مهابهاراتا · أدهيايا 1.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.191.1
किंनिमित्तमभूद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वसतोराश्रमे दिव्ये शंस नः सर्वमेव तत् ॥ १.१९१.१ ॥
لأي سبب نشأت العداوة بين فيشفاميترا وفاسيشتا حين كانا يقيمان في الناسك الإلهي؟ أخبرنا بكل ذلك.
1.191.2
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं परिचक्षते ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु यथावत्तन्निबोध मे ॥ १.१९१.२ ॥
يا پارثا، تُروى هذه القصة القديمة عن فاسيشتا في جميع العوالم. فاسمعها مني كما هي تمامًا.
1.191.3
कान्यकुब्जे महानासीत्पार्थिवो भरतर्षभ ।
गाधीति विश्रुतो लोके कुशिकस्यात्मसंभवः ॥ १.१९१.३ ॥
يا ثور البهاراتا، كان في كانيا كوبجا ملكٌ عظيم اسمه غادهي، مشهور في العالم، وهو الابن المولود من كوشيكا نفسه.
1.191.4
तस्य धर्मात्मनः पुत्रः समृद्धबलवाहनः ।
विश्वामित्र इति ख्यतो बभूव रिपुमर्दनः ॥ १.१९१.४ ॥
وصار ابنه ذو النفس الصالحة معروفًا باسم فيشفاميترا، غني الجيش والمركبات، مُهلِك الأعداء.
1.191.5
स चचार सहामात्यो मृगयां गहने वने ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च रम्येषु मरुधन्वसु ॥ १.१९१.५ ॥
كان يجوب الغابة الكثيفة مع وزرائه للصيد، وفي السهول الصحراوية الجميلة كان يطعن الغزلان والخنازير بسهامه.
1.191.6
व्यायामकर्शितः सोऽथ मृगलिप्सुः पिपासितः ।
आजगाम नरश्रेष्ठ वसिष्ठस्याश्रमं प्रति ॥ १.१९१.६ ॥
أنهكه الجهد وأظمأه العطش، وهو يطلب الصيد، يا أفضل الرجال، فجاء نحو ناسك فاسيشتا.
1.191.7
तमागतमभिप्रेक्ष्य वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
विश्वामित्रं नरश्रेष्ठं प्रतिजग्राह पूजया ॥ १.१९१.७ ॥
فلما رأى قدومه الحكيم فاسيشتها، أفضل الحكماء الرائين، استقبل فيشفاميترا، أفضل الرجال، بإجلال.
1.191.8
पाद्यार्घ्याचमनीचैस्तं स्वागतेन च भारत ।
तथैव परिजग्राह वन्येन हविषा तदा ॥ १.१९१.८ ॥
يا بهارتا، أكرمه بماء القدمين وماء القربان وماء التطهر وبكلمات الترحيب؛ وكذلك أطعمه حينئذ بقرابين الغابة.
1.191.9
तस्याथ कामधुग्धेनुर्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
उक्ता कामान्प्रयच्छेति सा कामान्दुदुहे ततः ॥ १.१९१.९ ॥
ثم لما قيل للبقرة المحققة للأماني، بقرة الحكيم العظيم فاسيشتها: «أعطِ الأماني»، فحلبت الأماني.
1.191.10
बाष्पाढ्यस्योदनस्यैव राशयः पर्वतोपमाः ।
निष्ठानानि च सूपांश्च दधिकुल्यास्तथैव च ॥ १.१९१.१० ॥
صارت أكوام الأرز البخاري كالجبال، وكذلك الأطعمة المعدة والمرق وأنهار اللبن الرائب.
1.191.11
कूपांश्च घृतसंपूर्णान्गौड्यान्नानि सहस्रशः ।
इक्षून्मधूनि लाजांश्च मैरेयांश्च वरासवान् ॥ १.१९१.११ ॥
آبار مملوءة بالسمن، وآلاف الأطعمة المصنوعة من السكر الجاف، وقصب السكر، والعسل، والحبوب المحمصة، والمايريا، وأفضل الخمور.
