മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.206

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

പദാർഥങ്ങളോടെ വായിക്കുക

1.206.1

गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां ।
पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ ।
भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ ॥ १.२०६.१ ॥

ആ മഹാനുഭാവരായ പാർഥന്മാർ ഭാർഗവന്റെ കുയവൻശാലയിലെത്തി പൃഥയെ പ്രാപിച്ച്, അതിസന്തോഷത്തോടെ യാജ്ഞസേനിയെക്കുറിച്ച് 'ഇത് ഭിക്ഷ' എന്ന് അറിയിച്ചു.

1.206.2

कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ ।
प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे।
पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां ।
कष्टं मया भाषितमित्युवाच ॥ १.२०६.२ ॥

കുടിലിലിരുന്ന അവൾ പുത്രന്മാരെ നോക്കാതെ തന്നെ 'എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ഭക്ഷിക്കുവിൻ' എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ കുന്തി കൃഷ്ണയെ നോക്കി, 'ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റായിപ്പോയി' എന്നു പറഞ്ഞു.

1.206.3

साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्।
पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती ।
युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम् ॥ १.२०६.३ ॥

അധർമഭയത്താൽ ചിന്തിച്ച കുന്തി, അതിസന്തുഷ്ടയായ ആ യാജ്ഞസേനിയുടെ കൈ പിടിച്ച് യുധിഷ്ഠിരന്റെ അടുത്തെത്തി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

1.206.4

इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा।
यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं ।
समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ १.२०६.४ ॥

ഈ കന്യക ദ്രുപദരാജാവിന്റെ പുത്രിയാണ്; നിന്റെ ഇളയ സഹോദരന്മാർ അവളെ എനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. മകനേ, ഞാനും യഥോചിതമായി 'ഒന്നിച്ചു ഭക്ഷിക്കുവിൻ' എന്നു പറഞ്ഞു; രാജാവേ, അത് അശ്രദ്ധയാൽ പറഞ്ഞുപോയി.

1.206.5

मया कथं नानृतमुक्तमद्य ।
भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि।
पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो ।
न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च ॥ १.२०६.५ ॥

ഇന്ന് ഞാൻ അസത്യം പറയാതിരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ? കുരുശ്രേഷ്ഠാ, പറയുക. പാഞ്ചാല രാജപുത്രിക്ക് അധർമം വരാതെയും അവൾ ഭ്രമിക്കാതെയും പറയുക.

1.206.6

स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो ।
मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो ।
धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०६.६ ॥

അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ബുദ്ധിമാനായ നരവീരനായ രാജാവ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം, കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; കുരുവീരൻ ധനഞ്ജയനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

1.206.7

त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी ।
त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री।
प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह ।
गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः ॥ १.२०६.७ ॥

ഫാൽഗുനാ, യാജ്ഞസേനിയെ നീ തന്നെയാണ് ജയിച്ചത്; ഈ രാജപുത്രി നിന്നോടൊപ്പം തന്നെ ശോഭിക്കും. ശത്രുജേതാവേ, അഗ്നി ജ്വലിപ്പിക്കട്ടെ; വിധിപ്രകാരം നീ അവളുടെ കൈ പിടിക്കുക.

1.206.8

मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं ।
कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः।
भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं ।
भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा ॥ १.२०६.८ ॥

നരേന്ദ്രാ, എന്നെ അധർമ്മത്തിന്റെ പങ്കാളിയാക്കരുതേ. ഇത് അപരിഷ്കൃതർ കാണുന്ന ധർമ്മമല്ല. ആദ്യം നീ തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുക; പിന്നീട് ഈ മഹാബാഹുവും അചിന്ത്യകർമ്മിയുമായ ഭീമൻ.

1.206.9

अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे ।
पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी।
वृकोदरोऽहं च यमौ च राज-
न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः ॥ १.२०६.९ ॥

പിന്നെ ഞാൻ, എന്റെ പിന്നാലെ നകുലൻ, പിന്നെ ഈ ശക്തനായ സഹദേവൻ, വൃകോദരനായ ഞാൻ, ഇരട്ടകൾ, രാജാവേ, ഈ കന്യയും — നിങ്ങളുടെ അധീനരായി വർത്തിക്കേണ്ടവർ.

