Mahābhārata · Adhyāya 1.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.191.1
किंनिमित्तमभूद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वसतोराश्रमे दिव्ये शंस नः सर्वमेव तत् ॥ १.१९१.१ ॥
Aus welchem Grund entstand die Feindschaft zwischen Viśvāmitra und Vasiṣṭha, als sie in der göttlichen Einsiedelei lebten? Erzähle uns alles.
1.191.2
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं परिचक्षते ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु यथावत्तन्निबोध मे ॥ १.१९१.२ ॥
Pārtha, diese alte Erzählung über Vasiṣṭha wird in allen Welten erzählt. Höre sie von mir genau so, wie sie ist.
1.191.3
कान्यकुब्जे महानासीत्पार्थिवो भरतर्षभ ।
गाधीति विश्रुतो लोके कुशिकस्यात्मसंभवः ॥ १.१९१.३ ॥
Stier der Bharatas, in Kānyakubja lebte ein großer König namens Gādhi, berühmt in der Welt, der aus Kuśika selbst geborene Sohn.
1.191.4
तस्य धर्मात्मनः पुत्रः समृद्धबलवाहनः ।
विश्वामित्र इति ख्यतो बभूव रिपुमर्दनः ॥ १.१९१.४ ॥
Sein rechtschaffener Sohn wurde unter dem Namen Viśvāmitra bekannt, reich an Heer und Gespannen, ein Zermalmer der Feinde.
1.191.5
स चचार सहामात्यो मृगयां गहने वने ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च रम्येषु मरुधन्वसु ॥ १.१९१.५ ॥
Mit seinen Ministern durchstreifte er den dichten Wald auf der Jagd. In den schönen Wüstenebenen durchbohrte er Hirsche und Eber mit seinen Pfeilen.
1.191.6
व्यायामकर्शितः सोऽथ मृगलिप्सुः पिपासितः ।
आजगाम नरश्रेष्ठ वसिष्ठस्याश्रमं प्रति ॥ १.१९१.६ ॥
Erschöpft von der Anstrengung und durstig, auf der Suche nach Wild, kam er, bester der Menschen, zur Einsiedelei Vasiṣṭhas.
1.191.7
तमागतमभिप्रेक्ष्य वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
विश्वामित्रं नरश्रेष्ठं प्रतिजग्राह पूजया ॥ १.१९१.७ ॥
Als er ihn kommen sah, empfing der Weise Vasiṣṭha, der vornehmste unter den Seher-Weisen, den besten der Menschen Viśvāmitra mit Ehrerbietung.
1.191.8
पाद्यार्घ्याचमनीचैस्तं स्वागतेन च भारत ।
तथैव परिजग्राह वन्येन हविषा तदा ॥ १.१९१.८ ॥
O Bhārata, ehrte er ihn mit Wasser für die Füße, Opferwasser und Spülwasser sowie mit Willkommensworten; ebenso bewirtete er ihn damals mit wilden Opfergaben.
1.191.9
तस्याथ कामधुग्धेनुर्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
उक्ता कामान्प्रयच्छेति सा कामान्दुदुहे ततः ॥ १.१९१.९ ॥
Als man zu der Wunschkuh des großherzigen Vasiṣṭha sagte: »Gewähre Wünsche«, melkte sie Wünsche heraus.
1.191.10
बाष्पाढ्यस्योदनस्यैव राशयः पर्वतोपमाः ।
निष्ठानानि च सूपांश्च दधिकुल्यास्तथैव च ॥ १.१९१.१० ॥
Haufen dampfenden Reises wurden wie Berge, ebenso die zubereiteten Speisen, die Suppen und Flüsse aus Quark.
1.191.11
कूपांश्च घृतसंपूर्णान्गौड्यान्नानि सहस्रशः ।
इक्षून्मधूनि लाजांश्च मैरेयांश्च वरासवान् ॥ १.१९१.११ ॥
Brunnen voller Ghee, tausende Speisen aus Palmzucker, Zuckerrohr, Honig, geröstetes Korn, Maireya und vorzügliche Liköre.
