மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.177.1
उपपन्नमिदं मातस्त्वया यद्बुद्धिपूर्वकम् ।
आर्तस्य ब्राह्मणस्यैतदनुक्रोशादिदं कृतम् ॥ १.१७७.१ ॥
அம்மா, நீ யோசித்துச் செய்தது இது சரியானதே. துன்பப்படும் பிராமணன் மீதான இரக்கத்தால் இதைச் செய்தாய்.
1.177.2
ध्रुवमेष्यति भीमोऽयं निहत्य पुरुषादकम् ।
सर्वथा ब्राह्मणस्यार्थे यदनुक्रोशवत्यसि ॥ १.१७७.२ ॥
நிச்சயமாக இந்தப் பீமன் அந்த நரபட்சகனைக் கொன்றுவிட்டுத் திரும்புவான். பிராமணனின் நன்மைக்காக நீ முழுவதும் இரக்கம் நிறைந்தவளாக இருக்கிறாய்.
1.177.3
यथा त्विदं न विन्देयुर्नरा नगरवासिनः ।
तथाऽयं ब्राह्मणो वाच्यः परिग्राह्यश्च यत्नतः ॥ १.१७७.३ ॥
நகரவாசிகள் இதை அறியாதபடி, இந்த பிராமணனிடம் அவ்வாறு சொல்லி, அவனை கவனமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
1.177.4
युधिष्ठिरेण संमन्त्र्य ब्राह्मणार्थमरिन्दम ।
कुन्ती प्रविश्य तान्सर्वान्मन्त्रयामास भारत ॥ १.१७७.४ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, யுதிஷ்டிரனுடன் பிராமணனின் நன்மைக்காக ஆலோசித்து, குந்தி உள்ளே சென்று அவர்கள் அனைவருடனும் ஆலோசனை செய்தாள், பாரதா.
1.177.5
अथ रात्र्यां व्यतीतायां भीमसेनो महाबलः ।
ब्राह्मणं समुपागम्य वचश्चेदमुवाच ह ॥ १.१७७.५ ॥
பின்னர் இரவு கழிந்ததும், மகாபலசாலியான பீமசேனன் பிராமணனை அணுகி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
1.177.6
आपदस्त्वां विमोक्ष्येऽहं सपुत्रं ब्राह्मण प्रियम् ।
मा भैषी राक्षसात्तस्मान्मां ददातु बलिं भवान् ॥ १.१७७.६ ॥
பிராமணனே, உன்னையும் உன் அன்பு மகனையும் இந்த ஆபத்திலிருந்து நான் விடுவிப்பேன். அந்த ராட்சசனுக்காக அஞ்சாதே; அவனுக்குப் பலியாக என்னை நீ கொடு.
1.177.7
इद मामशितं कर्तुं प्रयतस्व सकृद्गृहे ।
आथात्मानं प्रादास्यामि तस्मै घोराय रक्षसे ॥ १.१७७.७ ॥
இதை என்னை உண்பதற்காக வீட்டில் ஒருமுறை முயற்சி செய். பின்னர் நானே என்னை அந்தக் கொடிய ராட்சசனுக்குக் கொடுப்பேன்.
1.177.8
त्वरध्वं किं विलम्बध्वे मा चिरं कुरुतानघाः ।
व्यवस्येयं मनः प्राणैर्युष्मान्रक्षितुमद्य वै ॥ १.१७७.८ ॥
விரைவாகுங்கள், ஏன் தாமதிக்கிறீர்கள்? பாவமற்றவர்களே, நீண்ட நேரம் வேண்டாம். இன்று என் உயிரைக் கொடுத்தாவது உங்களைக் காக்க நான் தீர்மானித்துவிட்டேன்.
1.177.9
एवमुक्तः स भीमेन ब्राह्मणो भरतर्षभ ।
सुहृदां तत्समाख्याय ददावन्नं सुसंस्कृतम् ॥ १.१७७.९ ॥
பீமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், ஹே பரதர்களில் சிறந்தவரே, அந்த பிராமணன் தன் நண்பர்களுக்கு அதைச் சொல்லி நன்கு சமைத்த அன்னத்தைக் கொடுத்தான்.
1.177.10
पिशितोदनमाजह्रुरथास्मै पुरवासिनः ।
सघृतं सोपदंशं च सूपैर्नानाविधैः सह ॥ १.१७७.१० ॥
பின்னர் நகரவாசிகள் அவனுக்காக இறைச்சியுடன் சாதம், நெய், துணைக்கறிகள் மற்றும் பல வகை குழம்புகளுடன் கொண்டுவந்தனர்.
1.177.11
तदाऽशित्वा भीमसेनो मांसानि विविधानि च ।
मोदकानि च मुख्यानि चित्रोदनचयान्बहून् ॥ १.१७७.११ ॥
அப்போது பீமசேனன் பல வகை இறைச்சிகளையும், சிறந்த இனிப்புகளையும், பல வகை சித்ரான்னக் குவியல்களையும் உண்டான்.