1.206.10

एवं गते यत्करणीयमत्र ।
धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य।
पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या-
त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ १.२०६.१० ॥

ഇങ്ങനെയായ നിലയിൽ എന്തു ചെയ്യേണ്ടതോ അതു ചിന്തിച്ച് ധർമ്മവും യശസ്സും നൽകുന്നത് ചെയ്യുക; പാഞ്ചാലരാജാവിന് ഹിതമായതും ചെയ്യുക. ഭരിക്കുക; ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്റെ വശത്തിലാണ്.

1.206.11

जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् ।
दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२०६.११ ॥

ജിഷ്ണുവിന്റെ (അർജുനന്റെ) വാക്ക് മനസ്സിലാക്കി, ഭക്തിയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞവരായി, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാർ പാഞ്ചാലിയിൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു.

1.206.12

दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् ।
संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन् ॥ १.२०६.१२ ॥

അവിടെ യശസ്വിനിയായ കൃഷ്ണയെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, പരസ്പരം നോക്കി ഇരുന്ന അവരെല്ലാവരും അവളെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

1.206.13

तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम् ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२०६.१३ ॥

ദ്രൗപദിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അമിതതേജസ്വികളായ അവരെല്ലാവരുടെയും ഇന്ദ്രിയസമൂഹത്തെ കലക്കി മനോഭവൻ (കാമദേവൻ) ഉദിച്ചു.

1.206.14

काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् ।
बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ १.२०६.१४ ॥

പാഞ്ചാലിയുടെ രൂപം, വിധാതാവ് തന്നെ നിർമ്മിച്ചത് പോലെ, മറ്റു സ്ത്രീകളെക്കാൾ അധികമായി, സർവഭൂതങ്ങളുടെയും മനസ്സ് കവരുന്നതായിരുന്നു.

1.206.15

तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः ॥ १.२०६.१५ ॥

അവരുടെ ഭാവങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ കുന്തീപുത്രൻ യുധിഷ്ഠിരൻ, ആ നരശ്രേഷ്ഠൻ, ദ്വൈപായനന്റെ (വ്യാസന്റെ) വാക്കുകളെല്ലാം ഓർമ്മിച്ചു.

1.206.16

अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः ।
सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥ १.२०६.१६ ॥

ഭിന്നതയെ ഭയന്ന് രാജാവ് (യുധിഷ്ഠിരൻ) ഒന്നിച്ചിരുന്ന സഹോദരന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "ദ്രൗപദി നമ്മെ എല്ലാവരുടെയും ശുഭയായ ഭാര്യയാകും."

1.206.17

सताऽपि शक्तेन च केशवेन ।
सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्।
विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो-
राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ ॥ १.२०६.१७ ॥

കേശവൻ ശക്തനായിരുന്നിട്ടും ആ വില്ലിൽ ഞാൺ കെട്ടാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? ലക്ഷ്യം എന്തുകൊണ്ട് ഭേദിക്കപ്പെട്ടില്ല? മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അതിന്റെ കാരണം എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ.

1.206.18

शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त-
न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्।
परिश्रवादेव बभूव लोके ।
जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य ॥ १.२०६.१८ ॥

ശക്തനായ കൃഷ്ണനും ആ വില്ലിൽ ഞാൺ കെട്ടിയില്ല; പാർത്ഥരെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചതിനാലാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്. പാർത്ഥർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ഉറപ്പ് ലോകത്ത് കേവലം കേട്ടറിവിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്.

1.206.19

अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य ।
स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन।
धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः ।
सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः ॥ १.२०६.१९ ॥

സ്വയംവരത്തിൽ മറ്റു രാജാക്കന്മാർ അശക്തരായിരിക്കുന്നത് കണ്ട്, ഏകവീരനായ ധനഞ്ജയൻ ആ ശ്രേഷ്ഠ വില്ലിൽ ഞാൺ കെട്ടുമെന്ന് കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.

1.206.20

इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य ।
पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः।
न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं ।
बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ १.२०६.२० ॥

ഇങ്ങനെ വാസുദേവൻ തന്നെ ആലോചിച്ച്, പാർത്ഥരെ പലവിധ ഉപായങ്ങളാൽ അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആ വില്ലിൽ ഞാൺ കെട്ടാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല; പാർത്ഥർ അവന് ഏറ്റവും പ്രിയരായിരുന്നു.

