोमायुवायसाः ।
मया हतस्य खादन्तु विकर्षन्तु च भूतले ॥ १.१७७.४९ ॥
Heute im Kampf sollen Reiher, Schakale und Krähen deinen Leib fressen, den von mir Erschlagenen, und ihn über den Boden schleifen.
1.177.50
एवमुक्त्वा सुसंक्रुद्धः पार्थो बकजिघांसया ।
उपाधावद्बकश्चापि पार्थं पार्थिवसत्तम ॥ १.१७७.५० ॥
So gesprochen, stürzte sich der sehr erzürnte Pārtha, vom Verlangen beseelt, Baka zu töten, auf ihn; und auch Baka lief auf Pārtha zu, o bester der Könige.
1.177.51
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
पिशङ्गरूपः पिङ्गाक्षो भीमसेनमभिद्रवत् ॥ १.१७७.५१ ॥
Riesig von Gestalt und von großer Schnelligkeit, als wolle er die Erde spalten, von gelblicher Gestalt und gelben Augen, stürzte er auf Bhīmasena los.
1.177.52
त्रिशिखां भ्रुकुटीं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ।
भृशं स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ॥ १.१७७.५२ ॥
Die Brauen zu drei Spitzen zusammengezogen und die Lippe beißend, nahm der sehr erzürnte Rākṣasa wieder einen Baum auf.
1.177.53
ताडयिष्यंस्तदा भीमं तरसाऽभ्यद्रवद्बली ।
क्रुद्धेनाभिहतं वृक्षं प्रतिजग्राह लीलया ॥ १.१७७.५३ ॥
Da stürzte der Mächtige mit Schnelligkeit auf Bhīma zu, um ihn zu schlagen; und Bhīma fing spielend den Baum auf, den der Erzürnte geschleudert hatte.
1.177.54
सव्येन पाणिना भीमः प्रहसन्निव भारत ।
ततः स पुनरुद्यम्य वृक्षान्बहुविधान्बली ॥ १.१७७.५४ ॥
O Bhārata, Bhīma fing es mit der linken Hand auf, wie lachend. Dann hob der Mächtige wieder Bäume vielerlei Art empor, ...
1.177.55
प्राहिणोद्भीमसेनाय बकोऽपि बलवान्रणे ।
सर्वानपोहयद्वृक्षान्स्वस्य हस्तस्य शाखया ॥ १.१७७.५५ ॥
Auch der mächtige Baka schleuderte Bäume auf Bhīmasena im Kampf, und mit einem Ast seiner eigenen Hand schlug er alle Bäume beiseite.
1.177.56
तद्वृक्षयुद्धमभवद्वृक्षषण्डविनाशनम् ।
महत्सुघोरं राजेन्द्र बकपाण्डवयोस्तदा ॥ १.१७७.५६ ॥
O Herr der Könige, da entbrannte jener Baumkampf zwischen Baka und dem Pāṇḍava, der die Baumhaine vernichtete, gewaltig und überaus schrecklich.
1.177.57
नाम विश्राव्य स बकः समभिद्रुत्य पाण्डवम् ।
समयुध्यत तीव्रेण वेगेन पुरुषादकः ॥ १.१७७.५७ ॥
Seinen Namen verkündend stürzte sich jener Baka auf den Pāṇḍava und kämpfte mit wildem Ungestüm, der Menschenfresser.
1.177.58
तयोर्वेगेन महता पृथिवी समकम्पत ।
पादपांश्च महामात्रांश्चूर्णयामासतुः क्षणात् ॥ १.१७७.५८ ॥
Durch die gewaltige Wucht der beiden erbebte die Erde, und im Nu zermalmten sie Bäume und mächtige Stämme zu Staub.
1.177.59
द्रुतमागत्य पाणिभ्यां गृहीत्वा चैनमाक्षिपत् ।
आक्षिप्तो भीमसेनश्च पुनरेवोत्थितो हसन् ॥ १.१७७.५९ ॥
Eilends herbeikommend packte er ihn mit beiden Händen und schleuderte ihn nieder; und Bhīmasena, niedergeworfen, erhob sich wieder und lachte.
1.177.60
आलिङ्ग्यापि बकं भीमो न्यहनद्वसुधातले ।
भीमो विसर्जयित्वैनं समाश्वसिहि राक्षस ॥ १.१७७.६० ॥
Ihn umarmend schlug Bhīma ihn dennoch auf die Erde nieder; dann ließ Bhīma ihn los und sprach: „Fass dir ein Herz, o Rākṣasa.“
1.177.61
इत्युक्त्वा पुनरास्फोट्य उत्तिष्ठेति च सोऽब्रवीत् ।
समुत्पत्य ततः क्रुद्धो रूपं कृत्वा महत्तरम् ॥ १.१७७.६१ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, schlug er erneut mit den Armen und rief: »Steh auf!« Dann sprang er zornentbrannt empor und nahm eine noch größere Gestalt an.
