மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.191.1
किंनिमित्तमभूद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वसतोराश्रमे दिव्ये शंस नः सर्वमेव तत् ॥ १.१९१.१ ॥
தெய்வீக ஆசிரமத்தில் வசித்தபோது விश்வாமித்ரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் இடையே எந்தக் காரணத்தால் பகை உண்டானது? அனைத்தையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.191.2
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं परिचक्षते ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु यथावत्तन्निबोध मे ॥ १.१९१.२ ॥
பார்த்தா, இது வசிஷ்டரைப் பற்றிய பழைய கதை என்று அனைத்து உலகங்களிலும் கூறுவர். அதை நான் சொல்வதைப் போலவே கேள்.
1.191.3
कान्यकुब्जे महानासीत्पार्थिवो भरतर्षभ ।
गाधीति विश्रुतो लोके कुशिकस्यात्मसंभवः ॥ १.१९१.३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, கான்யகுப்ஜத்தில் காதி என்ற பெரிய அரசன் இருந்தான்; உலகில் புகழ்பெற்ற அவன் குசிகனின் மகன்.
1.191.4
तस्य धर्मात्मनः पुत्रः समृद्धबलवाहनः ।
विश्वामित्र इति ख्यतो बभूव रिपुमर्दनः ॥ १.१९१.४ ॥
அந்த தர்மாத்மாவின் மகன் விश்வாமித்ரன் என்று புகழ் பெற்றான். செல்வமும் படையும் வாகனங்களும் நிறைந்த, எதிரிகளை நசுக்குபவனாக அவன் விளங்கினான்.
1.191.5
स चचार सहामात्यो मृगयां गहने वने ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च रम्येषु मरुधन्वसु ॥ १.१९१.५ ॥
அவன் அமைச்சர்களுடன் அடர்ந்த காட்டில் வேட்டைக்காகச் சுற்றித் திரிந்தான். இனிய பாலைவனப் பகுதிகளில் மான்களையும் காட்டுப்பன்றிகளையும் அம்பால் எய்தான்.
1.191.6
व्यायामकर्शितः सोऽथ मृगलिप्सुः पिपासितः ।
आजगाम नरश्रेष्ठ वसिष्ठस्याश्रमं प्रति ॥ १.१९१.६ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, களைப்பால் சோர்ந்து தாகத்துடனும் மான்களை நாடியும் அவன் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி வந்தான்.
1.191.7
तमागतमभिप्रेक्ष्य वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
विश्वामित्रं नरश्रेष्ठं प्रतिजग्राह पूजया ॥ १.१९१.७ ॥
அவன் வந்திருப்பதைக் கண்ட, சிறந்த பங்குடைய முனிவர் வசிஷ்டர், நரர்களில் சிறந்த விஸ்வாமித்திரரை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.
1.191.8
पाद्यार्घ्याचमनीचैस्तं स्वागतेन च भारत ।
तथैव परिजग्राह वन्येन हविषा तदा ॥ १.१९१.८ ॥
பாரதனே, பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனீயம் ஆகியவற்றாலும், வரவேற்புச் சொற்களாலும் அவரை வரவேற்றார்; அவ்வாறே அப்போது காட்டில் விளைந்த ஹவிசாலும் உபசரித்தார்.
1.191.9
तस्याथ कामधुग्धेनुर्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
उक्ता कामान्प्रयच्छेति सा कामान्दुदुहे ततः ॥ १.१९१.९ ॥
பின்னர் மகாத்மா வசிஷ்டரின் காமதேனு, "விருப்பங்களைத் தா" என்று சொல்லப்பட்டதும், அவள் விருப்பங்களைக் கறந்தாள்.
1.191.10
बाष्पाढ्यस्योदनस्यैव राशयः पर्वतोपमाः ।
निष्ठानानि च सूपांश्च दधिकुल्यास्तथैव च ॥ १.१९१.१० ॥
ஆவி பறக்கும் சோற்றின் குவியல்கள் மலைகளைப் போலவும், ஆயத்த உணவுகள், குழம்புகள், தயிர் ஆறுகளும் அவ்வாறே இருந்தன.