1.191.12
ग्राम्यारण्याश्चौषधीश्च दुदुहे पय एव च ।
षड्रसं चामृतनिभं रसायनमनुत्तमम् ॥ १.१९१.१२ ॥
وحلبت أيضًا أعشاب القرى والغابات واللبن، وإكسيرًا ذا ستة طعوم كالرحيق، هو الرسايانا الذي لا يُضاهى.
1.191.13
भोजनीयानि पेयानि भक्ष्याणि विविधानि च ।
लेह्यान्यमृतकल्पानि चोष्याणि च तथार्जुना ॥ १.१९१.१३ ॥
أطعمة للأكل، وأشربة للشرب، وأصناف متنوعة من المأكولات، وأشياء تُلعق تشبه الأمرت، وأشياء تُمتص أيضًا، يا أرجونا.
1.191.14
रत्नानि च महार्हाणि वासांसि विविधानि च ।
तैः कामैः सर्वसंपूर्णैः पूजितश्च महिपतिः ॥ १.१९१.१४ ॥
وجواهر بالغة الثمن وثياب متنوعة. وبتلك المشتهيات كلها في تمامها، أُكرم الملك.
1.191.15
सामात्यः सबलश्चैव तुतोष स भृशं तदा ।
षडुन्नतां सुपार्श्वोरुं पृथुपञ्चसमावृताम् ॥ १.१९१.१५ ॥
وكان الملك مع وزرائه وجيشه قد سُرّ جدًا حينها. كانت ذات ستة أجزاء مرتفعة، وجنبين وفخذين جميلين، ومحاطة بخمسة أجزاء عريضة.
1.191.16
मण्डूकनेत्रां स्वाकारां पीनोधसमनिन्दिताम् ।
सुवालघिं शङ्कुकर्णां चारुशृङ्गां मनोरमाम् ॥ १.१९१.१६ ॥
ذات عينين كعيني الضفدع، حسنة الهيئة، ممتلئة الضرع، لا عيب فيها، ذات ذيل جميل، ذات أذنين مدببتين، ذات قرنين جميلين، آسرة للقلب.
1.191.17
पुष्टायतशिरोग्रीवां विस्मितः सोऽभिवीक्ष्यताम् ।
अभिनन्द्य स तां राजा नन्दिनीं गाधिनन्दनः ॥ १.१९१.१७ ॥
وإذ تأمل تلك التي رأسها وعنقها طويلان ومتناسقان، اندهش الملك ابن غادهي. وبعد أن أثنى على نندني،
1.191.18
अब्रवीच्च भृशं तुष्टः स राजा तमृषिं तदा ।
अर्बुदेन गवां ब्रह्मन्मम राज्येन वा पुनः ॥ १.१९१.१८ ॥
فقال الملك حينها، وقد سُرّ جدًا، لذلك الحكيم: «أيها البرهمي، مقابل مئة مليون بقرة، أو مقابل مملكتي، أعطنيها.»
1.191.19
नन्दिनीं संप्रयच्छस्व भुङ्क्ष्व राज्यं महामुने ।
देवतातिथिपित्रर्थं याज्यार्थं च पयस्विनी ॥ १.१९१.१९ ॥
أيها الحكيم العظيم، أعطِ نانديني واستمتع بالمملكة؛ فهذه البقرة الحلوب للآلهة والضيوف والأسلاف ولأجل القربان.
1.191.20
अदेया नन्दिनीयं वै राज्येनापि तवानघ ।
रत्नं हि भगवन्नेतद्रत्नहारी च पार्थिवः।
क्षत्रियोऽहं भवान्विप्रस्तपःस्वाध्यायसाधनः ॥ १.१९१.२० ॥
أيها الطاهر من الذنب، لا يمكن أن تُعطى نانديني ولو مقابل مملكتك. أيها الجليل، هذه جوهرة، والملك سارق الجواهر. أنا محارب، وأنت برهمي وسيلتك التقشف والدراسة.
1.191.21
ब्राह्णेषु कुतो वीर्यं प्रशान्तेषु धृतात्मसु ।
अर्बुदेन गवां यस्त्वं न ददासि ममेप्सितम् ॥ १.१९१.२१ ॥
كيف للبراهمة، وهم هادئون ضابطون لأنفسهم، أن تكون لهم قوة؟ حتى مقابل مئة مليون بقرة لا تعطيني ما أريد.