1.177.12
ततोऽपिबद्दधिघटान्सुबहून्द्रोणसंमितान् ।
तस्य भुक्तवतः पौरा यथावत्समुपार्जितान् ॥ १.१७७.१२ ॥
பின்னர் அவன் துரோணம் அளவுள்ள பல தயிர்க் குடங்களைக் குடித்தான். அவன் உண்டபின் நகரவாசிகள் முறையாகச் சேகரித்தவற்றை அவனுக்கு (கொண்டுவந்தனர்).
1.177.13
उपजह्रुर्भृतं भागं समृद्धमनसस्तदा ।
ततो रात्र्यां व्यतीतायां सव्यञ्जनदधिप्लुतम् ॥ १.१७७.१३ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்தவர்கள் அவனுடைய பங்கைக் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் இரவு கழிந்தபோது, கறிகளும் தயிரும் கலந்த உணவு கொண்டுவரப்பட்டது.
1.177.14
समारुह्यान्नसंपूर्णं शकटं स वृकोदरः ।
प्रययौ तूर्यनिर्घोषैः पौरैश्च परिवारितः ॥ १.१७७.१४ ॥
உணவு நிரம்பிய வண்டியில் ஏறி அந்த வ்ருகோதரன் வாத்திய ஒலிகளுடன், நகரவாசிகளால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டான்.
1.177.15
आत्मानमेषोऽन्नभूतो राक्षसाय प्रदास्यति ।
तरुणोऽप्रतिरूपश्च दृढ औदरिको युवा ॥ १.१७७.१५ ॥
இவன் உணவாக மாறி தன்னையே அந்த ராட்சசனுக்குக் கொடுப்பான். இவன் இளைஞன், ஒப்பற்றவன், வலிமையானவன், பெரும் உண்பவன்.
1.177.16
वाग्भिरेवंप्रकाराभिः स्तूयमानो वृकोदरः ।
चुचोद स बलीवर्दौ युक्तौ सर्वाङ्गकालकौ ॥ १.१७७.१६ ॥
இத்தகைய சொற்களால் புகழப்பட்ட வ்ருகோதரன் நுகத்தில் பூட்டப்பட்ட, உடல் முழுவதும் கறுப்பான அந்த இரு காளைகளைத் தூண்டினான்.
1.177.17
वादित्राणां प्रवादेन ततस्तं पुरुषादकम् ।
अभ्यगच्छत्सुसंहृष्टः सर्वत्र मनुजैर्वृतः ॥ १.१७७.१७ ॥
வாத்திய ஒலியுடன் அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நரமாம்ச உண்ணியை நோக்கிச் சென்றான்; எங்கும் மனிதர்களால் சூழப்பட்டவனாக.
1.177.18
संप्राप्य स च तं देशमेकाकी समुपाययौ ।
पुरुषादभयाद्भीतस्तत्रैवासीज्जनव्रजः ॥ १.१७७.१८ ॥
அந்த இடத்தை அடைந்து அவன் தனியாக முன்னேறிச் சென்றான்; நரமாம்ச உண்ணியின் அச்சத்தால் பயந்த மக்கள் கூட்டம் அங்கேயே நின்றுவிட்டது.
1.177.19
स गत्वा दूरमध्वानं दक्षिणामभितो दिशम् ।
यतोपदिष्टमुद्देशे ददर्श विपुलं द्रुमम् ॥ १.१७७.१९ ॥
அவன் தெற்குத் திசையை நோக்கி வெகுதூரம் பயணம் செய்து, சொல்லப்பட்ட இடத்தில் ஒரு பெரிய மரத்தைக் கண்டான்.
1.177.20
केशमज्जास्थिमेदोभिर्बाहूरुचरणैरपि ।
आर्द्रैः शुष्कैश्च संकीर्णमभितोऽथ वनस्पतिम् ॥ १.१७७.२० ॥
முடி, மஜ்ஜை, எலும்பு, கொழுப்பு, கைகள், தொடைகள், கால்கள் ஆகியவற்றால், ஈரமும் உலர்ந்ததுமான பொருட்களால் அந்த மரம் எங்கும் நிறைந்திருந்தது.
1.177.21
गृध्रकङ्कबलच्छन्नं गोमायुगणसेवितम् ।
उग्रगन्धमचक्षुष्यं श्मशानमिव दारुणम् ॥ १.१७७.२१ ॥
கழுகுகள், கொக்குகள், பருந்துகளால் மூடப்பட்டு, நரிக்கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, கடும் நாற்றமும் கண்களுக்குத் துன்பமும் தரும், சுடுகாடு போல பயங்கரமான இடம்.
