Mahābhārata · Adhyāya 1.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.233.1
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः ।
वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः ॥ १.२३३.१ ॥
Habiendo hecho este acuerdo, los Pāṇḍavas se establecieron allí, sometiendo a otros reyes de la tierra con el poder de sus armas.
1.233.2
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम् ।
बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी ॥ १.२३३.२ ॥
Kṛṣṇā (Draupadī) se volvió obediente a todos aquellos cinco leones entre los hombres, los hijos de Pṛthā, de poder inconmensurable.
1.233.3
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः ।
बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती ॥ १.२३३.३ ॥
Ella, junto con aquellos cinco esposos heroicos, quedó sumamente complacida, como el río Sarasvatī se complace con los nāgas.
1.233.4
वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु ।
व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः ॥ १.२३३.४ ॥
Mientras los magnánimos Pāṇḍavas vivían según el dharma, todos los Kuru prosperaban, libres de falta y dotados de felicidad.
1.233.5
अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशांपते ।
कस्यचित्तस्करा जह्रुः केचिद्गा नृपसत्तम ॥ १.२३३.५ ॥
Entonces, tras mucho tiempo, oh señor de los hombres, oh mejor de los reyes, unos ladrones se llevaron el ganado de cierto brahmán.
1.233.6
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः ।
आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत्स पाण्डवान् ॥ १.२३३.६ ॥
Mientras se llevaban aquella riqueza, el brahmán, abrumado por la ira, llegó a Khāṇḍavaprastha y clamó a los Pāṇḍavas.
1.233.7
ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
प्रसह्य चास्मद्विषयादभ्यधावत पाण्डवाः ॥ १.२३३.७ ॥
Hombres mezquinos, crueles e indisciplinados están arrebatando por la fuerza el ganado de nuestro reino. ¡Oh Pāṇḍavas, persiguedlos!
1.233.8
ब्राह्मणस्य प्रशान्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैः प्रलुप्यते ।
शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्दति ॥ १.२३३.८ ॥
Como los cuervos saquean la ofrenda de un brahmán sereno, y como un chacal vil pisotea la cueva vacía de un tigre, así se hace esto.
1.233.9
अरक्षितारं राजानं बलिषद्भागहारिणम् ।
तमाहुः सर्वलोकस्य समग्रं पापचारिणम् ॥ १.२३३.९ ॥
Al rey que no protege pero toma la sexta parte como tributo, todo el mundo lo llama un pecador absoluto.
1.233.10
ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते ।
रोरूयमाणे च मयि क्रियतां हस्तधारणा ॥ १.२३३.१० ॥
Ladrones han arrebatado la propiedad del brahmán y se ha destruido el dharma y la riqueza; lloro, así que dame tu mano auxiliadora.
1.233.11
रोरूयमाणस्याभ्याशे भृशं विप्रस्य पाण्डवः ।
तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३३.११ ॥
Mientras el brahmán se lamentaba intensamente cerca, Dhanañjaya, el hijo de Kuntī y Pāṇḍava, escuchó aquellas palabras.
1.233.12
श्रुत्वैव च महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम् ।
आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनां ॥ १.२३३.१२ ॥
Al oírlo, el de brazos poderosos dijo de inmediato a aquel dvija: "No temas", y fue donde estaban las armas de los magnánimos Pāṇḍavas.
1.233.13
कृष्णया सह तत्रास्ते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
संप्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः ॥ १.२३३.१३ ॥
Con Kṛṣṇā allí permaneció el rey de la justicia, Yudhiṣṭhira, el Pāṇḍava, incapaz de entrar o de marcharse.
1.233.14
तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनःपुनः ।
आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः ॥ १.२३३.१४ ॥
Instigado una y otra vez por las palabras de aquel brahmín afligido, el doliente hijo de Kuntī reflexionó allí entre los lamentos.
1.233.15
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चयः ॥ १.२३३.१५ ॥
Mientras se llevaban la riqueza de aquel brahmín asceta, su resolución fue que secar sus lágrimas era un deber.
1.233.16
उपर्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः ।
यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम् ॥ १.२३३.१६ ॥
Si hoy no protejo a este hombre que llora a la puerta, el gran adharma nacido de la negligencia del rey sería inmenso.
1.233.17
अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे ।
प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत् ॥ १.२३३.१७ ॥
Si incluso en nuestra protección se afianzara en este mundo la incredulidad de todos, también para nosotros habría adharma.
1.233.18
अनापृच्छय तु राजानं गते मयि न संशयः ।
अजातशत्रोर्नृपतेर्मयि चैवानृतं भवेत् ॥ १.२३३.१८ ॥
Si me marcho sin pedir permiso al rey, no hay duda; entonces habría falsedad hacia el rey Ajātaśatru y también hacia mí.
1.233.19
अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम ।
सर्वमन्यत्परिहृतं धर्षणात्तु महीपतेः ॥ १.२३३.१९ ॥
Por haber entrado en los aposentos del rey, debo ir al exilio en el bosque; todo lo demás ha quedado apartado por la ofensa contra el señor de la tierra.
1.233.20
अधर्मो वै महानस्तु वने वा मरणं मम ।
शरीरस्य विनाशेन धर्म एव विशिष्यते ॥ १.२३३.२० ॥
Que mi transgresión sea grande, ya sea que deba habitar en el bosque o encontrar la muerte; incluso a costa de la destrucción del cuerpo, solo el dharma permanece preeminente.