1.191.22
स्वधर्मं न प्रहास्यामि नेष्यामि च बलेन गाम् ।
बलस्थश्चासि राजा च बाहुवीर्यश्च क्षत्रियः ॥ १.१९१.२२ ॥
لن أتخلى عن واجبي، وسآخذ البقرة بالقوة. أنت ملك قائم على القوة، ومحارب قوي الذراعين.
1.191.23
यथेच्छसि तथा क्षिप्रं कुरु मा त्वं विचारय ।
एवमुक्तस्तथा पार्थ विश्वामित्रो बलादिव ॥ १.१९१.२३ ॥
افعل ما تشاء بسرعة، ولا تتردد. أيها البارثا، فلما قيل له ذلك شرع فيشفاميتْرا كأنه يأخذ البقرة بالقوة.
1.191.24
हंसचन्द्रप्रतीकाशां नन्दिनीं तां जहार गाम् ।
सा तदा ह्रियमाणा च विश्वामित्रबलैर्बलात्।
कशादण्डप्रणुदिता काल्यमाना इतस्ततः ॥ १.१९१.२४ ॥
انتزع بالقوة تلك النانديني المتألقة كالبجعة أو القمر. فلما أخذتها جيوش فيشفاميتْرا قسراً، وساقتها الأسواط والعِصِي، جُرّت هنا وهناك.
1.191.25
हंभायमाना कल्याणी वसिष्ठस्याथ नन्दिनी ।
आगम्याभिमुखी पार्थ तस्थौ भगवदुन्मुखी ॥ १.१९१.२५ ॥
جاءت نندينيّ المباركة، ابنة فاسيشتا، تخور نحوه ووقفت أمامه متجهة إلى الحكيم المبارك، يا برثا.
1.191.26
भृशं च ताड्यमाना वै न जगामाश्रमात्ततः ।
शृणोमि ते रवं भद्रे विनदन्त्याः पुनः पुनः ॥ १.१९१.२६ ॥
مع أنها ضُربت بشدة، لم تغادر الناسك. يا حسنة، أسمع صراخك مرارًا وتكرارًا.
1.191.27
ह्रियसे त्वं बलाद्भद्रे विश्वामित्रेण नन्दिनि ।
किं कर्तव्यं मया तत्र क्षमावान्ब्राह्मणो ह्यहम्। ॥ १.१९१.२७ ॥
يا نندينيّ الطيبة، فيشفاميترا يحملك بالقوة. ماذا أفعل هناك؟ أنا برهمي صبور.
1.191.28
सा भयान्नन्दिनी तेषां बलानां भरतर्षभ ।
विश्वामित्रभयोद्विग्ना वसिष्ठं समुपागमत् ॥ १.१९१.२८ ॥
يا ثور البهاراتا، لاذت نندينيّ بفاسيشتا خائفة من تلك الجيوش ومضطربة من خوف فيشفاميترا.
1.191.29
कशाग्रदण्डाभिहतां क्रोशन्तीं मामनाथवत् ।
विश्वामित्रबलैर्घोरैर्भगवन् किमुपेक्षसे ॥ १.१९१.२९ ॥
أنا التي تُضرب بأطراف السياط وأصرخ كمن لا معين له، تضربني جيوش فيشفاميترا الرهيبة. يا مبارك، لماذا تتجاهلني؟
1.191.30
एवं तस्यां तदा पार्थ धर्षितायां महामुनिः ।
न चुक्षुभे तदा धैर्यान्न चचाल धृतव्रतः ॥ १.१९१.३० ॥
يا برثا، وبينما كانت تُعتدى عليها بهذه الطريقة، لم يضطرب الحكيم العظيم؛ ثابتًا في صبره ونذره، لم يتحرك.
1.191.31
क्षत्रियाणां बलं तेजो ब्राह्मणानां क्षमा बलम् ।
क्षमा मां भजते यस्माद्गम्यतां यदि रोचते ॥ १.१९१.३१ ॥
قوة المحاربين هي البهاء، وقوة البراهمة هي الصبر. ولأن الصبر لازمني، فاذهبي إن شئتِ.
