மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.233.1
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः ।
वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः ॥ १.२३३.१ ॥
இவ்வாறு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு பாண்டவர்கள் அங்கே வசித்தனர்; தங்கள் ஆயுத வல்லமையால் பிற மன்னர்களைத் தம் வசத்தில் கொண்டு வந்தனர்.
1.233.2
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम् ।
बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी ॥ १.२३३.२ ॥
அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட அந்த ஐந்து நரசிங்கங்களான பிருதையின் மகன்கள் அனைவருக்கும் கிருஷ்ணை (திரௌபதி) அடங்கிய மனைவியானாள்.
1.233.3
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः ।
बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती ॥ १.२३३.३ ॥
அவளும் அந்த வீர ஐந்து கணவர்களுடன் இருந்து மிகவும் மகிழ்ந்தாள்; நாகங்களுடன் சரஸ்வதி நதி மகிழ்ந்திருப்பது போல.
1.233.4
वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु ।
व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः ॥ १.२३३.४ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் தர்மத்தின்படி நடந்தபோது, குரு குலத்தினர் அனைவரும் குற்றமற்றவர்களாய் இன்பத்துடன் செழித்தனர்.
1.233.5
अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशांपते ।
कस्यचित्तस्करा जह्रुः केचिद्गा नृपसत्तम ॥ १.२३३.५ ॥
பிறகு நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, ஓ மக்கள் தலைவனே, சில திருடர்கள் ஒரு பிராமணனின் பசுக்களைக் கவர்ந்து சென்றனர்.
1.233.6
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः ।
आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत्स पाण्डवान् ॥ १.२३३.६ ॥
அந்தச் செல்வம் கவர்ந்து செல்லப்படுகையில், அந்தப் பிராமணன் கோபத்தால் மயங்கி காண்டவப்ரஸ்தம் வந்து பாண்டவர்களை நோக்கிக் கூவினான்.
1.233.7
ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
प्रसह्य चास्मद्विषयादभ्यधावत पाण्डवाः ॥ १.२३३.७ ॥
கீழ்மையும் கொடுமையும் கொண்ட, தன்னடக்கமற்றவர்கள் நம் நாட்டிலிருந்து பசுச் செல்வத்தை வலுக்கட்டாயமாகக் கவர்ந்து செல்கிறார்கள். பாண்டவர்களே, அவர்களைத் துரத்திச் செல்லுங்கள்.
1.233.8
ब्राह्मणस्य प्रशान्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैः प्रलुप्यते ।
शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्दति ॥ १.२३३.८ ॥
அமைதியான பிராமணரின் ஹவிஸை காக்கைகள் கவர்ந்து உண்பதுபோலவும், கீழ்ப்பட்ட நரி வெறுமையான புலியின் குகையில் புகுந்து மிதிப்பதுபோலவும் இது நடக்கிறது.
1.233.9
अरक्षितारं राजानं बलिषद्भागहारिणम् ।
तमाहुः सर्वलोकस्य समग्रं पापचारिणम् ॥ १.२३३.९ ॥
காவல் செய்யாமல் குடிமக்களிடமிருந்து ஆறில் ஒரு பங்கு வரியாக வாங்கும் அரசனை, உலகம் முழுவதும் முழுமையான பாவி என்று அழைக்கிறது.
1.233.10
ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते ।
रोरूयमाणे च मयि क्रियतां हस्तधारणा ॥ १.२३३.१० ॥
திருடர்களால் பிராமணரின் சொத்து கவரப்பட்டு, தர்மமும் பொருளும் அழிக்கப்பட்டன; நான் புலம்புகிறேன், எனக்கு கைகொடுத்து உதவுங்கள்.
1.233.11
रोरूयमाणस्याभ्याशे भृशं विप्रस्य पाण्डवः ।
तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३३.११ ॥
பிராமணர் மிகவும் புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அருகிலிருந்த பாண்டவரும் குந்தியின் மகனுமான தனஞ்சயன் அந்த சொற்களைக் கேட்டான்.