1.191.11
कूपांश्च घृतसंपूर्णान्गौड्यान्नानि सहस्रशः ।
इक्षून्मधूनि लाजांश्च मैरेयांश्च वरासवान् ॥ १.१९१.११ ॥
நெய் நிறைந்த கிணறுகளும், வெல்லத்தால் செய்த ஆயிரக்கணக்கான உணவுகளும், கரும்புகளும், தேனும், பொரி, மைரேயம் மற்றும் சிறந்த மதுபானங்களும்.
1.191.12
ग्राम्यारण्याश्चौषधीश्च दुदुहे पय एव च ।
षड्रसं चामृतनिभं रसायनमनुत्तमम् ॥ १.१९१.१२ ॥
கிராமத்திலும் காட்டிலும் விளையும் மூலிகைகளையும், பாலையும் கறந்தாள்; அமிர்தம் போன்ற ஆறு சுவைகளும், இணையற்ற ரசாயனமும் கறந்தாள்.
1.191.13
भोजनीयानि पेयानि भक्ष्याणि विविधानि च ।
लेह्यान्यमृतकल्पानि चोष्याणि च तथार्जुना ॥ १.१९१.१३ ॥
உண்ணத்தக்கவை, பருகத்தக்கவை, பல வகையான மெல்லத்தக்கவை, அமிர்தம் போன்ற நக்கத்தக்கவை, உறிஞ்சத்தக்கவையும் அவ்வாறே, அர்ஜுனா.
1.191.14
रत्नानि च महार्हाणि वासांसि विविधानि च ।
तैः कामैः सर्वसंपूर्णैः पूजितश्च महिपतिः ॥ १.१९१.१४ ॥
மிக விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களும், பல வகையான ஆடைகளும். அனைத்தும் நிறைவாக இருந்த அந்த விருப்பப் பொருட்களால் அரசன் மதிக்கப்பட்டான்.
1.191.15
सामात्यः सबलश्चैव तुतोष स भृशं तदा ।
षडुन्नतां सुपार्श्वोरुं पृथुपञ्चसमावृताम् ॥ १.१९१.१५ ॥
அமைச்சர்களுடனும் படையுடனும் அந்த அரசன் அப்போது மிகவும் மகிழ்ந்தான். ஆறு உயர்ந்த அங்கங்களும் அழகிய பக்கங்களும் தொடைகளும், ஐந்து பெரிய அங்கங்களால் சூழப்பட்டவளுமாக அவள் இருந்தாள்.
1.191.16
मण्डूकनेत्रां स्वाकारां पीनोधसमनिन्दिताम् ।
सुवालघिं शङ्कुकर्णां चारुशृङ्गां मनोरमाम् ॥ १.१९१.१६ ॥
தவளைக் கண்களை உடையவள், நல்ல உருவம் கொண்டவள், நிறைந்த மடி உடையவள், குற்றமற்றவள், அழகிய வால் கொண்டவள், கூர்மையான காதுகள் உடையவள், அழகிய கொம்புகள் கொண்டவள், மனதை மகிழ்விப்பவள்.
1.191.17
पुष्टायतशिरोग्रीवां विस्मितः सोऽभिवीक्ष्यताम् ।
अभिनन्द्य स तां राजा नन्दिनीं गाधिनन्दनः ॥ १.१९१.१७ ॥
நன்கு அமைந்த நீண்ட தலையும் கழுத்தும் உடையவளைக் கண்டு அவன் வியப்படைந்தான். காதியின் மகனாகிய அந்த அரசன் நந்தினியைப் புகழ்ந்து.
1.191.18
अब्रवीच्च भृशं तुष्टः स राजा तमृषिं तदा ।
अर्बुदेन गवां ब्रह्मन्मम राज्येन वा पुनः ॥ १.१९१.१८ ॥
அப்போது மிகவும் மகிழ்ந்த அந்த அரசன் அந்த முனிவரிடம் கூறினான்: "பிராமணரே, நூறு கோடி பசுக்களுக்கு ஈடாக, அல்லது என் அரசுக்கு ஈடாக மீண்டும் (இவளை எனக்குத் தாருங்கள்)."