1.191.32
किं नु त्यक्ताऽस्मि भगवन्यदेवं त्वं प्रभाषसे ।
अत्यक्ताऽहं त्वया ब्रह्मन्नेतुं शक्या न वै बलात् ॥ १.१९१.३२ ॥
أيها الجليل، هل أنا مهجورة حتى تقول ذلك؟ أيها البراهمي، لم تتركني، ولا يمكن أن أُؤخذ بالقوة.
1.191.33
न त्वां त्यजामि कल्याणि स्थीयतां यदि शक्यते ।
दृढेन दाम्ना बद्ध्वैष वत्सस्ते हियते बलात् ॥ १.१९१.३३ ॥
يا أيتها المباركة، لا أتركك؛ فاثبتي إن أمكن. فقد شُدّ عجلُكِ بحبل متين وهو يُساق بالقوة.
1.191.34
स्थीयतामिति तच्छ्रुत्वा वसिष्ठस्य पयस्विनी ।
ऊर्ध्वाञ्चितशिरोग्रीवा प्रबभौ रौद्रदर्शना ॥ १.१९१.३४ ॥
ولما سمعت البقرة الحلوب قول فاسيشتا: «اثبتي»، رفعت رأسها وعنقها وأشرقت مخيفة المنظر.
1.191.35
क्रोधरक्तेक्षणा सा गौर्हंभारवघनस्वना ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं व्यद्रावयत सर्वशः ॥ १.१९१.३५ ॥
تلك البقرة، وعيناها محمرتان من الغضب، بخوارٍ كالرعد المدوي، أطلقت جيش فيشفاميترا هاربًا في كل الاتجاهات.
1.191.36
कशाग्रदण्डाभिहता काल्यमाना ततस्ततः ।
क्रोधरक्तेक्षणा क्रोधं भूय एव समाददे ॥ १.१९१.३६ ॥
وقد ضُربت بطرف السوط والعصا وسيقت هنا وهناك، وعيناها محمرتان من الغضب، فعاودها الغضب أشد مما كان.
1.191.37
आदित्य इव मध्याह्ने क्रोधदीप्तवपुर्बभौ ।
अङ्गारवर्षं मुञ्चन्ती मुहुर्वालधितो महत् ॥ १.१९१.३७ ॥
كالشمس عند الظهيرة، وجسدها يتوهج غضبًا، أشرقت، تُمطر مرارًا من ذيلها وابلًا عظيمًا من الجمر.
1.191.38
असृजत्पह्लवान्पुच्छात्प्रस्रवाद्द्राविडाञ्छकान् ।
योनिदेशाच्च यवानाञ्शकृतः शबरान्बहून् ॥ १.१९१.३८ ॥
من ذيلها خلقت البهلافا، ومن ضرعها الدراويد والساكا، ومن منطقة رحمها اليونانيين، ومن روثها شبارا كثيرين.
1.191.39
मूत्रतश्चासृजत्कांश्चिच्छबरांश्चैव पार्श्वतः ।
पौण्ड्रान्किरातान्यवनान्सिंहलान्बर्बरान्खसान् ॥ १.१९१.३९ ॥
من بولها خلقت بعض الشبارا، ومن جانبيها البونداريين والكيراتا واليونانيين والسينهاليين والبربر والخاسا.
1.191.40
चिबुकांश्च पुलिन्दांश्च चीनान्हूणान्सकेरलान् ।
ससर्ज फेनतः सा गौर्म्लेच्छान्बहुविधानपि ॥ १.१९१.४० ॥
والشيبوكا والبوليندا والصينيين والهونا والكيرالا، ومن زبدها خلقت تلك البقرة أيضًا أنواعًا كثيرة من المليتشا (الأقوام المتوحشة).
1.191.41
तैर्विसृष्टैर्महासैन्यैर्नानाम्लेच्छगणैस्तदा ।
नानावरणसंछन्नैर्नानायुधधरैस्तथा ॥ १.१९१.४१ ॥
حينها امتلأت الساحة بالجيوش الجرارة التي أطلقتها، وبجماعات المليتشا المتنوعة، المغطاة بدروع شتى، الحاملة لأسلحة شتى.
