Mahābhārata · Adhyāya 1.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.206.1
गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां ।
पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ ।
भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ ॥ १.२०६.१ ॥
Nachdem die beiden Pārthas, von großer Kraft, zur Töpferwerkstatt des Bhārgava gegangen waren und Pṛthā erreicht hatten, verkündeten die beiden besten der Männer, hoch erfreut: »Es ist ein Almosen.«
1.206.2
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ ।
प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे।
पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां ।
कष्टं मया भाषितमित्युवाच ॥ १.२०६.२ ॥
In der Hütte sitzend, ohne ihre Söhne anzusehen, sprach sie: »Esst es alle zusammen.« Danach blickte Kuntī auf Kṛṣṇā und sagte: »Ein Unrecht habe ich gesprochen.«
1.206.3
साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्।
पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती ।
युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम् ॥ १.२०६.३ ॥
Kuntī, aus Furcht vor dem Unrecht tief nachdenkend, nahm die sehr zufriedene Yājñasenī bei der Hand, trat zu Yudhiṣṭhira und sprach diese Worte.
1.206.4
इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा।
यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं ।
समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ १.२०६.४ ॥
Diese Jungfrau ist die Tochter König Drupadas; deine beiden jüngeren Brüder haben sie mir anvertraut. Sohn, auch ich sagte angemessen: »Esst zusammen«; o König, es wurde aus Unachtsamkeit gesagt.
1.206.5
मया कथं नानृतमुक्तमद्य ।
भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि।
पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो ।
न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च ॥ १.२०६.५ ॥
Wie könnte ich heute nicht eine Lüge gesprochen haben? O Stier der Kurus, sage es. Damit der Tochter des Pāñcāla-Königs kein Unrecht zuteil wird und sie nicht in Verwirrung gerät.
1.206.6
स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो ।
मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो ।
धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०६.६ ॥
So angesprochen, bedachte der weise Held unter den Menschen, der König, einen Augenblick, tröstete Kuntī und sprach diese Worte zu Dhanañjaya, dem Helden der Kuru.
1.206.7
त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी ।
त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री।
प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह ।
गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः ॥ १.२०६.७ ॥
O Phālguna, du allein hast Yājñasenī gewonnen; diese Prinzessin wird nur mit dir erstrahlen. O Bezwinger der Feinde, lass das Feuer entzünden und nimm ihre Hand nach dem Ritus.
1.206.8
मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं ।
कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः।
भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं ।
भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा ॥ १.२०६.८ ॥
O Herr der Menschen, mache mich nicht zum Teilhaber am Unrecht. Das ist nicht das Dharma, das die Ungebildeten dafür halten. Zuerst sollst du dich vermählen, danach dieser Bhīma mit den mächtigen Armen und unfassbaren Taten.
1.206.9
अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे ।
पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी।
वृकोदरोऽहं च यमौ च राज-
न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः ॥ १.२०६.९ ॥
Dann ich, nach mir Nakula, dann dieser schnelle Sahadeva, ich Vṛkodara, die Zwillinge, o König, und diese Jungfrau sind dir anvertraut.
1.206.10
एवं गते यत्करणीयमत्र ।
धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य।
पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या-
त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ १.२०६.१० ॥
So wie die Dinge stehen, überlege gut, was hier zu tun ist, und tue, was rechtmäßig und ruhmvoll ist, und was dem König der Pañcāla dient. Regiere; wir alle stehen unter deiner Gewalt.
1.206.11
जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् ।
दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२०६.११ ॥
Nachdem sie Jiṣṇus (Arjunas) Wort verstanden hatten, erfüllt von Hingabe und Zuneigung, richteten die Söhne Pāṇḍus ihren Blick auf die Pāñcāla-Prinzessin.
1.206.12
दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् ।
संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ १.२०६.१२ ॥
Während sie dort die glorreiche Kṛṣṇā betrachteten, saßen alle da, einander anblickend, und hielten sie in ihren Herzen fest.
1.206.13
तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम् ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२०६.१३ ॥
Als sie Draupadī sahen, wurden die Sinne all dieser Männer von grenzenloser Kraft aufgewühlt, und Manobhava (das Verlangen) erhob sich.
1.206.14
काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् ।
बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ १.२०६.१४ ॥
Die liebliche Schönheit der Pāñcāla-Prinzessin, von dem Schöpfer selbst gestaltet, übertraf die aller anderen Frauen und bezauberte den Geist aller Wesen.
1.206.15
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः ॥ १.२०६.१५ ॥
Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, der Stier unter den Menschen, der ihre inneren Zustände an ihrer Haltung erkannte, erinnerte sich an die ganze Rede Dvaipāyanas (Vyāsas).