1.177.62
विरूपः सहसा तस्थौ तर्जयित्वा वृकोदरम् ।
अहसद्भीमसेनोऽपि राक्षसं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.६२ ॥
Der missgestaltete Rakshasa erhob sich plötzlich und drohte Vṛkodara. Auch Bhīmasena lachte über den Rakshasa, der furchterregend anzusehen war.
1.177.63
असौ गृहीत्वा पाणिभ्यां पृष्ठतश्च व्यवस्थितः ।
जानुभ्यां पीडयित्वाथ पातयामास भूतले ॥ १.१७७.६३ ॥
Er packte ihn mit beiden Händen, stellte sich von hinten auf und drückte ihn dann mit den Knien nieder, sodass er zu Boden fiel.
1.177.64
पुनः क्रुद्धो विसृज्यैनं राक्षसं क्रोधजीवितम् ।
स्वां कटीमीषदुन्नम्य बाहू तस्य परामृशत् ॥ १.१७७.६४ ॥
Wieder zornig, ließ er jenen Rakshasa los, dessen Leben nur Zorn war. Er hob seine Hüfte leicht an und ergriff dessen Arme.
1.177.65
तस्य बाहू समादाय त्वरमाणो वृकोदरः ।
उत्क्षिप्य चावधूयैनं पातयन्बलवान्भुवि ॥ १.१७७.६५ ॥
Er packte seine Arme, Vṛkodara hob ihn schnell empor, schüttelte ihn, und der mächtige Bhīma schleuderte ihn zu Boden.
1.177.66
तं तु वामेन पादेन क्रुद्धो भीमपराक्रमः ।
उरस्येनं समाजघ्ने भीमस्तु पतितं भुवि ॥ १.१७७.६६ ॥
Da schlug der zornige Bhīma von furchtbarer Tapferkeit ihm mit dem linken Fuß auf die Brust, während er am Boden lag.
1.177.67
व्यात्ताननेन घोरेण लम्बजिह्वेन रक्षसा ।
तेनाभिद्रुत्य भीमेन भीमो मूर्ध्नि समाहतः ॥ १.१७७.६७ ॥
Der Rākṣasa mit dem klaffenden, schrecklichen Maul und der langen Zunge stürzte sich auf ihn, und Bhīma wurde am Kopf getroffen.
1.177.68
एवं निहन्यमानः स राक्षसेन बलीयसा ।
रोषेण महताऽऽविष्टो भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१७७.६८ ॥
So von dem mächtigen Rākṣasa getroffen, wurde Bhīma von schrecklicher Tapferkeit von großem Zorn ergriffen.
1.177.69
गृहीत्वा मध्यमुत्क्षिप्य बली जग्राह राक्षसम् ।
तावन्योन्यं पीडयन्तौ पुरुषादवृकोदरौ ॥ १.१७७.६९ ॥
Den Rākṣasa an der Taille packend und hochhebend, ergriff ihn der starke Bhīma; die beiden, menschenfressende Wolfsbäuche, drückten einander.
1.177.70
मत्ताविव महानागावन्योन्यं विचकर्षतुः ॥ १.१७७.७० ॥
Wie zwei tobende große Elefanten zerrten sie einander hin und her.
1.177.71
बाहुविक्षेपशब्दैश्च भीमराक्षसयोस्तदा ।
वेत्रकीयपुरी सर्वा वित्रस्ता समपद्यत ॥ १.१७७.७१ ॥
Und damals wurde durch das Getöse der schwingenden Arme Bhīmas und des Rākṣasa die ganze Stadt Vetrakīya in Schrecken versetzt.
1.177.72
तयोर्वेगेन महता तत्र भूमिरकम्पत ।
पादपान्वीरुधश्चैव चूर्णयामासतू रयात् ॥ १.१७७.७२ ॥
Durch die gewaltige Wucht der beiden erbebte dort die Erde, und rasch zermalmten sie Bäume und Ranken.
1.177.73
समागतौ च तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
गिरिभिर्गिरिशृह्गैश्च पाषाणैः पर्वतच्युतैः ॥ १.१७७.७३ ॥
Die beiden Helden, begierig auf den Tod des anderen, trafen aufeinander, mit Bergen, Gipfeln und Felsbrocken, die von den Bergen herabgestürzt waren.
1.177.74
अन्योन्यं ताडयन्तौ तौ चूर्णयामासतुस्तदा ।
आयामविस्तराभ्यां च परितो योजनद्वयम् ॥ १.१७७.७४ ॥
Einander schlagend, zermalmten die beiden damals den Boden auf zwei Yojanas ringsum, in Länge und Breite.