1.191.19
नन्दिनीं संप्रयच्छस्व भुङ्क्ष्व राज्यं महामुने ।
देवतातिथिपित्रर्थं याज्यार्थं च पयस्विनी ॥ १.१९१.१९ ॥
மகாமுனியே, நந்தினியைக் கொடுத்துவிடு; அரசை அனுபவி. தேவர்கள், விருந்தினர், முன்னோர் ஆகியோருக்காகவும் யாகத்திற்காகவும் இந்தப் பால்தரும் பசு இருக்கிறது.
1.191.20
अदेया नन्दिनीयं वै राज्येनापि तवानघ ।
रत्नं हि भगवन्नेतद्रत्नहारी च पार्थिवः।
क्षत्रियोऽहं भवान्विप्रस्तपःस्वाध्यायसाधनः ॥ १.१९१.२० ॥
பாவமற்றவனே, இந்த நந்தினி அரசுக்குப் பதிலாகக்கூட கொடுக்கத்தக்கவள் அல்ல. பகவானே, இது ஒரு ரத்தினம்; அரசனோ ரத்தினத்தைக் கவர்பவன். நான் க்ஷத்திரியன், நீரோ தவமும் படிப்பும் சாதனமாகக் கொண்ட பிராமணன்.
1.191.21
ब्राह्णेषु कुतो वीर्यं प्रशान्तेषु धृतात्मसु ।
अर्बुदेन गवां यस्त्वं न ददासि ममेप्सितम् ॥ १.१९१.२१ ॥
அமைதியும் தன்னடக்கமும் உள்ள பிராமணர்களிடம் வலிமை எங்கிருந்து வரும்? நூறு கோடி பசுக்களுக்கு ஈடாகவும் நீ எனக்கு விரும்பியதைக் கொடுக்கவில்லை.
1.191.22
स्वधर्मं न प्रहास्यामि नेष्यामि च बलेन गाम् ।
बलस्थश्चासि राजा च बाहुवीर्यश्च क्षत्रियः ॥ १.१९१.२२ ॥
நான் என் தர்மத்தை விடமாட்டேன்; பலத்தால் பசுவை எடுத்துச் செல்வேன். நீ பலம் நிறைந்த அரசன், தோள்வலி கொண்ட க்ஷத்திரியன்.
1.191.23
यथेच्छसि तथा क्षिप्रं कुरु मा त्वं विचारय ।
एवमुक्तस्तथा पार्थ विश्वामित्रो बलादिव ॥ १.१९१.२३ ॥
நீ விரும்பியபடியே விரைவில் செய்; ஆலோசிக்காதே. பார்த்தா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் விசுவாமித்திரர் பலவந்தமாக (பசுவை எடுத்துச் செல்ல) முனைந்தார்.
1.191.24
हंसचन्द्रप्रतीकाशां नन्दिनीं तां जहार गाम् ।
सा तदा ह्रियमाणा च विश्वामित्रबलैर्बलात्।
कशादण्डप्रणुदिता काल्यमाना इतस्ततः ॥ १.१९१.२४ ॥
அன்னப்பறவை, நிலவு போன்ற ஒளிவீசும் அந்த நந்தினி பசுவை அவன் பலவந்தமாகக் கவர்ந்தான். அப்போது விசுவாமித்திரரின் படைகளால் பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, சாட்டைகளாலும் தடிகளாலும் துரத்தப்பட்டு இங்குமங்கும் இழுக்கப்பட்டாள்.
1.191.25
हंभायमाना कल्याणी वसिष्ठस्याथ नन्दिनी ।
आगम्याभिमुखी पार्थ तस्थौ भगवदुन्मुखी ॥ १.१९१.२५ ॥
வசிஷ்டரின் மங்களமான நந்தினி கத்திக்கொண்டு அவரிடம் வந்து அவருக்கு எதிரே நின்றது, ஓ பார்த்தா, பகவானை நோக்கித் திரும்பி.
1.191.26
भृशं च ताड्यमाना वै न जगामाश्रमात्ततः ।
शृणोमि ते रवं भद्रे विनदन्त्याः पुनः पुनः ॥ १.१९१.२६ ॥
மிகவும் அடிக்கப்பட்டும் அவள் ஆசிரமத்திலிருந்து போகவில்லை. ஓ பத்ரே, அலறும் உன் குரலை நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறேன்.