1.177.22
तं प्रविश्य महावृक्षं चिन्तयामास वीर्यवान् ।
यावन्न पश्यते रक्षो बकाभिख्यं बलोत्तरम् ॥ १.१७७.२२ ॥
அந்த பெரிய மரத்திற்குள் நுழைந்த வீரன், பகன் என்ற அதிபலம் கொண்ட அரக்கனைக் காணும் வரை என்ன செய்வது என யோசித்தான்.
1.177.23
आचितं विविधैर्भोज्यैरन्नैरुच्चावचैरिदम् ।
शकटं सूपसंपूर्णं यावद्द्रक्ष्यति राक्षसः ॥ १.१७७.२३ ॥
பலவகை உணவுகளாலும், பலவிதமான சோறுகளாலும், கறிகளாலும் நிரம்பிய இந்த வண்டி, அரக்கன் காணும் வரை.
1.177.24
तावदेवेह भोक्ष्येऽहं दुर्लभं हि पुनर्भवेत् ।
विप्रकीर्येत सर्वं हि प्रयुद्धे मयि रक्षसा ॥ १.१७७.२४ ॥
அதுவரை நான் இங்கேயே உண்பேன்; இதுபோன்ற வாய்ப்பு மீண்டும் அரிது. என்னுடன் அரக்கன் போரிடும்போது இவை அனைத்தும் சிதறிவிடும்.
1.177.25
अभोज्यं हि शवस्पर्शे निगृहीते बके भवेत् ।
स त्वेवं भीमकर्मा तु भीमसेनोऽभिलक्ष्य च ॥ १.१७७.२५ ॥
பிணத்தைத் தொட்டதால் பகன் பிடிபட்ட நிலையில் உணவு உண்ணத் தகாததாகும். ஆனால் பயங்கரச் செயல் செய்யும் அந்த பீமசேனன் கவனித்து (இதை அறிந்தான்).
1.177.26
उपविश्य विविक्तेऽन्नं भुङ्क्ते स्म परमं परः ।
तं ततः सर्वतोऽपश्यन्द्रुमानारुह्य नागराः ॥ १.१७७.२६ ॥
தனிமையான இடத்தில் அமர்ந்து அந்த உயர்ந்தவன் உணவை உண்டான். அப்போது நகரவாசிகள் மரங்களில் ஏறி அவனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் கண்டார்கள்.
1.177.27
नारक्षो बलिमश्नीयादेवं बहु च मानवाः ।
भुङ्क्ते ब्राह्मणरूपेण बकोऽयमिति चाब्रुवन् ॥ १.१७७.२७ ॥
ராட்சசன் பலியை உண்ணக்கூடாது என்று மனிதர்கள் பலர் சொன்னார்கள். இவன் பிராமண வடிவில் உண்கிறான், இவன் பகன் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.
1.177.28
स तं हसति तेजस्वी तदन्नमुपभुज्य च ।
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षसः पाण्डवो बली।
आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन् ॥ १.१७७.२८ ॥
அந்த ஒளிமிக்கவன் அவர்களைக் கண்டு சிரித்தான். அந்த உணவை உண்டு, அந்த ராட்சசனின் காட்டை அடைந்து, வலிமையான பாண்டவன் பெயர் சொல்லி அழைத்தான், அந்த உணவை அவனுக்குக் கொண்டுவந்து.
1.177.29
ततः स राक्षसः क्रुद्धो भीमस्य वचनात्तदा ।
आजगाम सुसंक्रुद्धो यत्र भीमो व्यवस्थितः ॥ १.१७७.२९ ॥
அப்போது அந்த ராட்சசன் கோபமடைந்து, பீமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, மிகக் கோபத்துடன் பீமன் நின்ற இடத்திற்கு வந்தான்.
1.177.30
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
लोहिताक्षः करालश्च लोहितश्मश्रुमूर्धजः ॥ १.१७७.३० ॥
பெரிய உடலும் பெரும் வேகமும் கொண்டவன், பூமியைப் பிளப்பவன் போல், சிவந்த கண்களும் பயங்கரமானவன், சிவந்த தாடியும் தலைமுடியும் கொண்டவன்.
1.177.31
आकर्णाद्भिन्नवक्त्रश्च शङ्कुकर्णो विभीषणः ।
त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ॥ १.१७७.३१ ॥
காதுகள் வரை பிளந்த வாயுடனும், கூர்மையான காதுகளுடனும் இருந்த அந்த பயங்கர அரக்கன், மூன்று சிகரங்கள் போன்ற புருவங்களைச் சுருக்கி, தன் உதட்டைப் பல்லால் கடித்தான்.
1.177.32
भुञ्जानमन्नं तं दृष्ट्वा भीमसेनं स राक्षसः ।
विवृत्य नयने क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१७७.३२ ॥
பீமசேனன் உணவு உண்பதைக் கண்ட அந்த அரக்கன், கோபத்துடன் கண்களை அகலத் திறந்து இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
1.177.33
कोऽयमन्नमिदं भुङ्क्ते मदर्थमुपकल्पितम् ।
पश्यतो मम दुर्बुद्धिर्यियासुर्यमसादनम् ॥ १.१७७.३३ ॥
"என்னுடைய உணவாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட இந்த உணவை, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே உண்பவன் யார்? ஓ மூடனே, யமலோகத்திற்குப் போக விரும்புகிறாயா?"