1.191.42
अवाकीर्यत संरब्धैर्विश्वामित्रस्य पश्यतः ।
एकैकश्च तदा योधः पञ्चभिः सप्तभिर्वृतः ॥ १.१९१.४२ ॥
وأمام ناظري فيشفاميترا غطّى المحاربون الغاضبون (الأرض)؛ وحينها كان كل محارب محاطًا بخمسة أو سبعة.
1.191.43
अस्त्रवर्षेण महता वध्यमानं बलं तदा ।
प्रभग्नं सर्वतस्त्रस्तं विश्वामित्रस्य पश्यतः ॥ १.१९१.४३ ॥
فتحطم الجيش حينها، إذ ضربه مطر عظيم من الأسلحة، وارتاع من كل جانب والفيشفاميترا ينظر.
1.191.44
तस्य तच्चतुरङ्गं वै बलं परमदुःसहम् ।
प्रभग्नं सर्वतो घोरं पयस्विन्या विनिर्जितम् ॥ १.१९१.४४ ॥
وقد تحطم جيشه الرباعي، الذي لا يُحتمل البتة، تحطماً مروعاً من كل جانب، وانهزم هزيمة تامة أمام البقرة الحلوب.
1.191.45
न च प्राणैर्वियुज्यन्ते केचित्तत्रास्य सैनिकाः ।
विश्वामित्रस्य संक्रुद्धैर्वासिष्ठैर्भरतर्षभ ॥ १.१९१.४५ ॥
ولم يفارق الحياة أحد من جنوده هناك، يا ثور البهاراتا، على أيدي أتباع فاشيشثا الغاضبين.
1.191.46
सा गौस्तत्सकलं सैन्यं कालयामास दूरतः ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं काल्यमानं त्रियोजनम् ॥ १.१९१.४६ ॥
فطردت تلك البقرة الجيش كله من بعيد؛ وجيش فيشفاميترا، مطرودًا، طُورد مسافة ثلاثة يوجانات.
1.191.47
क्रोशमानं भयोद्विग्नं त्रातारं नाध्यगच्छत ।
विश्वामित्रस्ततो दृष्ट्वा क्रोधाविष्टः स रोदसी ॥ १.१९१.४७ ॥
صارخين، مضطربين من الخوف، فلم يجدوا حاميًا؛ فلما رأى فيشفاميترا ذلك، امتلأ غضبًا، فملأ السماء والأرض.
1.191.48
ववर्ष शरवर्षाणि वसिष्ठे मुनिसत्तमे ।
घोररूपांश्च नाराचान्क्षुरान्भल्लान्महामुनिः ॥ १.१९१.४८ ॥
أمطر الحكيم العظيم فيشفاميترا وابلًا من السهام على فاشيشثا أفضل الحكماء: سهام نارادا الرهيبة الشكل، وسهام الكشورا ذات الرؤوس الحادة كالموس، وسهام البهالا المسننة.
