Mahābhārata · Adhyāya 1.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.206.1
गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां ।
पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ ।
भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ ॥ १.२०६.१ ॥
Tendo ido à oficina de cerâmica do descendente de Bhṛgu, os dois Pārtha, de grande poder, chegaram até Pṛthā e, muito satisfeitos, os dois melhores dos homens anunciaram: «É uma esmola».
1.206.2
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ ।
प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे।
पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां ।
कष्टं मया भाषितमित्युवाच ॥ १.२०६.२ ॥
Estando na cabana, sem olhar para os filhos, disse: «Comei todos juntos». Depois, Kuntī, olhando atentamente para Kṛṣṇā, disse: «Uma palavra errada foi dita por mim».
1.206.3
साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्।
पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती ।
युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम् ॥ १.२०६.३ ॥
Kuntī, temendo a injustiça e refletindo profundamente, tomou pela mão a muito satisfeita Yājñasenī, aproximou-se de Yudhiṣṭhira e disse estas palavras.
1.206.4
इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा।
यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं ।
समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ १.२०६.४ ॥
Esta donzela é filha do rei Drupada; teus dois irmãos mais novos a confiaram a mim. Filho, eu também disse como convinha: «Comei juntos»; ó rei, foi dito por descuido.
1.206.5
मया कथं नानृतमुक्तमद्य ।
भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि।
पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो ।
न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च ॥ १.२०६.५ ॥
Como não teria eu dito hoje uma falsidade? Ó touro dos Kuru, dize. Para que a injustiça não recaia sobre a filha do rei dos Pāñcāla, nem ela caia em confusão.
1.206.6
स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो ।
मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो ।
धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०६.६ ॥
Assim interpelado por sua mãe, o sábio herói entre os homens, o rei, refletiu por um momento, consolou Kuntī e disse estas palavras a Dhanañjaya, o maior herói dos Kuru.
1.206.7
त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी ।
त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री।
प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह ।
गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः ॥ १.२०६.७ ॥
Ó Phālguna, foi só tu quem conquistou Yājñasenī; esta princesa brilhará só contigo. Ó vencedor dos inimigos, acenda-se o fogo, e toma-lhe a mão segundo o rito.
1.206.8
मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं ।
कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः।
भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं ।
भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा ॥ १.२०६.८ ॥
Ó senhor dos homens, não me faças partícipe da injustiça. Este não é o dharma que os incultos consideram. Que tu sejas o primeiro; depois, este Bhīma de braços poderosos e feitos inconcebíveis.
1.206.9
अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे ।
पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी।
वृकोदरोऽहं च यमौ च राज-
न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः ॥ १.२०६.९ ॥
Depois eu, após mim Nakula, depois este rápido Sahadeva, eu Vṛkodara, os gêmeos, ó rei, e esta donzela devem estar sob o teu encargo.
1.206.10
एवं गते यत्करणीयमत्र ।
धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य।
पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या-
त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ १.२०६.१० ॥
Assim estando as coisas, pondera bem o que aqui deve ser feito, e faz o que é justo e glorioso, e o que é bom para o rei dos Pañcāla. Governa; todos nós estamos sob o teu domínio.
1.206.11
जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् ।
दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२०६.११ ॥
Compreendendo a palavra de Jiṣṇu (Arjuna), cheios de devoção e afeto, os filhos de Pāṇḍu fixaram o olhar na princesa de Pāñcāla.
1.206.12
दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् ।
संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ १.२०६.१२ ॥
Contemplando ali a gloriosa Kṛṣṇā, todos eles, sentados e olhando uns para os outros, a guardaram em seus corações.
1.206.13
तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम् ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२०६.१३ ॥
Ao ver Draupadī, os sentidos de todos aqueles de energia imensurável foram agitados, e Manobhava (o Desejo) surgiu.
1.206.14
काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् ।
बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ १.२०६.१४ ॥
A beleza encantadora da princesa de Pāñcāla, moldada pelo próprio Criador, superava a de todas as outras mulheres e encantava a mente de todos os seres.
1.206.15
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः ॥ १.२०६.१५ ॥
Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, touro entre os homens, que conhecia seus estados interiores pela aparência, recordou toda a palavra de Dvaipāyana (Vyāsa).
1.206.16
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः ।
सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥ १.२०६.१६ ॥
Temendo a discórdia, o rei falou aos irmãos reunidos: "Draupadī será a esposa auspiciosa de todos nós."