1.177.34
भीमसेनस्ततः श्रुत्वा प्रहसन्निव भारत ।
राक्षसं तमनादृत्य भुङ्क्त एव पराङ्मुखः ॥ १.१७७.३४ ॥
பாரதனே! அதைக் கேட்ட பீமசேனன், சிரிப்பது போல் அந்த அரக்கனை மதிக்காமல், முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு தொடர்ந்து உண்ணலானான்.
1.177.35
रवं स भैरवं कृत्वा समुद्यम्य करावुभौ ।
अभ्यद्रवद्भीमसेनं जिङांसुः पुरुषादकः ॥ १.१७७.३५ ॥
பயங்கரமாக முழங்கி, இரு கைகளையும் ஓங்கி, அந்த நரபட்சகன் பீமசேனனைக் கொல்ல விரும்பி அவன் மீது பாய்ந்தான்.
1.177.36
तथापि परिभूयैनं प्रेक्षमाणो वृकोदरः ।
राक्षसं भुङ्क्त एवान्नं पाण्डवः परवीरहा ॥ १.१७७.३६ ॥
அப்படியிருந்தும் வ்ருகோதரன் பீமசேனன், பகைவீரர்களை அழிக்கும் பாண்டவன், அந்த அரக்கனை அவமதித்து, அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே உணவை உண்டு கொண்டிருந்தான்.
1.177.37
अमर्षेण तु संपूर्णः कुन्तीपुत्रं वृकोदरम् ।
जघान पृष्ठे पाणिभ्यामुभाभ्यां पृष्ठतः स्थितः ॥ १.१७७.३७ ॥
ஆனால் கோபத்தால் நிறைந்து, பின்னால் நின்ற அவன் குந்தியின் மகன் வ்ருகோதரனை (பீமனை) இரு கைகளாலும் முதுகில் அடித்தான்.
1.177.38
तथा बलवता भीमः पाणिभ्यां भृशमाहतः ।
नैवावलोकयामास राक्षसं भुङ्क्त एव सः ॥ १.१७७.३८ ॥
அவ்வாறு வலிமையானவனால் இரு கைகளாலும் மிகவும் அடிக்கப்பட்டபோதும், பீமன் அந்த ராக்ஷஸனைத் திரும்பிப் பார்க்கவேயில்லை; அவன் உண்டுகொண்டே இருந்தான்.
1.177.39
ततः स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ।
ताडयिष्यंस्तदा भीमं पुनरभ्यद्रवद्बली ॥ १.१७७.३९ ॥
பின்னர் அந்த வலிமையான ராக்ஷஸன் மிகுந்த கோபத்துடன் ஒரு மரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, பீமனைத் தாக்கும் நோக்கத்துடன் மீண்டும் அவன் மீது பாய்ந்தான்.
1.177.40
क्षिप्तं क्रुद्धेन तं वृक्षं प्रतिजग्राह वीर्यवान् ।
सव्येन पाणिना भीमो दक्षिणेनाप्यभुङ्क्त ह ॥ १.१७७.४० ॥
கோபத்தால் எறியப்பட்ட அந்த மரத்தை வீரியவானான பீமன் இடக் கையால் பிடித்தான்; வலக் கையாலும் அவன் உண்டுகொண்டே இருந்தான்.
1.177.41
शकटान्नं ततो भुक्त्वा रक्षसः पाणिना सह ।
गृह्णन्नेव तदा वृक्षं निःशेषं पर्वतोपमम् ॥ १.१७७.४१ ॥
பின்னர் ஒரு வண்டி அளவு உணவை உண்டு, அந்த ராக்ஷஸனின் கையுடன் சேர்த்து மலையைப் போன்ற அந்த மரம் முழுவதையும் அவன் பிடித்துக்கொண்டே இருந்தான்.
1.177.42
भीमसेनो हसन्नेव भुक्त्वा त्यक्त्वा च राक्षसम् ।
पीत्वा दधिघटान्पूर्णान्घृतकुम्भाञ्शतं शतम् ॥ १.१७७.४२ ॥
பீமசேனன் சிரித்துக்கொண்டே உண்டு, ராக்ஷஸனை விட்டுவிட்டான்; பின்னர் நிறைந்த தயிர்க்குடங்களை நூறு நூறாகவும், நெய்க்குடங்களை நூறு நூறாகவும் குடித்தான்.
1.177.43
वार्युपस्पृश्य संहृष्टस्तस्थौ गिरिरिवापरः ।
भ्रामयन्तं महावृक्षमायान्तं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.४३ ॥
நீரால் ஆசமனம் செய்து மகிழ்ச்சியுடன் அவர் மற்றொரு மலையைப் போல நின்றார்; பெரிய மரத்தைச் சுழற்றியபடி பயங்கரமாகத் தோன்றிய அவனை அவர் எதிர்கொண்டார்.