1.191.49
विश्वामित्रप्रयुक्तांस्तान्वैणवेन व्यमोचयत् ।
वसिष्ठस्य तदा दृष्ट्वा कर्मकौशलमाहवे ॥ १.१९१.४९ ॥
فصرف فاسيشتا تلك الأسلحة التي أطلقها فيشفاميتر بعصاه الخيزرانية، وحين رأى براعة فاسيشتا في القتال
1.191.50
विश्वामित्रोऽपि कोपेन भूयः शत्रुनिपातनः ।
दिव्यास्त्रवर्षं तस्मै स प्राहिणोन्मुनये रुषा ॥ १.१९१.५० ॥
ثم أطلق فيشفاميتر أيضاً، وقد اشتد غضبه وهو قاهر الأعداء، على ذلك الحكيم مطراً من الأسلحة الإلهية في سخط
1.191.51
आग्नेयं वारुणं चैन्द्रं याम्यं वायव्यमेव च ।
विससर्ज महाभागे वसिष्ठे ब्रह्मणः सुते ॥ १.१९१.५१ ॥
وأطلق أيضاً السلاح الناري والوروني والإندري واليامي والريحي، أيها المبارك، على فاسيشتا ابن براهما
1.191.52
अस्त्राणि सर्वतो ज्वालां विसृजन्ति प्रपेदिरे ।
युगान्तसमये घोराः पतङ्गस्येव रश्मयः ॥ १.१९१.५२ ॥
اندفعت الأسلحة تقذف اللهب من كل جانب، كأشعة الشمس المرعبة في نهاية العصر
1.191.53
वसिष्ठोऽपि महातेजा ब्रह्मशक्तिप्रयुक्तया ।
यष्ट्या निवारयामास सर्वाण्यस्त्राणि स स्मयन् ॥ १.१९१.५३ ॥
ودفع فاسيشتا، ذو الجلال العظيم، جميع الأسلحة بعصاه التي حركتها قوة البراهمان، مبتسماً وهو يفعل ذلك
1.191.54
ततस्ते भस्मसाद्भूताः पतन्ति स्म महीतले ।
अपोह्य दिव्यान्यस्त्राणि वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१९१.५४ ॥
فسقطت تلك الأسلحة رماداً على الأرض، وبعد أن صرف فاسيشتا الأسلحة الإلهية قال هذه الكلمات
1.191.55
निर्जितोऽसि महाराज दुरात्मन्गाधिनन्दन ।
यदि तेऽस्ति परं शौर्यं तद्दर्शय मयि स्थिते ॥ १.१९१.५५ ॥
أيها الملك العظيم، يا ابن غادهي ذا النفس الشريرة، لقد هُزمت. إن كان لديك شجاعة عليا فأظهرها وأنا واقف أمامك.
1.191.56
विश्वामित्रस्तथा चोक्तो वसिष्ठेन नराधिपः ।
नोवाच किंचिद्व्रीडाढ्यो विद्रावितमहाबलः ॥ १.१९१.५६ ॥
ومع أن فاسيشتا خاطبه بذلك، فإن ملك البشر فيشفاميترا، الممتلئ بالخجل والذي تبددت قوته العظيمة، لم يقل شيئًا.
1.191.57
दृष्ट्वा तन्महदाश्चर्यं ब्रह्मतेजोभवं तदा ।
विश्वामित्रः क्षत्रभावान्निर्विण्णो वाक्यमब्रवीत्।
धिग्बलं क्षत्रियबलं ब्रह्मतेजोबलं बलम् ॥ १.१९१.५७ ॥
ولما رأى فيشفاميترا تلك المعجزة العظيمة المولودة من بهاء البراهمة، وقد أحبطته طبيعته الكشاتريَّة، قال: لعنة على قوة الكشاتريا! إن قوة بهاء البراهمة وحدها هي القوة الحقيقية.
1.191.58
बलाबले विनिश्चित्य तप एव परं बलम् ।
स राज्यं स्फीतमुत्सृज्य तां च दीप्तां नृपश्रियम् ॥ १.१९१.५८ ॥
وبعد أن وازن بين القوة والضعف، عزم على أن التقشف وحده هو القوة العليا؛ ثم ترك مملكته المزدهرة وذلك الجلال الملكي المتألق.
1.191.59
भोगांश्च पृष्ठतः कृत्वा तपस्येव मनो दधे ।
स गत्वा तपसा सिद्धिं लोकान्विष्टभ्य तेजसा ॥ १.१९१.५९ ॥
وقد جعل الملذات وراء ظهره، وركّز ذهنه على التقشف وحده؛ ولما بلغ الكمال بالتقشف، وحمل العوالم بنوره،
1.191.60
तताप सर्वान्दीप्तौजा ब्राह्मणत्वमवाप्तवान् ।
अपिबच्च ततः सोममिन्द्रेण सह कौशिकः ॥ १.१९१.६० ॥
وبطاقته المتوهجة أحرق الجميع ونال مرتبة البراهمة؛ ثم شرب كاوشيكا السوما مع إندرا.
1.191.61
एवंवीर्यस्तु राजर्षिर्विप्रर्षिः संबभूव ह ॥ १.१९१.६१ ॥
وهكذا صار الرّاجرشي صاحب تلك القوة حكيمًا من البراهمة.