1.191.12
ग्राम्यारण्याश्चौषधीश्च दुदुहे पय एव च ।
षड्रसं चामृतनिभं रसायनमनुत्तमम् ॥ १.१९१.१२ ॥
Sie melkte auch Kräuter aus Dorf und Wald, Milch und einen sechsgeschmacklichen Elixier gleich Nektar, das unübertroffene Rasāyana.
1.191.13
भोजनीयानि पेयानि भक्ष्याणि विविधानि च ।
लेह्यान्यमृतकल्पानि चोष्याणि च तथार्जुना ॥ १.१९१.१३ ॥
Speisen zum Essen, Getränke zum Trinken, mannigfaltige Esswaren, nektargleiche Dinge zum Lecken und auch Dinge zum Schlürfen, o Arjuna.
1.191.14
रत्नानि च महार्हाणि वासांसि विविधानि च ।
तैः कामैः सर्वसंपूर्णैः पूजितश्च महिपतिः ॥ १.१९१.१४ ॥
Und sehr kostbare Juwelen und mannigfaltige Gewänder. Mit jenen Begehrensgütern, allesamt in Fülle, wurde der König geehrt.
1.191.15
सामात्यः सबलश्चैव तुतोष स भृशं तदा ।
षडुन्नतां सुपार्श्वोरुं पृथुपञ्चसमावृताम् ॥ १.१९१.१५ ॥
Mit seinen Ministern und seinem Heer war der König da sehr zufrieden. Sie hatte sechs erhabene Teile, schöne Flanken und Schenkel und war von fünf breiten Teilen umgeben.
1.191.16
मण्डूकनेत्रां स्वाकारां पीनोधसमनिन्दिताम् ।
सुवालघिं शङ्कुकर्णां चारुशृङ्गां मनोरमाम् ॥ १.१९१.१६ ॥
Mit froschähnlichen Augen, von schöner Gestalt, mit vollem Euter, makellos, mit schönem Schwanz, mit spitzen Ohren, mit lieblichen Hörnern, dem Geist entzückend.
1.191.17
पुष्टायतशिरोग्रीवां विस्मितः सोऽभिवीक्ष्यताम् ।
अभिनन्द्य स तां राजा नन्दिनीं गाधिनन्दनः ॥ १.१९१.१७ ॥
Als er sie betrachtete, die wohlgeformte mit langem Kopf und Hals, staunte der König, der Sohn Gādhis. Nachdem er Nandinī gepriesen hatte,
1.191.18
अब्रवीच्च भृशं तुष्टः स राजा तमृषिं तदा ।
अर्बुदेन गवां ब्रह्मन्मम राज्येन वा पुनः ॥ १.१९१.१८ ॥
Da sprach der König, sehr erfreut, zu jenem Weisen: "O Brahmane, im Tausch gegen hunderttausend Mal tausend Kühe, oder wiederum gegen mein Königreich, gib sie mir."
1.191.19
नन्दिनीं संप्रयच्छस्व भुङ्क्ष्व राज्यं महामुने ।
देवतातिथिपित्रर्थं याज्यार्थं च पयस्विनी ॥ १.१९१.१९ ॥
O großer Weiser, gib Nandinī und genieße das Königreich; diese Milchkuh ist für die Götter, Gäste und Ahnen sowie für das Opfer bestimmt.
1.191.20
अदेया नन्दिनीयं वै राज्येनापि तवानघ ।
रत्नं हि भगवन्नेतद्रत्नहारी च पार्थिवः।
क्षत्रियोऽहं भवान्विप्रस्तपःस्वाध्यायसाधनः ॥ १.१९१.२० ॥
O Makelloser, Nandinī kann nicht einmal für dein Königreich gegeben werden. Ehrwürdiger, dies ist ein Juwel, und der König ist ein Juwelendieb. Ich bin ein Krieger, und du bist ein Brahmane, dessen Mittel Askese und Studium sind.
1.191.21
ब्राह्णेषु कुतो वीर्यं प्रशान्तेषु धृतात्मसु ।
अर्बुदेन गवां यस्त्वं न ददासि ममेप्सितम् ॥ १.१९१.२१ ॥
Wie sollten Brahmanen, ruhig und selbstbeherrscht, Macht besitzen? Selbst für hundert Millionen Kühe gibst du mir nicht, was ich begehre.