1.177.44
दृष्ट्वोत्थायाहवे वीरः सिंहनादं व्यनादयत् ।
भुजवेगं तथाऽऽस्फोटं क्ष्वेलितं च महास्वनम् ॥ १.१७७.४४ ॥
அவனைக் கண்டு வீரன் எழுந்து போரில் சிங்க முழக்கம் செய்தான்; கைகளின் வேகம், தட்டும் ஒலி, சீறல் ஆகியவற்றுடன் பெரும் முழக்கத்தை எழுப்பினான்.
1.177.45
कृत्वाऽऽह्वयत संक्रुद्धो भीमसेनोऽथ राक्षसम् ।
उवाचाशनिशब्देन ध्वनिना भीषयन्निव ॥ १.१७७.४५ ॥
சினமுற்ற பீமசேனன் அந்த ராட்சசனை அழைத்தான்; இடி போன்ற குரலால் அவனை அச்சுறுத்துவது போல அவன் இவ்வாறு கூறினான்.
1.177.46
बहुकालं सुपुष्टं ते शरीरं राक्षसाधम ।
द्विपच्चतुष्पन्मांसैश्च बहुभिश्चौदनैरपि ॥ १.१७७.४६ ॥
தாழ்ந்த ராட்சசனே! நீண்ட காலமாக உன் உடல் இரு கால், நான்கு கால் உயிரினங்களின் இறைச்சியாலும், பல அன்னங்களாலும் நன்கு வளர்க்கப்பட்டது.
1.177.47
मद्बाहुबलमाश्रित्य न त्वं भूयस्त्वशिष्यसि ।
अद्य मद्बाहुनिष्पिष्टो गमिष्यसि यमालयम् ॥ १.१७७.४७ ॥
என் புயபலத்தை நம்பி நீ இனி மிஞ்சி நிற்கமாட்டாய். இன்று என் கரங்களால் நசுக்கப்பட்டு யமலோகம் செல்வாய்.
1.177.48
अद्यप्रभृति स्वप्स्यन्ति वेत्रकीयनिवासिनः ।
निरुद्विग्नाः पुरस्यास्य कण्टके सूद्धृते मया ॥ १.१७७.४८ ॥
இன்று முதல் வேத்ரகீய நகரவாசிகள் கவலையின்றி உறங்குவர்; இந்த நகரத்தின் முள்ளை நான் பிடுங்கிவிட்டேன்.
1.177.49
अद्य युद्धे शरीरं ते कङ्कगोमायुवायसाः ।
मया हतस्य खादन्तु विकर्षन्तु च भूतले ॥ १.१७७.४९ ॥
இன்று போரில் உன் உடலை கொக்குகளும் நரிகளும் காக்கைகளும் தின்னட்டும்; நான் கொன்றவனின் உடலை பூமியில் இழுத்துச் செல்லட்டும்.
1.177.50
एवमुक्त्वा सुसंक्रुद्धः पार्थो बकजिघांसया ।
उपाधावद्बकश्चापि पार्थं पार्थिवसत्तम ॥ १.१७७.५० ॥
இவ்வாறு கூறி, மிகுந்த கோபமுற்ற பார்த்தன் பகனைக் கொல்ல விரும்பி அவனை நோக்கி விரைந்தான்; ஓ சிறந்த அரசே, பகனும் பார்த்தனை நோக்கி ஓடினான்.
1.177.51
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् ।
पिशङ्गरूपः पिङ्गाक्षो भीमसेनमभिद्रवत् ॥ १.१७७.५१ ॥
பெரிய உடலும் பெரும் வேகமும் கொண்ட அவன், பூமியைப் பிளப்பவன் போல, பொன்னிற வடிவும் பொன்னிறக் கண்களும் கொண்டவனாய் பீமசேனனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
1.177.52
त्रिशिखां भ्रुकुटीं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम् ।
भृशं स भूयः संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षसः ॥ १.१७७.५२ ॥
மூன்று சிகரங்கள் போன்ற புருவங்களைச் சுளித்து, உதட்டைக் கடித்தபடி, மிகுந்த கோபமுற்ற அந்த ராட்சசன் மீண்டும் ஒரு மரத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
1.177.53
ताडयिष्यंस्तदा भीमं तरसाऽभ्यद्रवद्बली ।
क्रुद्धेनाभिहतं वृक्षं प्रतिजग्राह लीलया ॥ १.१७७.५३ ॥
அப்போது வலிமையான அவன் பீமனை அடிக்க விரும்பி வேகமாக அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; கோபத்துடன் வீசப்பட்ட மரத்தை அவன் விளையாட்டாக எதிர்கொண்டு பற்றிக்கொண்டான்.