1.206.21

भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ।
ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्।
तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः ।
सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः ॥ १.२०६.२१ ॥

ജ്യേഷ്ഠന്റെ ആ വാക്ക് നന്നായി ആലോചിച്ച്, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും അതേ അർത്ഥം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, അപ്പോൾ ദൃഢചിത്തരായി നിന്നു.

1.206.22

वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा-
नाशंसमानः सहरौहिणेयः।
जगाम तां भार्गवकर्मशालां ।
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ १.२०६.२२ ॥

വൃഷ്ണി വീരനായ കൃഷ്ണൻ കുരുവീരന്മാരെ അഭിവാദനം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, രൗഹിണേയനോടൊപ്പം ആ ഭാർഗ്ഗവ കർമ്മശാലയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ ആ പുരുഷവീരന്മാർ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

1.206.23

तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ।
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा-
प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ १.२०६.२३ ॥

അവിടെ ഇരിക്കുന്ന വിശാലവും നീണ്ട ബാഹുക്കളുമുള്ള അജാതശത്രുവിനെ കൃഷ്ണൻ രൗഹിണേയനോടൊപ്പം കണ്ടു; അദ്ദേഹത്തിന് ചുറ്റും അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരെയും കണ്ടു.

1.206.24

ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य ।
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्।
कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ ।
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ १.२०६.२४ ॥

അപ്പോൾ വാസുദേവൻ അടുത്തുചെന്ന്, ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കുന്തീപുത്രനോട് പറഞ്ഞു — 'ഞാൻ കൃഷ്ണനാണ്' എന്ന്; പിന്നെ അജമീഢ വംശത്തിലെ രാജാവായ യുധിഷ്ഠിരന്റെ പാദങ്ങൾ അമർത്തി.

1.206.25

तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय-
स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन।
पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा-
वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ ॥ १.२०६.२५ ॥

അതുപോലെ പിന്നീട് രൗഹിണേയനും ചെയ്തു; ആ ഇരുവരെയും സന്തുഷ്ടരായ കുരുക്കൾ വരവേറ്റു. ഹേ ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, യാദവവീരന്മാർ ഇരുവരും തങ്ങളുടെ അമ്മായിയുടെ പുത്രന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ചു.

1.206.26

अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः ।
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य।
कथं वयं वासुदेव त्वयेह ।
गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे ॥ १.२०६.२६ ॥

അജാതശത്രുവും കുരുവീരനുമായ യുധിഷ്ഠിരൻ കൃഷ്ണന്റെ ക്ഷേമം കണ്ടശേഷം ചോദിച്ചു — 'ഹേ വാസുദേവാ, ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഒളിച്ചു വസിച്ചിട്ടും, ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?'

1.206.27

तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य ।
गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य ।
कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ १.२०६.२७ ॥

വാസുദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരോട് പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ, ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അഗ്നിയും തിരിച്ചറിയപ്പെടും. പാണ്ഡവരുടെ ആ വിക്രമത്തെ മറികടന്ന് മനുഷ്യരിൽ മറ്റാര് അത് ചെയ്യും?

1.206.28

दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता ।
यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः।
दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः ।
सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत् ॥ १.२०६.२८ ॥

ഭാഗ്യവശാൽ, ശത്രുക്കളെ അമർത്തുന്ന പാണ്ഡവരേ, നിങ്ങളെല്ലാവരും ആ ഭയങ്കരമായ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മോചിതരായി. ഭാഗ്യവശാൽ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പാപിയായ പുത്രന് മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം തന്റെ ആഗ്രഹം സാധിക്കാനായില്ല.

भद्रं वोऽस्तु निहितं यद्गुहायां ।
विवर्धध्वं ज्वलना इवैधमानाः।
मा वो विद्युः पार्थिवाः केचिदेव ।
यास्यावहे शिबिरायैव तावत्।
सोऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः ।
प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् ॥ १.२०६.२९ ॥

നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ. ഗുഹയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നത് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നികളെപ്പോലെ വളരട്ടെ. ഒരു രാജാവും അറിയാതിരിക്കാൻ നാം ഇരുവരും പാളയത്തിലേക്ക് പോകും. പാണ്ഡവനോട് അനുവാദം വാങ്ങി, ക്ഷയിക്കാത്ത ശ്രീയുള്ളവൻ ബലദേവനോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.