1.206.17
सताऽपि शक्तेन च केशवेन ।
सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्।
विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो-
राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ ॥ १.२०६.१७ ॥
Embora Keśava fosse capaz, por que não armou aquele arco, e por que o alvo não foi atingido? Melhor dos bípedes, diga-me a causa disso.
1.206.18
शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त-
न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्।
परिश्रवादेव बभूव लोके ।
जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य ॥ १.२०६.१८ ॥
Kṛṣṇa, embora capaz, também não armou aquele arco, desejando conhecer os filhos de Pṛthā. Apenas por rumor surgiu no mundo a convicção de que os Pārthas estavam vivos.
1.206.19
अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य ।
स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन।
धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः ।
सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः ॥ १.२०६.१९ ॥
Ao ver os outros reis incapazes no svayaṃvara, Kṛṣṇa observou que Dhanañjaya, o herói único, armaria aquele excelente arco.
1.206.20
इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य ।
पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः।
न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं ।
बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ १.२०६.२० ॥
Assim refletiu o próprio Vāsudeva e, desejando conhecer os Pārthas por diversos meios, não quis armar aquele arco; pois os Pārthas lhe eram muito queridos.
1.206.21
भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ।
ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्।
तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः ।
सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः ॥ १.२०६.२१ ॥
Tendo bem considerado a palavra do irmão, todos os filhos mais velhos de Pāṇḍu, meditando em seus corações sobre esse mesmo sentido, ficaram ali então, de ânimo intrépido.
1.206.22
वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा-
नाशंसमानः सहरौहिणेयः।
जगाम तां भार्गवकर्मशालां ।
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ १.२०६.२२ ॥
Kṛṣṇa, o principal dos Vṛṣṇi, desejando saudar os heróis dos Kuru, foi com Rauhiṇeya àquela oficina dos Bhārgava onde se encontravam aqueles heróis entre os homens.
1.206.23
तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ।
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा-
प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ १.२०६.२३ ॥
Lá, Kṛṣṇa, junto com Rauhiṇeya, viu Yudhiṣṭhira, o inimigo invencível, de braços largos e longos, sentado; e também os que estavam sentados ao seu redor, brilhando como fogo.
1.206.24
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य ।
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्।
कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ ।
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ १.२०६.२४ ॥
Então Vāsudeva, aproximando-se do filho de Kuntī, o melhor dos que sustentam o dharma, disse: 'Sou Kṛṣṇa'; e apertou os pés do rei Yudhiṣṭhira da linhagem de Ajamīḍha.
1.206.25
तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय-
स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन।
पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा-
वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ ॥ १.२०६.२५ ॥
Da mesma forma, depois Rauhiṇeya também fez o mesmo; ambos foram recebidos pelos Kuru alegres. Ó chefe dos Bhāratas, os dois heróis dos Yadus também seguraram os pés do filho de sua tia.
1.206.26
अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः ।
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य।
कथं वयं वासुदेव त्वयेह ।
गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे ॥ १.२०६.२६ ॥
Yudhiṣṭhira, o inimigo invencível e o primeiro dos Kuru, tendo olhado o bem-estar de Kṛṣṇa, perguntou: 'Ó Vāsudeva, embora estejamos vivendo aqui escondidos, como todos nós fomos reconhecidos por ti?'
1.206.27
तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य ।
गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य ।
कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ १.२०६.२७ ॥
Vāsudeva, sorrindo, disse-lhe: Ó rei, até um fogo oculto é reconhecido. Quem entre os homens, além de ti, poderia superar a bravura dos Pāṇḍavas?
1.206.28
दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता ।
यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः।
दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः ।
सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत् ॥ १.२०६.२८ ॥
Por boa sorte, todos vós, ó Pāṇḍavas, vencedores de inimigos, fostes libertados daquele terrível fogo. Por boa sorte, o malvado filho de Dhṛtarāṣṭra, com os seus ministros, não alcançou o seu desejo.
1.206.29
भद्रं वोऽस्तु निहितं यद्गुहायां ।
विवर्धध्वं ज्वलना इवैधमानाः।
मा वो विद्युः पार्थिवाः केचिदेव ।
यास्यावहे शिबिरायैव तावत्।
सोऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः ।
प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् ॥ १.२०६.२९ ॥
Que o bem vos acompanhe. O que foi guardado na caverna, que cresça como fogos ardentes. Para que nenhum rei o saiba, iremos nós os dois ao acampamento. Tendo-se despedido do Pāṇḍava, aquele de esplendor inesgotável partiu depressa com Balarāma.