மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.206.1
गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां ।
पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ ।
भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ ॥ १.२०६.१ ॥
அந்த மகாபுருஷர்களான பார்த்தர்கள் பார்கவரின் குயவர் பட்டறைக்குச் சென்று பிருதையை அடைந்து, மிக மகிழ்ச்சியுடன் அந்த யாஜ்ஞசேனியைக் குறித்து 'இது பிச்சை' என்று அறிவித்தனர்.
1.206.2
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ ।
प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे।
पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां ।
कष्टं मया भाषितमित्युवाच ॥ १.२०६.२ ॥
குடிசையில் இருந்த அவள் மகன்களைப் பார்க்காமலேயே 'எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உண்ணுங்கள்' என்றாள். பின்னர் குந்தி கிருஷ்ணையைப் பார்த்து, 'நான் சொன்னது தவறு' என்றாள்.
1.206.3
साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्।
पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती ।
युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम् ॥ १.२०६.३ ॥
அதர்மத்திற்கு அஞ்சிய குந்தி சிந்தித்தவளாய், மிக மகிழ்ச்சியுற்ற அந்த யாஜ்ஞசேனியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு யுதிஷ்டிரரிடம் சென்று இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.206.4
इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा।
यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं ।
समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ १.२०६.४ ॥
இந்தப் பெண் துருபத மன்னனின் மகள்; உன் இளைய சகோதரர்களால் எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டவள். மகனே, நானும் 'எல்லோரும் சேர்ந்து உண்ணுங்கள்' என்று சரியாகவே சொன்னேன்; அரசே, அது அலட்சியத்தால் சொல்லப்பட்டது.
1.206.5
मया कथं नानृतमुक्तमद्य ।
भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि।
पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो ।
न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च ॥ १.२०६.५ ॥
இன்று நான் எப்படி பொய் சொல்லாமல் போயிருக்க முடியும்? குருக்களின் காளையே, சொல். பாஞ்சால அரசனின் மகளுக்கு அதர்மம் நேராமலும் அவள் குழப்பமடையாமலும் இருக்கும் வண்ணம் சொல்.
1.206.6
स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो ।
मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो ।
धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०६.६ ॥
இவ்வாறு தாயால் சொல்லப்பட்ட அறிவுடைய நரவீரனான அரசன், சிறிது நேரம் சிந்தித்து, குந்தியைத் தேற்றிவிட்டு, குருவீரரான அவர் தனஞ்சயனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.206.7
त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी ।
त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री।
प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह ।
गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः ॥ १.२०६.७ ॥
பால்குனா, யாஜ்ஞசேனியை நீயே வென்றாய்; இந்த இளவரசி உன்னாலேயே சிறப்பாள். பகைவரை வென்றவனே, நெருப்பு மூட்டப்படட்டும்; விதிப்படி நீ இவளுடைய கையைப் பிடி.
1.206.8
मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं ।
कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः।
भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं ।
भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा ॥ १.२०६.८ ॥
அரசே, என்னை அதர்மத்தின் பங்காளியாக ஆக்காதீர்கள். இது அறிவற்றோர் கண்ட தர்மமல்ல. முதலில் நீங்களே மணம் செய்யுங்கள்; பின்னர் மகாபாகுவும் அசிந்தியகர்மியுமான இந்த பீமன்.
1.206.9
अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे ।
पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी।
वृकोदरोऽहं च यमौ च राज-
न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः ॥ १.२०६.९ ॥
பின்னர் நான், அடுத்து எனக்குப் பின் நகுலன், அதன் பின் இந்த வேகமும் வலிமையும் உடைய சகதேவன், வ்ருகோதரன் நானும், இரட்டையர்களும், அரசே, இந்தக் கன்னியும் உங்கள் பொறுப்பில் கொடுக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
1.206.10
एवं गते यत्करणीयमत्र ।
धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य।
पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या-
त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ १.२०६.१० ॥
இந்நிலையில் என்ன செய்ய வேண்டுமோ, அதை ஆராய்ந்து தர்மமும் புகழும் தரும்படி செய்யுங்கள்; பாஞ்சால அரசனுக்கு நன்மை தருவதையும் செய்யுங்கள். ஆட்சி செய்யுங்கள்; நாங்கள் அனைவரும் உங்கள் வசத்தில் இருக்கிறோம்.