1.177.54
सव्येन पाणिना भीमः प्रहसन्निव भारत ।
ततः स पुनरुद्यम्य वृक्षान्बहुविधान्बली ॥ १.१७७.५४ ॥
ஓ பாரதா, பீமன் இடது கையால் சிரிப்பவன் போல அதை எதிர்கொண்டான். பின்னர் அந்த வலிமையான ராட்சசன் மீண்டும் பலவிதமான மரங்களை எடுத்தான்.
1.177.55
प्राहिणोद्भीमसेनाय बकोऽपि बलवान्रणे ।
सर्वानपोहयद्वृक्षान्स्वस्य हस्तस्य शाखया ॥ १.१७७.५५ ॥
வலிமைமிக்க பகனும் போரில் பீமசேனனை நோக்கி மரங்களை எறிந்தான்; தன் கையின் கிளையால் அனைத்து மரங்களையும் தட்டி விலக்கினான்.
1.177.56
तद्वृक्षयुद्धमभवद्वृक्षषण्डविनाशनम् ।
महत्सुघोरं राजेन्द्र बकपाण्डवयोस्तदा ॥ १.१७७.५६ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, அப்போது பகனுக்கும் பாண்டவனுக்கும் இடையே நடந்த அந்த மரப்போர் மரக்கூட்டங்களை அழித்தது; அது மிகக் கொடியதாக இருந்தது.
1.177.57
नाम विश्राव्य स बकः समभिद्रुत्य पाण्डवम् ।
समयुध्यत तीव्रेण वेगेन पुरुषादकः ॥ १.१७७.५७ ॥
தன் பெயரை அறிவித்த பின், அந்த பகன் பாண்டவன் மீது பாய்ந்து, கடும் வேகத்துடன் போரிட்டான்; அவன் நரபட்சகன்.
1.177.58
तयोर्वेगेन महता पृथिवी समकम्पत ।
पादपांश्च महामात्रांश्चूर्णयामासतुः क्षणात् ॥ १.१७७.५८ ॥
அவர்கள் இருவரின் பெரும் வேகத்தால் பூமி நடுங்கியது; ஒரு கணத்தில் மரங்களையும் பெரிய அடிமரங்களையும் அவர்கள் பொடியாக்கினர்.
1.177.59
द्रुतमागत्य पाणिभ्यां गृहीत्वा चैनमाक्षिपत् ।
आक्षिप्तो भीमसेनश्च पुनरेवोत्थितो हसन् ॥ १.१७७.५९ ॥
விரைந்து வந்து இரு கைகளாலும் அவனைப் பிடித்து வீசினான்; வீசப்பட்ட பீமசேனன் மீண்டும் எழுந்து சிரித்தான்.
1.177.60
आलिङ्ग्यापि बकं भीमो न्यहनद्वसुधातले ।
भीमो विसर्जयित्वैनं समाश्वसिहि राक्षस ॥ १.१७७.६० ॥
பீமன் பகனைத் தழுவிக்கொண்டே பூமியில் வீழ்த்தினான்; பின்னர் பீமன் அவனை விடுவித்து, 'ராட்சசனே, தைரியமாயிரு' என்றான்.
1.177.61
इत्युक्त्वा पुनरास्फोट्य उत्तिष्ठेति च सोऽब्रवीत् ।
समुत्पत्य ततः क्रुद्धो रूपं कृत्वा महत्तरम् ॥ १.१७७.६१ ॥
இவ்வாறு கூறி மீண்டும் கைகளைத் தட்டி, "எழு!" என்றான். பின்னர் சினந்து பாய்ந்து எழுந்து, தன் உருவை மேலும் பெரிதாக்கிக் கொண்டான்.
1.177.62
विरूपः सहसा तस्थौ तर्जयित्वा वृकोदरम् ।
अहसद्भीमसेनोऽपि राक्षसं भीमदर्शनम् ॥ १.१७७.६२ ॥
அந்த உருக்குலைந்த அரக்கன் திடீரென்று எழுந்து நின்று வ்ருகோதரனை அச்சுறுத்தினான். பயங்கரத் தோற்றமுடைய அந்த அரக்கனைக் கண்டு பீமசேனனும் சிரித்தான்.
1.177.63
असौ गृहीत्वा पाणिभ्यां पृष्ठतश्च व्यवस्थितः ।
जानुभ्यां पीडयित्वाथ पातयामास भूतले ॥ १.१७७.६३ ॥
அவன் இருகைகளாலும் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டு பின்புறமாக நின்றான்; பின்னர் முழங்கால்களால் அழுத்தி அவனைத் தரையில் வீழ்த்தினான்.
1.177.64
पुनः क्रुद्धो विसृज्यैनं राक्षसं क्रोधजीवितम् ।
स्वां कटीमीषदुन्नम्य बाहू तस्य परामृशत् ॥ १.१७७.६४ ॥
மீண்டும் சினந்து, சினமே உயிராகக்கொண்ட அந்த அரக்கனை விடுவித்தான். தன் இடுப்பை சற்று உயர்த்தி, அவனுடைய கைகளைப் பற்றினான்.
