Mahābhārata · Adhyāya 1.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.233.1
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः ।
वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः ॥ १.२३३.१ ॥
Nach dieser Übereinkunft ließen sich die Pāṇḍavas dort nieder und unterwarfen durch die Macht ihrer Waffen andere Herrscher der Erde.
1.233.2
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम् ।
बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी ॥ १.२३३.२ ॥
Kṛṣṇā (Draupadī) wurde allen diesen fünf Löwen unter den Menschen, den Söhnen Pṛthās von unermesslicher Kraft, gehorsam als Gattin.
1.233.3
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः ।
बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती ॥ १.२३३.३ ॥
Sie war, zusammen mit jenen fünf heldenhaften Gatten, überaus erfreut, wie die Sarasvatī-Flusses mit den Nāgas erfreut ist.
1.233.4
वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु ।
व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः ॥ १.२३३.४ ॥
Während die hochherzigen Pāṇḍavas nach dem dharma lebten, gediehen alle Kuru, frei von Fehl und voller Glück.
1.233.5
अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशांपते ।
कस्यचित्तस्करा जह्रुः केचिद्गा नृपसत्तम ॥ १.२३३.५ ॥
Dann, nach langer Zeit, o Herr der Menschen, o Bester der Könige, raubten Diebe die Rinder eines Brahmanen.
1.233.6
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः ।
आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत्स पाण्डवान् ॥ १.२३३.६ ॥
Während dieser Reichtum fortgeschafft wurde, kam der von Zorn überwältigte Brahmane nach Khāṇḍavaprastha und rief die Pāṇḍavas laut an.
1.233.7
ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
प्रसह्य चास्मद्विषयादभ्यधावत पाण्डवाः ॥ १.२३३.७ ॥
Niedrige, grausame und zügellose Menschen rauben mit Gewalt das Viehvermögen aus unserem Reich. O Pāṇḍavas, verfolgt sie!
1.233.8
ब्राह्मणस्य प्रशान्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैः प्रलुप्यते ।
शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्दति ॥ १.२३३.८ ॥
Wie Krähen das Opfer eines friedlichen Brahmanen plündern und ein niederer Schakal die leere Höhle eines Tigers zertrampelt, so geschieht es nun.
1.233.9
अरक्षितारं राजानं बलिषद्भागहारिणम् ।
तमाहुः सर्वलोकस्य समग्रं पापचारिणम् ॥ १.२३३.९ ॥
Den König, der nicht schützt und doch den sechsten Teil als Abgabe nimmt, nennt die ganze Welt einen vollkommenen Sünder.
1.233.10
ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते ।
रोरूयमाणे च मयि क्रियतां हस्तधारणा ॥ १.२३३.१० ॥
Diebe haben das Eigentum des Brahmanen geraubt, und Dharma und Reichtum sind zerstört; ich klage, so reiche mir deine helfende Hand.
1.233.11
रोरूयमाणस्याभ्याशे भृशं विप्रस्य पाण्डवः ।
तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३३.११ ॥
Als der Brahmane in der Nähe heftig klagte, hörte Dhanañjaya, der Sohn Kuntīs und Pāṇḍava, jene Worte.
1.233.12
श्रुत्वैव च महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम् ।
आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनां ॥ १.२३३.१२ ॥
Als er dies hörte, sprach der Starkarmige sogleich zu jenem Zweimalgeborenen: »Fürchte dich nicht«, und ging dorthin, wo die Waffen der großherzigen Pāṇḍavas lagen.
1.233.13
कृष्णया सह तत्रास्ते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
संप्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः ॥ १.२३३.१३ ॥
Bei Kṛṣṇā blieb dort König Yudhiṣṭhira, der Gerechtigkeitskönig, der Pāṇḍava, unfähig zu betreten wie zu gehen.
1.233.14
तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनःपुनः ।
आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः ॥ १.२३३.१४ ॥
Immer wieder von den Worten jenes betrübten Brahmanen angetrieben, überlegte der betrübte Sohn der Kuntī dort inmitten des Klagens.