1.206.11
जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् ।
दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२०६.११ ॥
ஜிஷ்ணுவின் (அர்ஜுனனின்) சொல்லை உணர்ந்து, பக்தியும் அன்பும் நிறைந்தவர்களாய், பாண்டுவின் புதல்வர்கள் பாஞ்சால இளவரசியின் மீது பார்வையைச் செலுத்தினர்.
1.206.12
दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् ।
संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ १.२०६.१२ ॥
அங்கே புகழ்மிக்க கிருஷ்ணையை (திரௌபதியை) நோக்கிக் கொண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி அமர்ந்து, அவளை இதயத்தில் நிறுத்திக்கொண்டனர்.
1.206.13
तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम् ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२०६.१३ ॥
திரௌபதியைப் பார்த்ததும், அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட அவர்கள் அனைவரின் புலன் கூட்டத்தையும் கலக்கி, மனோபவன் (காமன்) தோன்றினான்.
1.206.14
काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् ।
बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ १.२०६.१४ ॥
பாஞ்சால இளவரசியின் அழகு, படைப்பாளனே தானே அமைத்தது போல், பிற பெண்களை விஞ்சி, எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவர்வதாய் இருந்தது.
1.206.15
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः ॥ १.२०६.१५ ॥
அவர்களின் தோற்றத்திலும் உள்ளக் குறிப்புகளிலும் அறிந்த குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன், அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன், துவைபாயனரின் (வியாசரின்) முழுச் சொற்களையும் நினைவுகூர்ந்தான்.
1.206.16
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः ।
सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥ १.२०६.१६ ॥
பிளவுக்கு அஞ்சி அரசன் (யுதிஷ்டிரன்) ஒன்றாக இருந்த சகோதரர்களிடம் கூறினான்: "திரௌபதி நம் அனைவருக்கும் நல்ல மனைவியாவாள்."
1.206.17
सताऽपि शक्तेन च केशवेन ।
सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्।
विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो-
राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ ॥ १.२०६.१७ ॥
கேசவன் வல்லவராக இருந்தும் அவர் வில்லை ஏன் நாணேற்றவில்லை? இலக்கு ஏன் துளைக்கப்படவில்லை? மனிதர்களில் சிறந்தவரே, எதன் காரணமாக இது நிகழ்ந்தது என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.206.18
शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त-
न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्।
परिश्रवादेव बभूव लोके ।
जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य ॥ १.२०६.१८ ॥
வல்லவரான கிருஷ்ணரும் அந்த வில்லை நாணேற்றவில்லை; பார்த்தர்களை அறிய விரும்பியதால் அவ்வாறு செய்தார். உலகில் வதந்தியின் மூலமே 'பார்த்தர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள்' என்ற நம்பிக்கை பரவியது.
1.206.19
अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य ।
स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन।
धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः ।
सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः ॥ १.२०६.१९ ॥
சுயம்வரத்தில் மற்ற அரசர்கள் இயலாதவர்களாக இருப்பதைக் கண்டு, ஒப்பற்ற வீரரான தனஞ்சயன் அந்தச் சிறந்த வில்லை நாணேற்றுவார் என்று கிருஷ்ணர் கண்டார்.
1.206.20
इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य ।
पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः।
न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं ।
बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ १.२०६.२० ॥
இவ்வாறு வாசுதேவர் தாமே சிந்தித்து, பார்த்தர்களைப் பல வழிகளால் அறிய விரும்பி, அந்த வில்லை நாணேற்ற விரும்பவில்லை; பார்த்தர்கள் அவருக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள்.
1.206.21
भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ।
ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्।
तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः ।
सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः ॥ १.२०६.२१ ॥
சகோதரனின் அந்தச் சொல்லை நன்கு ஆராய்ந்து, பாண்டுவின் மூத்த மகனின் புதல்வர்கள் அனைவரும், அதே பொருளை மனத்தில் தியானித்தபடி, அப்போது தளராத உள்ளத்துடன் நின்றனர்.