1.206.16
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः ।
सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥ १.२०६.१६ ॥
Aus Furcht vor Zwietracht sprach der König zu den versammelten Brüdern: „Draupadī wird für uns alle eine glückbringende Gattin sein.“
1.206.17
सताऽपि शक्तेन च केशवेन ।
सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्।
विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो-
राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ ॥ १.२०६.१७ ॥
Warum hat Keśava, obwohl er dazu fähig war, jenen Bogen nicht gespannt, und warum wurde das Ziel nicht getroffen? Bester der Zweibeiner, sag mir den Grund.
1.206.18
शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त-
न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्।
परिश्रवादेव बभूव लोके ।
जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य ॥ १.२०६.१८ ॥
Auch Kṛṣṇa, obwohl er fähig war, spannte jenen Bogen nicht, weil er die Söhne Pṛthās erkennen wollte. Allein durch das Gerücht entstand in der Welt die Gewissheit, dass die Pārthas lebten.
1.206.19
अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य ।
स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन।
धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः ।
सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः ॥ १.२०६.१९ ॥
Als Kṛṣṇa beim Svayaṃvara die anderen Könige unfähig sah, erkannte er, dass Dhanañjaya, der einzige Held, jenen vortrefflichen Bogen spannen werde.
1.206.20
इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य ।
पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः।
न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं ।
बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ १.२०६.२० ॥
So überlegte Vāsudeva selbst, und da er die Pārthas auf verschiedene Weisen kennenlernen wollte, wünschte er nicht, jenen Bogen zu spannen; denn die Pārthas waren ihm die liebsten.
1.206.21
भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ।
ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्।
तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः ।
सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः ॥ १.२०६.२१ ॥
Nachdem sie das Wort ihres Bruders wohl bedacht hatten, standen alle älteren Söhne Pāṇḍus, in Gedanken eben jenen Sinn betrachtend, damals da, unverzagten Mutes.
1.206.22
वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा-
नाशंसमानः सहरौहिणेयः।
जगाम तां भार्गवकर्मशालां ।
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ १.२०६.२२ ॥
Kṛṣṇa, der Vorderste der Vṛṣṇi, wollte die Helden der Kuru begrüßen und ging mit Rauhiṇeya in jene Werkstatt der Bhārgava, wo jene Männerhelden saßen.
1.206.23
तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ।
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा-
प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ १.२०६.२३ ॥
Dort sah Kṛṣṇa zusammen mit Rauhiṇeya den unbesiegbaren Yudhiṣṭhira, breit- und langarmig, sitzend; und auch jene, die um ihn saßen und wie Feuer leuchteten.
1.206.24
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य ।
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्।
कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ ।
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ १.२०६.२४ ॥
Da trat Vāsudeva zu dem Sohn der Kuntī, dem Besten unter den Hütern des dharma, und sprach: »Ich bin Kṛṣṇa«; und er drückte die Füße des Königs Yudhiṣṭhira aus dem Geschlecht der Ajamīḍha.
1.206.25
तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय-
स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन।
पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा-
वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ ॥ १.२०६.२५ ॥
Ebenso tat danach auch Rauhiṇeya; beide wurden von den erfreuten Kuru begrüßt. O Oberhaupt der Bhārata, die beiden Helden der Yadu ergriffen ebenfalls die Füße des Sohnes ihrer Tante.
1.206.26
अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः ।
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य।
कथं वयं वासुदेव त्वयेह ।
गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे ॥ १.२०६.२६ ॥
Yudhiṣṭhira, der unbesiegbare Feind und der Erste der Kuru, fragte, nachdem er Kṛṣṇas Wohlergehen betrachtet hatte: »O Vāsudeva, obwohl wir hier verborgen leben, wie hast du uns alle erkannt?«
1.206.27
तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य ।
गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य ।
कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ १.२०६.२७ ॥
Vāsudeva sprach lachend zu ihm: O König, selbst ein verborgenes Feuer wird erkannt. Wer unter den Menschen außer dir könnte die Tapferkeit der Pāṇḍavas übertreffen?
1.206.28
दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता ।
यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः।
दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः ।
सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत् ॥ १.२०६.२८ ॥
Glücklicherweise seid ihr alle, o Pāṇḍavas, Bezwinger der Feinde, diesem schrecklichen Feuer entkommen. Glücklicherweise hat der böse Sohn Dhṛtarāṣṭras mit seinen Ministern nicht sein Ziel erreicht.
1.206.29
भद्रं वोऽस्तु निहितं यद्गुहायां ।
विवर्धध्वं ज्वलना इवैधमानाः।
मा वो विद्युः पार्थिवाः केचिदेव ।
यास्यावहे शिबिरायैव तावत्।
सोऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः ।
प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् ॥ १.२०६.२९ ॥
Möge es euch wohl ergehen. Was in der Höhle verborgen ist, möge wachsen wie lodernde Feuer. Damit kein König es erfährt, werden wir beide ins Lager gehen. Nachdem er sich vom Pāṇḍava verabschiedet hatte, brach der an unvergänglicher Pracht Reiche eilends mit Balarāma auf.