1.233.15
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चयः ॥ १.२३३.१५ ॥
Während der Reichtum jenes asketischen Brahmanen geraubt wurde, war sein Entschluss, dass das Abwischen seiner Tränen eine Pflicht sei.
1.233.16
उपर्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः ।
यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम् ॥ १.२३३.१६ ॥
Wenn ich diesen Mann, der an der Tür weint, heute nicht beschütze, wäre das große Unrecht, das aus der Nachlässigkeit des Königs entsteht, gewaltig.
1.233.17
अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे ।
प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत् ॥ १.२३३.१७ ॥
Wenn auch bei unserem Schutz die allgemeine Unglaube sich in dieser Welt festsetzen würde, käme auch über uns das Unrecht.
1.233.18
अनापृच्छय तु राजानं गते मयि न संशयः ।
अजातशत्रोर्नृपतेर्मयि चैवानृतं भवेत् ॥ १.२३३.१८ ॥
Gehe ich ohne den König zu fragen, so gibt es keinen Zweifel: dann wäre Unwahrheit gegenüber König Ajātaśatru und auch gegenüber mir.
1.233.19
अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम ।
सर्वमन्यत्परिहृतं धर्षणात्तु महीपतेः ॥ १.२३३.१९ ॥
Weil ich in die Gemächer des Königs eingetreten bin, wird mir das Waldexil bevorstehen; alles andere ist wegen der Kränkung des Herrschers der Erde beiseitegelegt.
1.233.20
अधर्मो वै महानस्तु वने वा मरणं मम ।
शरीरस्य विनाशेन धर्म एव विशिष्यते ॥ १.२३३.२० ॥
Mag meine Verfehlung groß sein, ob ich im Wald leben oder sterben muss; selbst um den Preis der Vernichtung des Leibes bleibt allein das Dharma das Höchste.
1.233.21
एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
अनुप्रविश्य राजानमापृच्छय च विशांपते ॥ १.२३३.२१ ॥
Nachdem er so entschieden hatte, trat Dhanañjaya, der Sohn Kuntīs, ein und verabschiedete sich, o Herr des Volkes, vom König.
1.233.22
मुखमाच्छाद्य निबिडमुत्तरीयेण वाससा ।
अग्रजं चार्जुनो गेहादभिवाद्याशु निःसृतः ॥ १.२३३.२२ ॥
Sein Gesicht fest mit einem oberen Gewand verhüllend, grüßte Arjuna seinen älteren Bruder und ging eilig aus dem Haus.
1.233.23
धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत ।
ब्राह्मणा गम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैर्षिणः ॥ १.२३३.२३ ॥
Den Bogen ergreifend und erfreut, sprach Arjuna zum Brahmanen: »Brahmane, geh schnell, solange die, die fremden Reichtum suchen, noch nicht weit fort sind.«
1.233.24
न दूरे ते गताः क्षुद्रास्तावद्गच्छावहे सह ।
यावन्निवर्तयाम्यद्य चोरहस्ताद्धनं तव ॥ १.२३३.२४ ॥
Jene Gemeinen sind nicht weit gegangen; so wollen wir beide gemeinsam gehen, bis ich heute deinen Reichtum aus der Hand des Diebes zurückhole.
1.233.25
सोऽनुसृत्य महाबाहुर्धन्वी वर्मी रथी ध्वजी ।
शरैर्विध्वस्य तांश्चोरानवजित्य च तद्धनम् ॥ १.२३३.२५ ॥
Er verfolgte sie, der Starkarmige, mit Bogen, gepanzert, auf dem Wagen stehend und mit dem Banner, zerstreute die Diebe mit Pfeilen, besiegte sie und nahm jenen Reichtum zurück.
1.233.26
ब्राह्मणं समुपाकृत्य यशः प्राप्य च पाण्डवः ।
ततस्तद्गेधनं पार्थो दत्त्वा तस्मै द्विजातये ॥ १.२३३.२६ ॥
Nachdem er den Brahmanen herbeigerufen und Ruhm erlangt hatte, gab der Pāṇḍava Pārtha dann jenen Reichtum dem Zweimalgeborenen.
