Mahābhārata · Adhyāya 1.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.206.1
गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां ।
पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ ।
भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ ॥ १.२०६.१ ॥
Habiendo ido al taller del descendiente de Bhṛgu, los dos Pārtha, de gran poder, llegaron ante Pṛthā y, muy contentos, anunciaron los dos mejores de los hombres: «Es una limosna».
1.206.2
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ ।
प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे।
पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां ।
कष्टं मया भाषितमित्युवाच ॥ १.२०६.२ ॥
Estando en la cabaña, sin mirar a sus hijos, dijo: «Comed todos juntos». Después, Kuntī, mirando atentamente a Kṛṣṇā, dijo: «Una falta fue dicha por mí».
1.206.3
साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्।
पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती ।
युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम् ॥ १.२०६.३ ॥
Kuntī, temerosa de la injusticia y reflexionando profundamente, tomó de la mano a la muy complacida Yājñasenī, se acercó a Yudhiṣṭhira y pronunció estas palabras.
1.206.4
इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा।
यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं ।
समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ १.२०६.४ ॥
Esta doncella es hija del rey Drupada; tus dos hermanos menores me la confiaron. Hijo, yo también dije como correspondía: «Comed juntos»; oh rey, eso se dijo por descuido.
1.206.5
मया कथं नानृतमुक्तमद्य ।
भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि।
पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो ।
न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च ॥ १.२०६.५ ॥
¿Cómo no habría pronunciado yo hoy una falsedad? Oh toro de los Kuru, dime. Para que la injusticia no alcance a la hija del rey de los Pañcālas, y no caiga en la confusión.
1.206.6
स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो ।
मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो ।
धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०६.६ ॥
Así interpelado por su madre, el sabio héroe entre los hombres, el rey, reflexionó un momento, consoló a Kuntī y dijo estas palabras a Dhanañjaya, el mejor héroe de los Kuru.
1.206.7
त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी ।
त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री।
प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह ।
गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः ॥ १.२०६.७ ॥
Oh Phālguna, tú solo has ganado a Yājñasenī; esta princesa brillará solo contigo. Oh vencedor de enemigos, que se encienda el fuego, y toma su mano según el rito.
1.206.8
मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं ।
कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः।
भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं ।
भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा ॥ १.२०६.८ ॥
Oh señor de los hombres, no me hagas partícipe de la injusticia. Esto no es el dharma que consideran los incultos. Que tú seas el primero; después, este Bhīma de brazos poderosos y obras inconcebibles.
1.206.9
अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे ।
पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी।
वृकोदरोऽहं च यमौ च राज-
न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः ॥ १.२०६.९ ॥
Luego yo, después de mí Nakula, luego este veloz Sahadeva, yo, Vṛkodara, los gemelos, oh rey, y esta doncella somos confiados a ti.
1.206.10
एवं गते यत्करणीयमत्र ।
धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य।
पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या-
त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ १.२०६.१० ॥
Dado que así están las cosas, considera bien lo que debe hacerse aquí, y haz lo que es justo y glorioso, y lo que es bueno para el rey de los Pañcāla. Gobierna; todos estamos bajo tu mando.
1.206.11
जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् ।
दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२०६.११ ॥
Comprendiendo la palabra de Jiṣṇu (Arjuna), llenos de devoción y afecto, los hijos de Pāṇḍu fijaron su mirada en la princesa de Pāñcāla.
1.206.12
दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् ।
संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ १.२०६.१२ ॥
Mirando allí a la gloriosa Kṛṣṇā, todos ellos, sentados y mirándose unos a otros, la retuvieron en sus corazones.
1.206.13
तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम् ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२०६.१३ ॥
Al ver a Draupadī, los sentidos de todos aquellos de energía sin límites fueron agitados, y surgió Manobhava (el Deseo).
1.206.14
काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् ।
बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ १.२०६.१४ ॥
La belleza deseable de la princesa de Pāñcāla, creada por el propio Creador, superaba a la de todas las demás mujeres y cautivaba la mente de todos los seres.
1.206.15
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः ॥ १.२०६.१५ ॥
Yudhiṣṭhira, hijo de Kuntī, el toro entre los hombres, que conocía sus estados interiores por sus gestos, recordó toda la palabra de Dvaipāyana (Vyāsa).
1.206.16
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः ।
सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥ १.२०६.१६ ॥
Temiendo la discordia, el rey habló a sus hermanos, que estaban reunidos: "Draupadī será la esposa propicia de todos nosotros."