1.191.22
स्वधर्मं न प्रहास्यामि नेष्यामि च बलेन गाम् ।
बलस्थश्चासि राजा च बाहुवीर्यश्च क्षत्रियः ॥ १.१९१.२२ ॥
Ich werde meine Pflicht nicht aufgeben und die Kuh mit Gewalt wegführen. Du bist ein König, der in der Macht steht, und ein Krieger mit starkem Arm.
1.191.23
यथेच्छसि तथा क्षिप्रं कुरु मा त्वं विचारय ।
एवमुक्तस्तथा पार्थ विश्वामित्रो बलादिव ॥ १.१९१.२३ ॥
Tu, was du willst, schnell, und zögere nicht. O Pārtha, so angesprochen, schickte sich Viśvāmitra an, die Kuh gleichsam mit Gewalt wegzuführen.
1.191.24
हंसचन्द्रप्रतीकाशां नन्दिनीं तां जहार गाम् ।
सा तदा ह्रियमाणा च विश्वामित्रबलैर्बलात्।
कशादण्डप्रणुदिता काल्यमाना इतस्ततः ॥ १.१९१.२४ ॥
Er entführte jene Nandinī, leuchtend wie ein Schwan oder der Mond, mit Gewalt. Da wurde sie von Viśvāmitras Heer mit Gewalt fortgeschleppt, mit Peitschen und Stöcken vorwärtsgetrieben und hin und her gezerrt.
1.191.25
हंभायमाना कल्याणी वसिष्ठस्याथ नन्दिनी ।
आगम्याभिमुखी पार्थ तस्थौ भगवदुन्मुखी ॥ १.१९१.२५ ॥
Muhend kam die glückverheißende Nandinī Vasiṣṭhas zu ihm, stellte sich ihm gegenüber und wandte sich dem erhabenen Weisen zu, o Pārtha.
1.191.26
भृशं च ताड्यमाना वै न जगामाश्रमात्ततः ।
शृणोमि ते रवं भद्रे विनदन्त्याः पुनः पुनः ॥ १.१९१.२६ ॥
Obwohl heftig geschlagen, verließ sie die Einsiedelei nicht. O Glückliche, ich höre dein Brüllen immer wieder.
1.191.27
ह्रियसे त्वं बलाद्भद्रे विश्वामित्रेण नन्दिनि ।
किं कर्तव्यं मया तत्र क्षमावान्ब्राह्मणो ह्यहम्। ॥ १.१९१.२७ ॥
O glückliche Nandinī, Viśvāmitra führt dich mit Gewalt fort. Was soll ich dort tun? Ich bin ein geduldiger Brahmane.
1.191.28
सा भयान्नन्दिनी तेषां बलानां भरतर्षभ ।
विश्वामित्रभयोद्विग्ना वसिष्ठं समुपागमत् ॥ १.१९१.२८ ॥
Von Furcht vor jenen Heeren und erregt durch die Angst vor Viśvāmitra kam Nandinī, o Stier der Bharatas, zu Vasiṣṭha.
1.191.29
कशाग्रदण्डाभिहतां क्रोशन्तीं मामनाथवत् ।
विश्वामित्रबलैर्घोरैर्भगवन् किमुपेक्षसे ॥ १.१९१.२९ ॥
Von den Spitzen der Peitschen getroffen, schreiend wie eine Schutzlose, werde ich von den grausamen Heeren Viśvāmitras geschlagen. O Gesegneter, warum vernachlässigst du mich?
1.191.30
एवं तस्यां तदा पार्थ धर्षितायां महामुनिः ।
न चुक्षुभे तदा धैर्यान्न चचाल धृतव्रतः ॥ १.१९१.३० ॥
O Pārtha, während sie so angegriffen wurde, geriet der große Weise nicht in Erregung; standhaft in Geduld und Gelübde regte er sich nicht.
1.191.31
क्षत्रियाणां बलं तेजो ब्राह्मणानां क्षमा बलम् ।
क्षमा मां भजते यस्माद्गम्यतां यदि रोचते ॥ १.१९१.३१ ॥
Die Kraft der Krieger ist der Glanz; die Kraft der Brahmanen ist die Geduld. Da die Geduld mir gehört, geh, wenn es dir gefällt.