1.191.27
ह्रियसे त्वं बलाद्भद्रे विश्वामित्रेण नन्दिनि ।
किं कर्तव्यं मया तत्र क्षमावान्ब्राह्मणो ह्यहम्। ॥ १.१९१.२७ ॥
ஓ பத்ரே நந்தினி, விஸ்வாமித்திரர் உன்னை பலவந்தமாக கொண்டு செல்கிறார். அங்கே நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் பொறுமையுள்ள பிராமணன்.
1.191.28
सा भयान्नन्दिनी तेषां बलानां भरतर्षभ ।
विश्वामित्रभयोद्विग्ना वसिष्ठं समुपागमत् ॥ १.१९१.२८ ॥
ஓ பரதர்களின் காளையே, அந்த நந்தினி அந்தப் படைகளின் பயத்தாலும், விஸ்வாமித்திரரின் பயத்தாலும் கலங்கி வசிஷ்டரிடம் வந்தது.
1.191.29
कशाग्रदण्डाभिहतां क्रोशन्तीं मामनाथवत् ।
विश्वामित्रबलैर्घोरैर्भगवन् किमुपेक्षसे ॥ १.१९१.२९ ॥
சாட்டையின் நுனியால் அடிக்கப்பட்டு, அனாதையைப் போல கதறும் என்னை, ஓ பகவானே, விஸ்வாமித்திரரின் கொடிய படைகள் துன்புறுத்துகின்றன; நீங்கள் ஏன் புறக்கணிக்கிறீர்கள்?
1.191.30
एवं तस्यां तदा पार्थ धर्षितायां महामुनिः ।
न चुक्षुभे तदा धैर्यान्न चचाल धृतव्रतः ॥ १.१९१.३० ॥
ஓ பார்த்தா, அவள் இவ்வாறு துன்புறுத்தப்பட்டபோதும் அந்த மகாமுனிவர் கலங்கவில்லை; தன் பொறுமையால் அவர் அசையவில்லை, விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தார்.
1.191.31
क्षत्रियाणां बलं तेजो ब्राह्मणानां क्षमा बलम् ।
क्षमा मां भजते यस्माद्गम्यतां यदि रोचते ॥ १.१९१.३१ ॥
சத்திரியர்களின் வலிமை தேஜஸ், பிராமணர்களின் வலிமை பொறுமை. பொறுமை என்னைச் சார்ந்திருப்பதால், உனக்கு விருப்பமானால் நீ செல்லலாம்.
1.191.32
किं नु त्यक्ताऽस्मि भगवन्यदेवं त्वं प्रभाषसे ।
अत्यक्ताऽहं त्वया ब्रह्मन्नेतुं शक्या न वै बलात् ॥ १.१९१.३२ ॥
ஐயனே, நீங்கள் இப்படிச் சொல்வதால் நான் கைவிடப்பட்டேனா? பிராமணரே, நீங்கள் என்னைக் கைவிடவில்லை; பலத்தால் என்னைக் கொண்டு செல்ல முடியாது.
1.191.33
न त्वां त्यजामि कल्याणि स्थीयतां यदि शक्यते ।
दृढेन दाम्ना बद्ध्वैष वत्सस्ते हियते बलात् ॥ १.१९१.३३ ॥
நல்லவளே, நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; முடிந்தால் இரு. வலிமையான கயிற்றால் கட்டி உன் கன்றை பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.
1.191.34
स्थीयतामिति तच्छ्रुत्वा वसिष्ठस्य पयस्विनी ।
ऊर्ध्वाञ्चितशिरोग्रीवा प्रबभौ रौद्रदर्शना ॥ १.१९१.३४ ॥
"நில்" என்று வசிட்டரின் சொல்லைக் கேட்டதும், அந்தப் பால்தரும் பசு தலையையும் கழுத்தையும் உயர்த்தி, பயங்கரத் தோற்றத்துடன் ஒளிர்ந்தது.
1.191.35
क्रोधरक्तेक्षणा सा गौर्हंभारवघनस्वना ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं व्यद्रावयत सर्वशः ॥ १.१९१.३५ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அந்தப் பசு, கனத்த ஹம்பா ஒலியுடன் கர்ஜித்து விசுவாமித்திரரின் அந்தப் படையை எல்லாப் பக்கமும் ஓடச் செய்தது.