1.233.27
आजगाम पुरं वीरः सव्यसाची धनञ्जयः ।
सोऽभिवाद्य गुरून्सर्वान्सर्वैश्चाप्यभिनन्दितः ॥ १.२३३.२७ ॥
Der Held Savyasācin, Dhanañjaya, kam in die Stadt. Er verneigte sich vor allen Ältesten, und alle begrüßten ihn ihrerseits.
1.233.28
धर्मराजमुवाचेदं व्रतमादिश मे प्रभो ।
समयः समतिक्रान्तो भवत्संदर्शने मया ॥ १.२३३.२८ ॥
Er sprach zu König Dharma: 'O Herr, schreibe mir mein Gelübde vor. Die Zeit meiner Vereinbarung ist abgelaufen, während ich dich sah.'
1.233.29
वनवासं गमिष्यामि समयो ह्येष नः कृतः ।
इत्युक्तो धर्मरास्तु सहसा वाक्यमप्रियम् ॥ १.२३३.२९ ॥
'Ich werde in das Waldexil gehen; dies war unsere Vereinbarung.' Als er so gesprochen hatte, sagte König Dharma plötzlich ein unerfreuliches Wort.
1.233.30
कथमित्यब्रवीद्वाचा शोकार्तः सज्जमानया ।
युधिष्ठिरो गुडाकेशं भ्राता भ्रातरमच्युतम् ॥ १.२३३.३० ॥
'Wie?' So sprach Yudhiṣṭhira, von Kummer gequält und mit zitternder Stimme, zu seinem Bruder Guḍākeśa, seinem unfehlbaren Bruder.
1.233.31
उवाच दीनो राजा च धनञ्जयमिदं वचः ।
प्रमाणमस्मि यदि ते मत्तः शृणु वचोऽनघ ॥ १.२३३.३१ ॥
Der betrübte König sprach diese Worte zu Dhanañjaya: "Wenn du mich als Autorität anerkennst, Makelloser, so höre meine Worte."
1.233.32
अनुप्रवेशे यद्वीर कृतवांस्त्वं ममाप्रियम् ।
सर्वं तदनुजानामि व्यलीकं न च मे हृदि ॥ १.२३३.३२ ॥
Held, was du mir beim Eintreten Unangenehmes angetan hast, das alles vergebe ich dir; in meinem Herzen ist kein Groll.
1.233.33
गुरोरनुप्रवेशो हि नोपघातो यवीयसः ।
यवीयसोऽनुप्रवेशो ज्येष्ठस्य विधिलोपकः ॥ १.२३३.३३ ॥
Nach dem Älteren einzutreten schadet dem Jüngeren nicht; doch wenn der Jüngere nach dem Älteren eintritt, verletzt er die Ordnung des Älteren.
1.233.34
निवर्तस्व महाबाहो कुरुष्व वचनं मम ।
न हि ते धर्मलोपोऽस्ति न च ते धर्पणा कृता ॥ १.२३३.३४ ॥
O Starkarmiger, kehre um und tue, was ich sage. Du hast das Dharma nicht verletzt und auch keine Schmach begangen.
1.233.35
न व्याजेन चरेद्धर्ममिति मे भवतः श्रुतम् ।
न सत्याद्विचलिष्यामि सत्येनायुधमालभे ॥ १.२३३.३५ ॥
"Das Dharma soll nicht durch List geübt werden" – das habe ich von dir gehört. Ich werde von der Wahrheit nicht abweichen; bei der Wahrheit berühre ich meine Waffe.
1.233.36
सोऽभ्यनुज्ञाय राजानं वनचर्याय दीक्षितः ।
वने द्वादश मासांस्तु वासायानुजगाम ह ॥ १.२३३.३६ ॥
Nachdem er vom König Abschied genommen und sich dem Gelübde des Waldlebens geweiht hatte, ging er, um zwölf Monate im Wald zu wohnen.