1.177.65
तस्य बाहू समादाय त्वरमाणो वृकोदरः ।
उत्क्षिप्य चावधूयैनं पातयन्बलवान्भुवि ॥ १.१७७.६५ ॥
அவனுடைய கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு விரைவாக வ்ருகோதரன் அவனை தூக்கி, உலுக்கி, பலவான் அவனைத் தரையில் வீழ்த்தினான்.
1.177.66
तं तु वामेन पादेन क्रुद्धो भीमपराक्रमः ।
उरस्येनं समाजघ्ने भीमस्तु पतितं भुवि ॥ १.१७७.६६ ॥
பயங்கர வீரம் கொண்ட பீமன் சினந்து, இடக்காலால் நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடந்த அவனுடைய மார்பில் உதைத்தான்.
1.177.67
व्यात्ताननेन घोरेण लम्बजिह्वेन रक्षसा ।
तेनाभिद्रुत्य भीमेन भीमो मूर्ध्नि समाहतः ॥ १.१७७.६७ ॥
திறந்த பயங்கர வாயும் நீண்ட நாக்குமுடைய அந்த ராட்சசன் விரைந்து வந்து பீமனைத் தாக்கினான்; பீமனின் தலையில் அடி விழுந்தது.
1.177.68
एवं निहन्यमानः स राक्षसेन बलीयसा ।
रोषेण महताऽऽविष्टो भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१७७.६८ ॥
இவ்வாறு வலிமைமிக்க ராட்சசனால் தாக்கப்பட்ட பீமன், பயங்கர வீரனாகிய அவன் பெரும் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.
1.177.69
गृहीत्वा मध्यमुत्क्षिप्य बली जग्राह राक्षसम् ।
तावन्योन्यं पीडयन्तौ पुरुषादवृकोदरौ ॥ १.१७७.६९ ॥
வலிமையான பீமன் ராட்சசனின் இடையைப் பற்றித் தூக்கினான்; அவ்விருவரும், மனிதனைத் தின்னும் ஓநாய் வயிறுடையவர்களாய், ஒருவரையொருவர் நெருக்கினர்.
1.177.70
मत्ताविव महानागावन्योन्यं विचकर्षतुः ॥ १.१७७.७० ॥
மதம்பிடித்த இரு பெரிய யானைகளைப் போல அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் இழுத்தனர்.
1.177.71
बाहुविक्षेपशब्दैश्च भीमराक्षसयोस्तदा ।
वेत्रकीयपुरी सर्वा वित्रस्ता समपद्यत ॥ १.१७७.७१ ॥
பீமனும் ராட்சசனும் கைகளை வீசியதால் எழுந்த ஒலியால், அப்போது வேத்ரகீய நகரம் முழுவதும் அச்சமுற்றது.
1.177.72
तयोर्वेगेन महता तत्र भूमिरकम्पत ।
पादपान्वीरुधश्चैव चूर्णयामासतू रयात् ॥ १.१७७.७२ ॥
அவ்விருவரின் பெரிய வேகத்தால் அங்கு நிலம் நடுங்கியது; அவர்கள் விரைவாக மரங்களையும் கொடிகளையும் நொறுக்கினர்.
1.177.73
समागतौ च तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
गिरिभिर्गिरिशृह्गैश्च पाषाणैः पर्वतच्युतैः ॥ १.१७७.७३ ॥
ஒருவரையொருவர் கொல்ல விரும்பிய அந்த இரு வீரர்களும் மோதினர்; மலைகளாலும், மலைச்சிகரங்களாலும், மலையிலிருந்து உருண்ட கற்பாறைகளாலும்.
1.177.74
अन्योन्यं ताडयन्तौ तौ चूर्णयामासतुस्तदा ।
आयामविस्तराभ्यां च परितो योजनद्वयम् ॥ १.१७७.७४ ॥
ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்ட அவர்கள் இருவரும் அப்போது நீளத்திலும் அகலத்திலும் சுற்றிலும் இரண்டு யோஜனை தூரம் வரை நிலத்தை நொறுக்கினர்.
1.177.75
निर्महीरुहपाषाणतृणकुञ्जलतावलिम् ।
चक्रतुर्युद्धदुर्मत्तौ कूर्मपृष्ठोपमां महीम् ॥ १.१७७.७५ ॥
போரில் வெறிகொண்ட அவர்கள் இருவரும் மரங்கள், கற்கள், புல், புதர்கள், கொடிகள் அனைத்தையும் பிடுங்கி, நிலத்தை ஆமையின் முதுகு போல ஆக்கினர்.