1.233.12
श्रुत्वैव च महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम् ।
आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनां ॥ १.२३३.१२ ॥
அதைக் கேட்டதும் மகாபாகுவான அவன் அந்த இருபிறப்பாளரிடம், "அஞ்சாதீர்" என்று சொன்னான்; பின்னர் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் ஆயுதங்கள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
1.233.13
कृष्णया सह तत्रास्ते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
संप्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः ॥ १.२३३.१३ ॥
கிருஷ்ணையுடன் அங்கே தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் தங்கியிருந்தான். நுழையவும் செல்லவும் இயலாதவனாக அந்தப் பாண்டவன் இருந்தான்.
1.233.14
तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनःपुनः ।
आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः ॥ १.२३३.१४ ॥
அந்தத் துன்புற்ற அந்தணனின் அந்த வார்த்தைகளால் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டப்பட்டு, அங்கே அழுகையில் துன்பமுற்ற குந்தியின் மகன் சிந்திக்கலானான்.
1.233.15
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चयः ॥ १.२३३.१५ ॥
அந்தத் தவசியான அந்தணனின் செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்படுகையில், அவனுடைய கண்ணீரைத் துடைப்பது கடமை என்று அவன் உறுதி கொண்டான்.
1.233.16
उपर्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः ।
यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम् ॥ १.२३३.१६ ॥
இன்று வாசலில் அழுதுகொண்டிருக்கும் இவனை நான் காக்கவில்லையானால், அரசனின் புறக்கணிப்பால் வரும் அதர்மம் மிகப் பெரியதாகும்.
1.233.17
अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे ।
प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत् ॥ १.२३३.१७ ॥
எங்கள் பாதுகாப்பிலும் அனைவருக்கும் நம்பிக்கையின்மை இவ்வுலகில் நிலைபெற்றுவிடும்; அப்போது எங்களுக்கும் அதர்மமே உண்டாகும்.
1.233.18
अनापृच्छय तु राजानं गते मयि न संशयः ।
अजातशत्रोर्नृपतेर्मयि चैवानृतं भवेत् ॥ १.२३३.१८ ॥
அரசனிடம் கேட்காமல் நான் சென்றால் சந்தேகமில்லை; அப்போது அஜாதசத்ரு அரசனுக்கும், என் மீதும் பொய்மை உண்டாகும்.
1.233.19
अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम ।
सर्वमन्यत्परिहृतं धर्षणात्तु महीपतेः ॥ १.२३३.१९ ॥
அரசனின் அறைக்குள் நுழைந்ததால் எனக்கு வனவாசம் நேரும். அரசனை அவமதித்ததால் மற்ற அனைத்தும் விலக்கப்பட்டன.
1.233.20
अधर्मो वै महानस्तु वने वा मरणं मम ।
शरीरस्य विनाशेन धर्म एव विशिष्यते ॥ १.२३३.२० ॥
என் பாவம் பெரிதாகட்டும்; காட்டில் வாழ்ந்தாலும் அல்லது மரணம் அடைந்தாலும். உடலின் அழிவினால் கூட தர்மமே சிறந்ததாக விளங்குகிறது.
1.233.21
एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
अनुप्रविश्य राजानमापृच्छय च विशांपते ॥ १.२३३.२१ ॥
இவ்வாறு முடிவு செய்து, குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் அரசனின் உள்ளே நுழைந்து, ஓ மக்களின் தலைவனே, அரசனிடம் விடைபெற்றான்.
1.233.22
मुखमाच्छाद्य निबिडमुत्तरीयेण वाससा ।
अग्रजं चार्जुनो गेहादभिवाद्याशु निःसृतः ॥ १.२३३.२२ ॥
முகத்தை மேலாடையால் இறுக மூடிக்கொண்டு, அர்ஜுனன் மூத்த சகோதரனை வணங்கி விரைவில் வீட்டிலிருந்து வெளியேறினான்.
1.233.23
धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत ।
ब्राह्मणा गम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैर्षिणः ॥ १.२३३.२३ ॥
வில்லை எடுத்து மகிழ்ச்சியுடன் அர்ஜுனன் பிராமணனிடம் கூறினான்: பிராமணரே, பிறர் செல்வத்தை விரும்புவோர் இன்னும் தொலைவில் இருக்கும்போதே விரைவில் செல்லுங்கள்.