1.206.22
वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा-
नाशंसमानः सहरौहिणेयः।
जगाम तां भार्गवकर्मशालां ।
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ १.२०६.२२ ॥
வൃஷ்ணி வீரரான கிருஷ்ணர் குரு வீரர்களை வாழ்த்த விரும்பி, ராகிணேயருடன் அந்த பார்கவ கர்மசாலைக்குச் சென்றார், அங்கே அந்த புருஷ வீரர்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.
1.206.23
तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ।
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा-
प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ १.२०६.२३ ॥
அங்கே அமர்ந்திருந்த அகன்ற நீண்ட கரங்களையுடைய அஜாதசத்ருவை கிருஷ்ணர் ராகிணேயருடன் கண்டார்; அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த நெருப்பைப் போல் ஒளிர்ந்தவர்களையும் கண்டார்.
1.206.24
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य ।
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्।
कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ ।
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ १.२०६.२४ ॥
பின்னர் வாசுதேவர் அருகில் சென்று, தர்மம் காப்பவர்களில் சிறந்த குந்தியின் மகனிடம் கூறினார்: 'நான் கிருஷ்ணன்' என்று; பின்னர் அஜமீடர் வம்சத்து அரசன் யுதிஷ்டிரரின் பாதங்களைப் பற்றினார்.
1.206.25
तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय-
स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन।
पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा-
वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ ॥ १.२०६.२५ ॥
அதேபோல் பின்னர் ராகிணேயரும் செய்தார்; அவ்விருவரும் அகமகிழ்ந்த குருக்களால் வரவேற்கப்பட்டனர். ஹே பாரதர்களில் சிறந்தவனே, யாதவ வீரர்கள் இருவரும் தங்கள் அத்தையின் மகனின் பாதங்களைப் பற்றினர்.
1.206.26
अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः ।
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य।
कथं वयं वासुदेव त्वयेह ।
गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे ॥ १.२०६.२६ ॥
அஜாதசத்ரு, குருக்களில் வீரரான யுதிஷ்டிரர், கிருஷ்ணரின் நலனை கண்டு கேட்டார் — 'ஹே வாசுதேவா, நாங்கள் இங்கே மறைந்து வாழ்ந்தும், நாங்கள் அனைவரும் உங்களால் எவ்வாறு அறியப்பட்டோம்?'
1.206.27
तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य ।
गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य ।
कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ १.२०६.२७ ॥
வாசுதேவன் சிரித்துக்கொண்டு அவரிடம் கூறினார்: ஓ அரசே, மறைந்திருக்கும் நெருப்பும் அறியப்படும். பாண்டவர்களின் அந்த வீரத்தை மிஞ்சி, மனிதர்களில் வேறு யார் செய்யக்கூடியவர்?
1.206.28
दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता ।
यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः।
दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः ।
सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत् ॥ १.२०६.२८ ॥
நல்லவேளையாக, பகைவரை அடக்கும் பாண்டவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் அந்த கொடிய நெருப்பிலிருந்து விடுபட்டீர்கள். நல்லவேளையாக, திருதராஷ்டிரனின் பாவி மகன் தன் அமைச்சர்களுடன் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவில்லை.
1.206.29
भद्रं वोऽस्तु निहितं यद्गुहायां ।
विवर्धध्वं ज्वलना इवैधमानाः।
मा वो विद्युः पार्थिवाः केचिदेव ।
यास्यावहे शिबिरायैव तावत्।
सोऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः ।
प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् ॥ १.२०६.२९ ॥
உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். குகையில் வைக்கப்பட்டதை, எரியும் நெருப்புகளைப் போல வளருங்கள். அரசர்கள் எவரும் அறியாதபடி நாம் இருவரும் முகாமுக்குச் செல்வோம். பாண்டவனிடம் அனுமதி பெற்று, அழியாத மகிமை கொண்டவர் பலராமருடன் விரைவாகப் புறப்பட்டார்.