1.177.76
मुहूर्तमेवं संयुध्य समं रक्षःकुरूद्वहौ ।
ततो रक्षोविनाशाय मतिं कृत्वा कुरूत्तमः ॥ १.१७७.७६ ॥
இவ்வாறு ஒரு கணம் சம அளவில் போரிட்ட பின், ராட்சசனையும் குரு குலத்தின் சிறந்தவரையும் சுமந்த அவ்விருவரில், குருக்களில் சிறந்தவர் அப்போது ராட்சசனை அழிக்க முடிவு செய்தார்.
1.177.77
दन्तान्कटकटीकृत्य दष्ट्वा च दशनच्छदम् ।
नेत्रे संवृत्य विकटं तिर्यक्प्रैक्षत राक्षसम् ॥ १.१७७.७७ ॥
பற்களை கடகடவென கடித்து, உதட்டைக் கடித்து, கண்களை பயங்கரமாகச் சுருக்கி, அவன் ராட்சசனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்.
1.177.78
अथ तं लोलयित्वा तु भीमसेनो महाबलः ।
अगृह्णात्परिरभ्यैनं बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ १.१७७.७८ ॥
பின்னர் மகாபலசாலி பீமசேனன் அவனை அசைத்து, இரு கரங்களாலும் இறுக்கி அணைத்துப் பிடித்தான்.
1.177.79
जानुभ्यां पार्श्वयोः कुक्षौ पृष्ठे वक्षसि जघ्निवान् ।
भग्नोरुबाहुहृच्चैव विस्रंसद्देहबन्धनः ॥ १.१७७.७९ ॥
முழங்கால்களால் அவனுடைய விலாக்களிலும், வயிற்றிலும், முதுகிலும், மார்பிலும் அவன் குத்தினான்; தொடைகளும் கைகளும் இதயமும் முறிந்தன, உடலின் பிணைப்புகள் தளர்ந்தன.
1.177.80
प्रस्वेददीर्घनिश्वासो निर्यञ्जीवाक्षितारकः ।
अजाण्डास्फोटनं कुर्वन्नाक्रोशंश्च श्वसञ्छनैः ॥ १.१७७.८० ॥
வியர்த்து நீண்ட மூச்சுவிட்டு, உயிர் பிரியும் கண்மணிகளோடு, முட்டை வெடிப்பது போல் அலறியும் கூவியும் மெல்ல மூச்சு விட்டான்.
1.177.81
भूमौ निपत्य विलुठन्दण्डाहत इवोरगः ।
विस्फुरन्तं महाकायं परितो विचकर्ष ह ॥ १.१७७.८१ ॥
நிலத்தில் விழுந்து, தடியால் அடிபட்ட பாம்பைப் போல் புரண்டு, துடிக்கும் அந்தப் பெரிய உடலை அவன் சுற்றிலும் இழுத்தான்.
1.177.82
विकृष्यमाणो वेगेन पाण्डवेन बलीयसा ।
समयुज्यत तीव्रेण श्रमेण पुरुषादकः ॥ १.१७७.८२ ॥
வலிமையான பாண்டவனால் வேகமாக இழுக்கப்பட்ட அந்த நரபட்சகன் கடுமையான முயற்சியோடு போராடினான்.
1.177.83
हीयमानबलं रक्षः समीक्ष्य पुरुषर्षभः ।
निष्पिष्य भूमौ जानुभ्यां समाजघ्ने वृकोदरः ॥ १.१७७.८३ ॥
அரக்கனின் வலி குறைவதைக் கண்ட ஆடவர்களில் சிறந்த வ்ருகோதரன், அவனை நிலத்தில் நசுக்கி முழங்கால்களால் அடித்தான்.
1.177.84
ततो।ञस्य जानुना पृष्ठमवपीड्य बलादिव ।
बाहुना परिजग्राह दक्षिणेन शिरोधराम् ॥ १.१७७.८४ ॥
பின்னர் அவனுடைய முதுகை முழங்காலால் வலுக்கட்டாயமாக அழுத்தி, வலது கையால் அவன் கழுத்தைப் பற்றினான்.
1.177.85
सव्येन च कटीदेशे गृह्य वाससि पाण्डवः ।
जानुन्यारोप्य तत्पृष्ठं महाशब्दं बभञ्ज ह ॥ १.१७७.८५ ॥
பாண்டவன் (பீமன்) இடக் கையால் இடுப்புப் பகுதியில் ஆடையைப் பிடித்து, அவனை முழங்கால் மீது ஏற்றி, பெரும் ஓசையுடன் அவனது முதுகை முறித்தான்.
1.177.86
ततोऽस्य रुधिरं वक्त्रात्प्रादुरासीद्विशांपते ।
भज्यमानस्य भीमेन तस्य घोरस्य रक्षसः ॥ १.१७७.८६ ॥
அப்போது, மக்களின் அதிபதியே, பீமனால் நொறுக்கப்பட்ட அந்தக் கொடிய அரக்கனின் வாயிலிருந்து இரத்தம் பெருகி வந்தது.