1.206.17
सताऽपि शक्तेन च केशवेन ।
सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्।
विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो-
राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ ॥ १.२०६.१७ ॥
Aunque Keśava era capaz, ¿por qué no tensó aquel arco y por qué el blanco no fue alcanzado? Mejor de los bípedos, dime cuál fue la causa.
1.206.18
शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त-
न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्।
परिश्रवादेव बभूव लोके ।
जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य ॥ १.२०६.१८ ॥
Kṛṣṇa, aunque capaz, tampoco tensó aquel arco, deseando conocer a los hijos de Pṛthā. Solo por rumores surgió en el mundo la convicción de que los Pārthas estaban vivos.
1.206.19
अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य ।
स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन।
धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः ।
सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः ॥ १.२०६.१९ ॥
Al ver que los otros reyes no podían en el svayaṃvara, Kṛṣṇa consideró que Dhanañjaya, el único héroe, tensaría aquel excelente arco.
1.206.20
इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य ।
पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः।
न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं ।
बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ १.२०६.२० ॥
Así, Vāsudeva lo consideró por sí mismo y, deseando conocer a los Pārthas por diversos medios, no quiso tensar aquel arco; pues los Pārthas le eran muy queridos.
1.206.21
भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ।
ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्।
तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः ।
सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः ॥ १.२०६.२१ ॥
Habiendo considerado bien la palabra de su hermano, todos los hijos mayores de Pāṇḍu, meditando en su interior precisamente aquel sentido, permanecieron allí entonces, con ánimo intrépido.
1.206.22
वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा-
नाशंसमानः सहरौहिणेयः।
जगाम तां भार्गवकर्मशालां ।
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ १.२०६.२२ ॥
Kṛṣṇa, el primero entre los Vṛṣṇi, deseando saludar a los héroes principales de los Kuru, fue junto con Rauhiṇeya a aquel taller de los Bhārgava donde se encontraban aquellos héroes entre los hombres.
1.206.23
तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ।
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा-
प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ १.२०६.२३ ॥
Allí Kṛṣṇa, junto con Rauhiṇeya, vio a Yudhiṣṭhira, el enemigo invencible, de anchos y largos brazos, sentado; y también a los que estaban sentados a su alrededor, que resplandecían como el fuego.
1.206.24
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य ।
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्।
कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ ।
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ १.२०६.२४ ॥
Entonces Vāsudeva, acercándose al hijo de Kuntī, el mejor de los que sostienen el dharma, dijo: 'Soy Kṛṣṇa'; y oprimió los pies del rey Yudhiṣṭhira del linaje de Ajamīḍha.
1.206.25
तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय-
स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन।
पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा-
वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ ॥ १.२०६.२५ ॥
De la misma manera, después también Rauhiṇeya hizo lo mismo; ambos fueron recibidos por los kurus, que se alegraron. Oh jefe de los bhāratas, los dos héroes de los yadus también tomaron los pies del hijo de su tía.
1.206.26
अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः ।
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य।
कथं वयं वासुदेव त्वयेह ।
गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे ॥ १.२०६.२६ ॥
Yudhiṣṭhira, el enemigo invencible y el primero de los kurus, habiendo observado el bienestar de Kṛṣṇa, preguntó: '¡Oh Vāsudeva!, aunque hemos vivido aquí escondidos, ¿cómo nos has reconocido a todos?'
1.206.27
तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य ।
गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य ।
कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ १.२०६.२७ ॥
Vāsudeva, sonriendo, le respondió: Oh rey, incluso un fuego oculto se reconoce. ¿Quién entre los hombres, salvo tú, podría superar el valor de los Pāṇḍavas?
1.206.28
दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता ।
यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः।
दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः ।
सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत् ॥ १.२०६.२८ ॥
Por fortuna, todos vosotros, oh Pāṇḍavas, vencedores de enemigos, os librasteis de aquel terrible fuego. Por fortuna, el perverso hijo de Dhṛtarāṣṭra, con sus ministros, no logró su deseo.
1.206.29
भद्रं वोऽस्तु निहितं यद्गुहायां ।
विवर्धध्वं ज्वलना इवैधमानाः।
मा वो विद्युः पार्थिवाः केचिदेव ।
यास्यावहे शिबिरायैव तावत्।
सोऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः ।
प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् ॥ १.२०६.२९ ॥
Que os vaya bien. Lo que está guardado en la cueva, que crezca como fuegos ardientes. Para que ningún rey lo sepa, nosotros dos iremos al campamento. Tras despedirse del Pāṇḍava, aquel de esplendor inagotable partió rápidamente con Balarāma.