1.191.36
कशाग्रदण्डाभिहता काल्यमाना ततस्ततः ।
क्रोधरक्तेक्षणा क्रोधं भूय एव समाददे ॥ १.१९१.३६ ॥
சவுக்கு நுனியாலும் தடியாலும் அடித்து இங்கும் அங்கும் ஓட்டப்பட்ட அந்தப் பசு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் மீண்டும் கோபத்தை மூட்டிக்கொண்டது.
1.191.37
आदित्य इव मध्याह्ने क्रोधदीप्तवपुर्बभौ ।
अङ्गारवर्षं मुञ्चन्ती मुहुर्वालधितो महत् ॥ १.१९१.३७ ॥
நண்பகல் சூரியனைப் போல், சினத்தால் ஒளிரும் உடலுடன் அவள் தன் வாலிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் பெரும் தீக்கங்குகளை மழையாகப் பொழிந்தபடி பிரகாசித்தாள்.
1.191.38
असृजत्पह्लवान्पुच्छात्प्रस्रवाद्द्राविडाञ्छकान् ।
योनिदेशाच्च यवानाञ्शकृतः शबरान्बहून् ॥ १.१९१.३८ ॥
அவள் தன் வாலிலிருந்து பல்லவர்களையும், மடியிலிருந்து திராவிடர்களையும் சகர்களையும், பிறப்புறுப்புப் பகுதியிலிருந்து யவனர்களையும், சாணத்திலிருந்து பல சபரர்களையும் படைத்தாள்.
1.191.39
मूत्रतश्चासृजत्कांश्चिच्छबरांश्चैव पार्श्वतः ।
पौण्ड्रान्किरातान्यवनान्सिंहलान्बर्बरान्खसान् ॥ १.१९१.३९ ॥
அவள் சிறுநீரிலிருந்து சில சபரர்களையும், பக்கங்களிலிருந்து பௌண்ட்ரர், கிராதர், யவனர், சிங்களர், பர்பரர், கசர் ஆகியோரையும் படைத்தாள்.
1.191.40
चिबुकांश्च पुलिन्दांश्च चीनान्हूणान्सकेरलान् ।
ससर्ज फेनतः सा गौर्म्लेच्छान्बहुविधानपि ॥ १.१९१.४० ॥
சிபுகர், புலிந்தர், சீனர், ஹூணர், கேரளர் ஆகியோரையும், நுரையிலிருந்து அந்தப் பசு பல வகையான மிலேச்சர்களையும் படைத்தாள்.
1.191.41
तैर्विसृष्टैर्महासैन्यैर्नानाम्लेच्छगणैस्तदा ।
नानावरणसंछन्नैर्नानायुधधरैस्तथा ॥ १.१९१.४१ ॥
அப்போது அவர்களால் ஏவப்பட்ட பெரும் படைகளாலும், பல்வேறு மிலேச்ச கூட்டங்களாலும், பல்வேறு கவசங்களால் மூடப்பட்டு பல்வேறு ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்களாலும் (களம் நிரம்பியது).
1.191.42
अवाकीर्यत संरब्धैर्विश्वामित्रस्य पश्यतः ।
एकैकश्च तदा योधः पञ्चभिः सप्तभिर्वृतः ॥ १.१९१.४२ ॥
விசுவாமித்திரர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் சினங்கொண்ட வீரர்களால் (களம்) மூடப்பட்டது; அப்போது ஒவ்வொரு வீரனும் ஐந்து அல்லது ஏழு வீரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
1.191.43
अस्त्रवर्षेण महता वध्यमानं बलं तदा ।
प्रभग्नं सर्वतस्त्रस्तं विश्वामित्रस्य पश्यतः ॥ १.१९१.४३ ॥
அப்போது பெரும் அஸ்திர மழையால் தாக்கப்பட்ட படை, விஸ்வாமித்திரர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், எல்லா திசைகளிலும் சிதறி பயந்து நடுங்கியது.
1.191.44
तस्य तच्चतुरङ्गं वै बलं परमदुःसहम् ।
प्रभग्नं सर्वतो घोरं पयस्विन्या विनिर्जितम् ॥ १.१९१.४४ ॥
அவனுடைய அந்த நால்வகைப் படை, மிகவும் தாங்கொணாதது; எல்லா பக்கமும் பயங்கரமாகச் சிதறி, பால் தரும் பசுவால் முழுமையாக வெல்லப்பட்டது.