1.177.75
निर्महीरुहपाषाणतृणकुञ्जलतावलिम् ।
चक्रतुर्युद्धदुर्मत्तौ कूर्मपृष्ठोपमां महीम् ॥ १.१७७.७५ ॥
Im Kampf rasend, rissen die beiden Bäume, Steine, Gras, Gebüsch und Ranken aus und machten die Erde wie einen Schildkrötenrücken.
1.177.76
मुहूर्तमेवं संयुध्य समं रक्षःकुरूद्वहौ ।
ततो रक्षोविनाशाय मतिं कृत्वा कुरूत्तमः ॥ १.१७७.७६ ॥
Nachdem sie einen Augenblick so ebenbürtig gekämpft hatten, beschlossen die beiden, der Rākṣasa und der Beste der Kurus, nun die Vernichtung des Rākṣasa.
1.177.77
दन्तान्कटकटीकृत्य दष्ट्वा च दशनच्छदम् ।
नेत्रे संवृत्य विकटं तिर्यक्प्रैक्षत राक्षसम् ॥ १.१७७.७७ ॥
Mit den Zähnen knirschend, die Lippe beißend und die Augen grimmig zusammenkneifend, sah er den Rākṣasa schräg an.
1.177.78
अथ तं लोलयित्वा तु भीमसेनो महाबलः ।
अगृह्णात्परिरभ्यैनं बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ १.१७७.७८ ॥
Da schüttelte der mächtige Bhīmasena ihn, packte ihn und umschlang ihn fest mit beiden Armen.
1.177.79
जानुभ्यां पार्श्वयोः कुक्षौ पृष्ठे वक्षसि जघ्निवान् ।
भग्नोरुबाहुहृच्चैव विस्रंसद्देहबन्धनः ॥ १.१७७.७९ ॥
Mit den Knien schlug er seine Seiten, den Bauch, den Rücken und die Brust; Schenkel, Arme und Herz zerbrachen, und die Bande seines Körpers lockerten sich.
1.177.80
प्रस्वेददीर्घनिश्वासो निर्यञ्जीवाक्षितारकः ।
अजाण्डास्फोटनं कुर्वन्नाक्रोशंश्च श्वसञ्छनैः ॥ १.१७७.८० ॥
Schweißgebadet, mit langen Atemzügen, während das Leben entwich und die Augäpfel hervortraten, ließ er einen Laut wie das Bersten einer Eischale hören, schrie und atmete langsam.
1.177.81
भूमौ निपत्य विलुठन्दण्डाहत इवोरगः ।
विस्फुरन्तं महाकायं परितो विचकर्ष ह ॥ १.१७७.८१ ॥
Zu Boden gestürzt und sich wälzend wie eine mit einem Stock geschlagene Schlange, schleifte er den zuckenden, riesigen Körper nach allen Seiten.
1.177.82
विकृष्यमाणो वेगेन पाण्डवेन बलीयसा ।
समयुज्यत तीव्रेण श्रमेण पुरुषादकः ॥ १.१७७.८२ ॥
Von dem mächtigen Pāṇḍava rasch geschleift, verwickelte sich der Menschenfresser mit heftiger Anstrengung in den Kampf.
1.177.83
हीयमानबलं रक्षः समीक्ष्य पुरुषर्षभः ।
निष्पिष्य भूमौ जानुभ्यां समाजघ्ने वृकोदरः ॥ १.१७७.८३ ॥
Als er sah, dass die Kraft des Dämons schwand, drückte der Stier unter den Männern, Vṛkodara, ihn zu Boden und schlug ihn mit den Knien.
1.177.84
ततो।ञस्य जानुना पृष्ठमवपीड्य बलादिव ।
बाहुना परिजग्राह दक्षिणेन शिरोधराम् ॥ १.१७७.८४ ॥
Dann drückte er seinen Rücken mit dem Knie gewaltsam nieder und packte seinen Hals mit dem rechten Arm.
1.177.85
सव्येन च कटीदेशे गृह्य वाससि पाण्डवः ।
जानुन्यारोप्य तत्पृष्ठं महाशब्दं बभञ्ज ह ॥ १.१७७.८५ ॥
Und mit der linken Hand am Gewand an der Hüfte packend, hob der Pāṇḍava (Bhīma) ihn auf sein Knie und brach ihm mit lautem Getöse den Rücken.
1.177.86
ततोऽस्य रुधिरं वक्त्रात्प्रादुरासीद्विशांपते ।
भज्यमानस्य भीमेन तस्य घोरस्य रक्षसः ॥ १.१७७.८६ ॥
Da, o Herr der Völker, trat Blut aus dem Mund jenes schrecklichen Dämons, während Bhīma ihn zerbrach.