1.191.32
किं नु त्यक्ताऽस्मि भगवन्यदेवं त्वं प्रभाषसे ।
अत्यक्ताऽहं त्वया ब्रह्मन्नेतुं शक्या न वै बलात् ॥ १.१९१.३२ ॥
Herr, bin ich denn verlassen, dass du so sprichst? Brahmane, du hast mich nicht verlassen, und man kann mich nicht mit Gewalt wegführen.
1.191.33
न त्वां त्यजामि कल्याणि स्थीयतां यदि शक्यते ।
दृढेन दाम्ना बद्ध्वैष वत्सस्ते हियते बलात् ॥ १.१९१.३३ ॥
O Glückliche, ich verlasse dich nicht; bleib, wenn es möglich ist. Mit einem festen Strick gebunden, wird dein Kalb mit Gewalt weggeführt.
1.191.34
स्थीयतामिति तच्छ्रुत्वा वसिष्ठस्य पयस्विनी ।
ऊर्ध्वाञ्चितशिरोग्रीवा प्रबभौ रौद्रदर्शना ॥ १.१९१.३४ ॥
Als die Milchkuh Vasiṣṭhas Wort »Bleib« hörte, hob sie Kopf und Hals und leuchtete, furchterregend anzusehen.
1.191.35
क्रोधरक्तेक्षणा सा गौर्हंभारवघनस्वना ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं व्यद्रावयत सर्वशः ॥ १.१९१.३५ ॥
Diese Kuh, mit von Zorn geröteten Augen, trieb mit donnerndem Brüllen Viśvāmitras Heer nach allen Seiten in die Flucht.
1.191.36
कशाग्रदण्डाभिहता काल्यमाना ततस्ततः ।
क्रोधरक्तेक्षणा क्रोधं भूय एव समाददे ॥ १.१९१.३६ ॥
Von der Spitze einer Peitsche und einem Stock getroffen, hierhin und dorthin getrieben, mit zornrot geröteten Augen, fasste die Kuh abermals Zorn.
1.191.37
आदित्य इव मध्याह्ने क्रोधदीप्तवपुर्बभौ ।
अङ्गारवर्षं मुञ्चन्ती मुहुर्वालधितो महत् ॥ १.१९१.३७ ॥
Wie die Mittagssonne, den Leib von Zorn entflammt, erstrahlte sie und ließ immer wieder aus ihrem Schwanz einen gewaltigen Regen von Glut niederprasseln.
1.191.38
असृजत्पह्लवान्पुच्छात्प्रस्रवाद्द्राविडाञ्छकान् ।
योनिदेशाच्च यवानाञ्शकृतः शबरान्बहून् ॥ १.१९१.३८ ॥
Aus ihrem Schwanz erschuf sie die Pahlavas, aus ihrem Euter die Drāviḍas und Śakas, aus der Region ihres Schoßes die Yavanas und aus ihrem Mist viele Śabaras.
1.191.39
मूत्रतश्चासृजत्कांश्चिच्छबरांश्चैव पार्श्वतः ।
पौण्ड्रान्किरातान्यवनान्सिंहलान्बर्बरान्खसान् ॥ १.१९१.३९ ॥
Aus ihrem Urin erschuf sie einige Śabaras, aus ihren Flanken die Pauṇḍras, Kirātas, Yavanas, Siṃhalas, Barbaren und Khasas.
1.191.40
चिबुकांश्च पुलिन्दांश्च चीनान्हूणान्सकेरलान् ।
ससर्ज फेनतः सा गौर्म्लेच्छान्बहुविधानपि ॥ १.१९१.४० ॥
Die Cibukas, Pulindas, Chinesen, Hūṇas und Keralas, und aus ihrem Schaum schuf jene Kuh auch viele Arten von Mlecchas.
1.191.41
तैर्विसृष्टैर्महासैन्यैर्नानाम्लेच्छगणैस्तदा ।
नानावरणसंछन्नैर्नानायुधधरैस्तथा ॥ १.१९१.४१ ॥
Da wurde das Feld von jenen gewaltigen, von ihnen entsandten Heeren, von Scharen verschiedener Mlecchas, mit mannigfaltigen Rüstungen bedeckt und mit verschiedenen Waffen bewaffnet, erfüllt.