1.191.45
न च प्राणैर्वियुज्यन्ते केचित्तत्रास्य सैनिकाः ।
विश्वामित्रस्य संक्रुद्धैर्वासिष्ठैर्भरतर्षभ ॥ १.१९१.४५ ॥
அங்கே அவனுடைய வீரர்களில் எவரும் உயிர் பிரியவில்லை; ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, விஸ்வாமித்திரருக்கு எதிராகக் கோபமுற்ற வசிஷ்டரின் சீடர்களால்.
1.191.46
सा गौस्तत्सकलं सैन्यं कालयामास दूरतः ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं काल्यमानं त्रियोजनम् ॥ १.१९१.४६ ॥
அந்தப் பசு அந்த முழுப் படையையும் தூரத்திலிருந்தே விரட்டியது; விஸ்வாமித்திரரின் அந்தப் படை மூன்று யோஜனை தூரம் துரத்தப்பட்டது.
1.191.47
क्रोशमानं भयोद्विग्नं त्रातारं नाध्यगच्छत ।
विश्वामित्रस्ततो दृष्ट्वा क्रोधाविष्टः स रोदसी ॥ १.१९१.४७ ॥
அலறி, பயத்தால் கலங்கி, அவர்களுக்குக் காப்பாளர் எவரும் கிடைக்கவில்லை; அப்போது விஸ்வாமித்திரர் பார்த்து கோபத்தால் நிறைந்தார், வானையும் பூமியையும் அதிரச் செய்தார்.
1.191.48
ववर्ष शरवर्षाणि वसिष्ठे मुनिसत्तमे ।
घोररूपांश्च नाराचान्क्षुरान्भल्लान्महामुनिः ॥ १.१९१.४८ ॥
அந்த மகாமுனிவர், முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரின் மீது அம்பு மழை பொழிந்தார்; கொடிய வடிவுடைய நாராசம், க்ஷுரம், பல்லம் ஆகிய அம்புகளை.
1.191.49
विश्वामित्रप्रयुक्तांस्तान्वैणवेन व्यमोचयत् ।
वसिष्ठस्य तदा दृष्ट्वा कर्मकौशलमाहवे ॥ १.१९१.४९ ॥
விஸ்வாமித்திரர் ஏவிய அந்த ஆயுதங்களை வசிட்டர் மூங்கில் கோலால் தடுத்து விலக்கினார். போரில் வசிட்டரின் அந்தத் திறமையைக் கண்டு.
1.191.50
विश्वामित्रोऽपि कोपेन भूयः शत्रुनिपातनः ।
दिव्यास्त्रवर्षं तस्मै स प्राहिणोन्मुनये रुषा ॥ १.१९१.५० ॥
விஸ்வாமித்திரரும் கோபத்துடன் மீண்டும் பகைவரை அழிப்பவராக, அந்த முனிவர் மீது சினத்துடன் தெய்வீக ஆயுதங்களின் மழையைப் பொழிந்தார்.
1.191.51
आग्नेयं वारुणं चैन्द्रं याम्यं वायव्यमेव च ।
विससर्ज महाभागे वसिष्ठे ब्रह्मणः सुते ॥ १.१९१.५१ ॥
ஆக்னேயம், வாருணம், ஐந்திரம், யாம்யம், வாயவ்யம் ஆகிய ஆயுதங்களையும் அவர் ஏவினார், மகாபாகனே, பிரம்மாவின் மகனான வசிட்டர் மீது.
1.191.52
अस्त्राणि सर्वतो ज्वालां विसृजन्ति प्रपेदिरे ।
युगान्तसमये घोराः पतङ्गस्येव रश्मयः ॥ १.१९१.५२ ॥
ஆயுதங்கள் எல்லாப் பக்கமும் சுடர்களை உமிழ்ந்து பாய்ந்தன; யுகமுடிவு காலத்தில் சூரியனின் கொடிய கதிர்கள் போல.