1.233.21
एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
अनुप्रविश्य राजानमापृच्छय च विशांपते ॥ १.२३३.२१ ॥
Habiendo resuelto así, Dhanañjaya, hijo de Kuntī, entró y, oh señor del pueblo, se despidió del rey.
1.233.22
मुखमाच्छाद्य निबिडमुत्तरीयेण वाससा ।
अग्रजं चार्जुनो गेहादभिवाद्याशु निःसृतः ॥ १.२३३.२२ ॥
Cubriéndose el rostro con fuerza con una prenda superior, Arjuna saludó a su hermano mayor y salió de la casa de inmediato.
1.233.23
धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत ।
ब्राह्मणा गम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैर्षिणः ॥ १.२३३.२३ ॥
Tomando su arco, alegre, Arjuna habló al brahmán: «Brahmán, vete pronto, mientras los que buscan la riqueza ajena aún no se hayan alejado.»
1.233.24
न दूरे ते गताः क्षुद्रास्तावद्गच्छावहे सह ।
यावन्निवर्तयाम्यद्य चोरहस्ताद्धनं तव ॥ १.२३३.२४ ॥
Esos viles no han ido lejos; vayamos juntos, hasta que hoy recupere tu riqueza de manos del ladrón.
1.233.25
सोऽनुसृत्य महाबाहुर्धन्वी वर्मी रथी ध्वजी ।
शरैर्विध्वस्य तांश्चोरानवजित्य च तद्धनम् ॥ १.२३३.२५ ॥
Persiguiéndolos, el de brazos poderosos, con arco, con coraza, en su carro y con el estandarte alzado, dispersó a aquellos ladrones con flechas, los venció y recuperó aquella riqueza.
1.233.26
ब्राह्मणं समुपाकृत्य यशः प्राप्य च पाण्डवः ।
ततस्तद्गेधनं पार्थो दत्त्वा तस्मै द्विजातये ॥ १.२३३.२६ ॥
Habiendo llamado cerca al brahmán y obtenido gloria, el Pāṇḍava Pārtha entregó entonces aquella riqueza a aquel hombre de doble nacimiento.
1.233.27
आजगाम पुरं वीरः सव्यसाची धनञ्जयः ।
सोऽभिवाद्य गुरून्सर्वान्सर्वैश्चाप्यभिनन्दितः ॥ १.२३३.२७ ॥
El héroe Savyasācin, Dhanañjaya, llegó a la ciudad. Saludó respetuosamente a todos los mayores, y todos le dieron su bienvenida.
1.233.28
धर्मराजमुवाचेदं व्रतमादिश मे प्रभो ।
समयः समतिक्रान्तो भवत्संदर्शने मया ॥ १.२३३.२८ ॥
Dijo al rey Dharma: 'Oh señor, ordenadme mi voto. El plazo de mi acuerdo ha expirado mientras os veía.'
1.233.29
वनवासं गमिष्यामि समयो ह्येष नः कृतः ।
इत्युक्तो धर्मरास्तु सहसा वाक्यमप्रियम् ॥ १.२३३.२९ ॥
'Iré al exilio en el bosque; este fue el acuerdo que hicimos.' Cuando así habló, el rey Dharma pronunció de pronto una palabra desagradable.
1.233.30
कथमित्यब्रवीद्वाचा शोकार्तः सज्जमानया ।
युधिष्ठिरो गुडाकेशं भ्राता भ्रातरमच्युतम् ॥ १.२३३.३० ॥
'¿Cómo?' Así, afligido por el dolor y con voz vacilante, Yudhiṣṭhira habló a su hermano Guḍākeśa, su hermano infalible.
1.233.31
उवाच दीनो राजा च धनञ्जयमिदं वचः ।
प्रमाणमस्मि यदि ते मत्तः शृणु वचोऽनघ ॥ १.२३३.३१ ॥
El rey afligido habló estas palabras a Dhanañjaya: "Si me consideras tu autoridad, oh intachable, escucha mis palabras."
1.233.32
अनुप्रवेशे यद्वीर कृतवांस्त्वं ममाप्रियम् ।
सर्वं तदनुजानामि व्यलीकं न च मे हृदि ॥ १.२३३.३२ ॥
Héroe, cualquier cosa desagradable que me hiciste al entrar, todo lo perdono; no hay rencor en mi corazón.
1.233.33
गुरोरनुप्रवेशो हि नोपघातो यवीयसः ।
यवीयसोऽनुप्रवेशो ज्येष्ठस्य विधिलोपकः ॥ १.२३३.३३ ॥
Entrar después del mayor no daña al menor; pero que el menor entre después del mayor quebranta la norma del mayor.
1.233.34
निवर्तस्व महाबाहो कुरुष्व वचनं मम ।
न हि ते धर्मलोपोऽस्ति न च ते धर्पणा कृता ॥ १.२३३.३४ ॥
Oh de brazos poderosos, vuelve atrás y haz lo que digo. No has quebrantado el dharma, ni has cometido ofensa alguna.
1.233.35
न व्याजेन चरेद्धर्ममिति मे भवतः श्रुतम् ।
न सत्याद्विचलिष्यामि सत्येनायुधमालभे ॥ १.२३३.३५ ॥
"El dharma no debe practicarse con engaño", esto lo he oído de ti. No me apartaré de la verdad; por la verdad toco mi arma.
1.233.36
सोऽभ्यनुज्ञाय राजानं वनचर्याय दीक्षितः ।
वने द्वादश मासांस्तु वासायानुजगाम ह ॥ १.२३३.३६ ॥
Habiendo pedido permiso al rey y consagrado a la austeridad del vagar por el bosque, fue a morar en el bosque doce meses.