1.191.42
अवाकीर्यत संरब्धैर्विश्वामित्रस्य पश्यतः ।
एकैकश्च तदा योधः पञ्चभिः सप्तभिर्वृतः ॥ १.१९१.४२ ॥
Vor den Augen Viśvāmitras wurde (das Feld) von den zornigen Kriegern überschüttet; und dann war jeder einzelne Krieger von fünf oder sieben umgeben.
1.191.43
अस्त्रवर्षेण महता वध्यमानं बलं तदा ।
प्रभग्नं सर्वतस्त्रस्तं विश्वामित्रस्य पश्यतः ॥ १.१९१.४३ ॥
Da wurde das Heer von einem gewaltigen Regen von Waffen getroffen, zerbrach und geriet von allen Seiten in Schrecken, während Viśvāmitra zusah.
1.191.44
तस्य तच्चतुरङ्गं वै बलं परमदुःसहम् ।
प्रभग्नं सर्वतो घोरं पयस्विन्या विनिर्जितम् ॥ १.१९१.४४ ॥
Sein vierfaches Heer, überaus unerträglich, wurde von allen Seiten schrecklich zerschlagen und von der Milchkuh völlig besiegt.
1.191.45
न च प्राणैर्वियुज्यन्ते केचित्तत्रास्य सैनिकाः ।
विश्वामित्रस्य संक्रुद्धैर्वासिष्ठैर्भरतर्षभ ॥ १.१९१.४५ ॥
Und keiner seiner Soldaten wurde dort vom Leben getrennt, o Stier der Bharatas, durch die zornigen Gefolgsleute Vasiṣṭhas.
1.191.46
सा गौस्तत्सकलं सैन्यं कालयामास दूरतः ।
विश्वामित्रस्य तत्सैन्यं काल्यमानं त्रियोजनम् ॥ १.१९१.४६ ॥
Jene Kuh vertrieb das gesamte Heer aus der Ferne; Viśvāmitras Heer wurde, vertrieben, drei Yojanas weit verfolgt.
1.191.47
क्रोशमानं भयोद्विग्नं त्रातारं नाध्यगच्छत ।
विश्वामित्रस्ततो दृष्ट्वा क्रोधाविष्टः स रोदसी ॥ १.१९१.४७ ॥
Schreiend, von Furcht erregt, fanden sie keinen Beschützer; da wurde Viśvāmitra, als er dies sah, von Zorn ergriffen und erfüllte Himmel und Erde.
1.191.48
ववर्ष शरवर्षाणि वसिष्ठे मुनिसत्तमे ।
घोररूपांश्च नाराचान्क्षुरान्भल्लान्महामुनिः ॥ १.१९१.४८ ॥
Der große Weise ließ einen Pfeilregen auf Vasiṣṭha niederprasseln, den besten der Weisen: schreckliche Nārāca-Pfeile, Kṣura mit scharfer Spitze und Bhalla mit Widerhaken.