1.191.53
वसिष्ठोऽपि महातेजा ब्रह्मशक्तिप्रयुक्तया ।
यष्ट्या निवारयामास सर्वाण्यस्त्राणि स स्मयन् ॥ १.१९१.५३ ॥
மகாதேஜஸ்வியான வசிட்டரும் பிரம்மசக்தியால் ஏவப்பட்ட தன் கோலால், புன்னகைத்தவராக, அனைத்து ஆயுதங்களையும் தடுத்தார்.
1.191.54
ततस्ते भस्मसाद्भूताः पतन्ति स्म महीतले ।
अपोह्य दिव्यान्यस्त्राणि वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१९१.५४ ॥
அப்போது அவை சாம்பலாகி பூமியில் விழுந்தன. தெய்வீக ஆயுதங்களை விலக்கிய பின் வசிட்டர் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
1.191.55
निर्जितोऽसि महाराज दुरात्मन्गाधिनन्दन ।
यदि तेऽस्ति परं शौर्यं तद्दर्शय मयि स्थिते ॥ १.१९१.५५ ॥
ஓ மகாராஜா, தீய மனம் கொண்ட காதியின் மகனே, நீ தோற்கடிக்கப்பட்டாய். உனக்கு உயர்ந்த வீரம் இருந்தால், நான் நிற்கும்போது அதைக் காட்டு.
1.191.56
विश्वामित्रस्तथा चोक्तो वसिष्ठेन नराधिपः ।
नोवाच किंचिद्व्रीडाढ्यो विद्रावितमहाबलः ॥ १.१९१.५६ ॥
வசிட்டரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட போதும், நாட்டின் அரசனான விஸ்வாமித்திரன் வெட்கத்தால் நிரம்பி, தன் பெரும் வலிமை சிதறடிக்கப்பட்டதால் எதுவும் பேசவில்லை.
1.191.57
दृष्ट्वा तन्महदाश्चर्यं ब्रह्मतेजोभवं तदा ।
विश्वामित्रः क्षत्रभावान्निर्विण्णो वाक्यमब्रवीत्।
धिग्बलं क्षत्रियबलं ब्रह्मतेजोबलं बलम् ॥ १.१९१.५७ ॥
அப்போது பிரம்ம தேஜஸினால் உண்டான அந்த பெரும் அதிசயத்தைக் கண்டு, விஸ்வாமித்திரன் தன் க்ஷத்திரிய இயல்பால் மனம் வருந்தி இவ்வாறு சொன்னான்: க்ஷத்திரிய பலத்தைக் கண்டனம் செய்; பிரம்ம தேஜஸின் பலமே உண்மையான பலம்.
1.191.58
बलाबले विनिश्चित्य तप एव परं बलम् ।
स राज्यं स्फीतमुत्सृज्य तां च दीप्तां नृपश्रियम् ॥ १.१९१.५८ ॥
வலிமை மற்றும் வலியின்மையை எடைபோட்டு, தவமே மேலான வலிமை என்று தீர்மானித்தான்; பின்னர் செழிப்பான அரசையும், அந்த ஒளிரும் அரச செல்வத்தையும் துறந்தான்.
1.191.59
भोगांश्च पृष्ठतः कृत्वा तपस्येव मनो दधे ।
स गत्वा तपसा सिद्धिं लोकान्विष्टभ्य तेजसा ॥ १.१९१.५९ ॥
இன்பங்களைப் பின்னால் தள்ளிவிட்டு, அவன் மனத்தைத் தவத்திலேயே நிலைநிறுத்தினான்; தவத்தால் சித்தி அடைந்து, தன் ஒளியால் உலகங்களைத் தாங்கி,
1.191.60
तताप सर्वान्दीप्तौजा ब्राह्मणत्वमवाप्तवान् ।
अपिबच्च ततः सोममिन्द्रेण सह कौशिकः ॥ १.१९१.६० ॥
ஒளிரும் ஆற்றலால் அனைவரையும் வெப்பப்படுத்தினான்; பிராமணத்துவத்தை அடைந்தான். பின்னர் கௌசிகன் இந்திரனுடன் சோமத்தைப் பருகினான்.
1.191.61
एवंवीर्यस्तु राजर्षिर्विप्रर्षिः संबभूव ह ॥ १.१९१.६१ ॥
இவ்வாறு வலிமை கொண்ட அந்த ராஜரிஷி பிராமண ரிஷியானார்.