1.191.49
विश्वामित्रप्रयुक्तांस्तान्वैणवेन व्यमोचयत् ।
वसिष्ठस्य तदा दृष्ट्वा कर्मकौशलमाहवे ॥ १.१९१.४९ ॥
Jene von Viśvāmitra abgeschossenen Waffen wehrte Vasiṣṭha mit seinem Bambusstab ab; als er Vasiṣṭhas Geschick im Kampf sah
1.191.50
विश्वामित्रोऽपि कोपेन भूयः शत्रुनिपातनः ।
दिव्यास्त्रवर्षं तस्मै स प्राहिणोन्मुनये रुषा ॥ १.१९१.५० ॥
Auch Viśvāmitra, im Zorn, der Feindebezwinger, schleuderte erneut in Wut eine Flut göttlicher Waffen auf jenen Weisen
1.191.51
आग्नेयं वारुणं चैन्द्रं याम्यं वायव्यमेव च ।
विससर्ज महाभागे वसिष्ठे ब्रह्मणः सुते ॥ १.१९१.५१ ॥
Auch die Feuer-, Varuṇa-, Indra-, Yama- und Vāyu-Waffen schleuderte er, o Glückseliger, gegen Vasiṣṭha, den Sohn Brahmās
1.191.52
अस्त्राणि सर्वतो ज्वालां विसृजन्ति प्रपेदिरे ।
युगान्तसमये घोराः पतङ्गस्येव रश्मयः ॥ १.१९१.५२ ॥
Die Waffen, Flammen nach allen Seiten versprühend, stürzten sich vorwärts wie die schrecklichen Strahlen der Sonne am Ende eines Weltalters
1.191.53
वसिष्ठोऽपि महातेजा ब्रह्मशक्तिप्रयुक्तया ।
यष्ट्या निवारयामास सर्वाण्यस्त्राणि स स्मयन् ॥ १.१९१.५३ ॥
Auch Vasiṣṭha, von großem Glanz, wehrte alle Waffen mit seinem Stab ab, durch die Kraft des Brahman bewegt, und lächelte dabei
1.191.54
ततस्ते भस्मसाद्भूताः पतन्ति स्म महीतले ।
अपोह्य दिव्यान्यस्त्राणि वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१९१.५४ ॥
Da fielen sie, zu Asche verwandelt, zu Boden; und Vasiṣṭha, nachdem er die göttlichen Waffen abgewehrt hatte, sprach diese Worte
1.191.55
निर्जितोऽसि महाराज दुरात्मन्गाधिनन्दन ।
यदि तेऽस्ति परं शौर्यं तद्दर्शय मयि स्थिते ॥ १.१९१.५५ ॥
Großer König, böser Sohn des Gādhi, du bist besiegt. Wenn du höchste Tapferkeit besitzt, zeige sie, während ich vor dir stehe.
1.191.56
विश्वामित्रस्तथा चोक्तो वसिष्ठेन नराधिपः ।
नोवाच किंचिद्व्रीडाढ्यो विद्रावितमहाबलः ॥ १.१९१.५६ ॥
Obwohl Vasiṣṭha ihn so angesprochen hatte, sprach der Menschenherrscher Viśvāmitra, voller Scham und mit zerschlagener großer Kraft, kein Wort.
1.191.57
दृष्ट्वा तन्महदाश्चर्यं ब्रह्मतेजोभवं तदा ।
विश्वामित्रः क्षत्रभावान्निर्विण्णो वाक्यमब्रवीत्।
धिग्बलं क्षत्रियबलं ब्रह्मतेजोबलं बलम् ॥ १.१९१.५७ ॥
Als er jenes große Wunder aus brahmanischem Glanz sah, sprach Viśvāmitra, von seiner kṣatriya-Natur entmutigt: Schande über die Kraft der Kṣatriyas! Nur die Kraft des brahmanischen Glanzes ist wahre Stärke.
1.191.58
बलाबले विनिश्चित्य तप एव परं बलम् ।
स राज्यं स्फीतमुत्सृज्य तां च दीप्तां नृपश्रियम् ॥ १.१९१.५८ ॥
Nachdem er Stärke und Schwäche abgewogen hatte, beschloss er, dass allein die Askese die höchste Kraft sei; dann gab er sein blühendes Königreich und jene strahlende königliche Pracht auf.
1.191.59
भोगांश्च पृष्ठतः कृत्वा तपस्येव मनो दधे ।
स गत्वा तपसा सिद्धिं लोकान्विष्टभ्य तेजसा ॥ १.१९१.५९ ॥
Die Freuden hinter sich lassend, richtete er seinen Geist allein auf die Askese; nachdem er durch Askese Vollendung erlangt und die Welten mit seinem Glanz getragen hatte,
1.191.60
तताप सर्वान्दीप्तौजा ब्राह्मणत्वमवाप्तवान् ।
अपिबच्च ततः सोममिन्द्रेण सह कौशिकः ॥ १.१९१.६० ॥
Mit seiner glühenden Kraft versengte er alle Wesen und erlangte das Brahmanentum; dann trank Kauśika zusammen mit Indra den Soma.
1.191.61
एवंवीर्यस्तु राजर्षिर्विप्रर्षिः संबभूव ह ॥ १.१९१.६१ ॥
So wurde dieser Rājarṣi von solcher Kraft ein Brahmarṣi.