1.233.24
न दूरे ते गताः क्षुद्रास्तावद्गच्छावहे सह ।
यावन्निवर्तयाम्यद्य चोरहस्ताद्धनं तव ॥ १.२३३.२४ ॥
அந்த இழிந்தோர் இன்னும் தொலைவு செல்லவில்லை; ஆகவே நாம் இருவரும் சேர்ந்து செல்வோம், இன்றே திருடனின் கையிலிருந்து உன் செல்வத்தை மீட்கும் வரை.
1.233.25
सोऽनुसृत्य महाबाहुर्धन्वी वर्मी रथी ध्वजी ।
शरैर्विध्वस्य तांश्चोरानवजित्य च तद्धनम् ॥ १.२३३.२५ ॥
அவன் பின்தொடர்ந்து, மகாபாகு, வில்லேந்தி, கவசம் அணிந்து, தேரில் ஏறி, கொடியுடன் நின்று, அம்புகளால் அந்தத் திருடர்களைச் சிதறடித்து வென்று அந்தச் செல்வத்தை மீட்டான்.
1.233.26
ब्राह्मणं समुपाकृत्य यशः प्राप्य च पाण्डवः ।
ततस्तद्गेधनं पार्थो दत्त्वा तस्मै द्विजातये ॥ १.२३३.२६ ॥
பிராமணனை அருகில் அழைத்து, புகழ் பெற்ற பாண்டவன் பார்த்தன், அந்தச் செல்வத்தை அந்த இருபிறப்பாளனுக்குக் கொடுத்தான்.
1.233.27
आजगाम पुरं वीरः सव्यसाची धनञ्जयः ।
सोऽभिवाद्य गुरून्सर्वान्सर्वैश्चाप्यभिनन्दितः ॥ १.२३३.२७ ॥
வீரன் சவ்யசாசி தனஞ்சயன் நகருக்கு வந்தான். அவன் எல்லா பெரியோர்களையும் வணங்கினான்; அனைவராலும் வாழ்த்தப்பட்டான்.
1.233.28
धर्मराजमुवाचेदं व्रतमादिश मे प्रभो ।
समयः समतिक्रान्तो भवत्संदर्शने मया ॥ १.२३३.२८ ॥
அவன் தருமராஜனிடம் சொன்னான்: 'பிரபுவே, எனக்கு என் விரதத்தை ஆணையிடுங்கள். உங்களைக் காணும்போது என்னால் ஒப்பந்த காலம் கடந்துவிட்டது.'
1.233.29
वनवासं गमिष्यामि समयो ह्येष नः कृतः ।
इत्युक्तो धर्मरास्तु सहसा वाक्यमप्रियम् ॥ १.२३३.२९ ॥
'நான் வனவாசம் செல்வேன்; இதுவே நமக்குள் செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தம்.' இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, தருமராஜன் திடீரென ஒரு கசப்பான சொல்லைச் சொன்னான்.
1.233.30
कथमित्यब्रवीद्वाचा शोकार्तः सज्जमानया ।
युधिष्ठिरो गुडाकेशं भ्राता भ्रातरमच्युतम् ॥ १.२३३.३० ॥
'எப்படி?' என்று துக்கத்தால் வருந்தி, தடுமாறும் குரலில் யுதிஷ்டிரன் தன் சகோதரன் குடாகேசனிடம், தன் உறுதியான சகோதரனிடம் கேட்டான்.
1.233.31
उवाच दीनो राजा च धनञ्जयमिदं वचः ।
प्रमाणमस्मि यदि ते मत्तः शृणु वचोऽनघ ॥ १.२३३.३१ ॥
துயருற்ற அரசன் தனஞ்சயனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: நீ என்னை அதிகாரமாகக் கருதினால், குற்றமற்றவனே, என் சொல்லைக் கேள்.
1.233.32
अनुप्रवेशे यद्वीर कृतवांस्त्वं ममाप्रियम् ।
सर्वं तदनुजानामि व्यलीकं न च मे हृदि ॥ १.२३३.३२ ॥
வீரனே, உள்ளே நுழைந்ததில் நீ எனக்கு இன்னாததைச் செய்தாய்; அதையெல்லாம் நான் மன்னிக்கிறேன். என் உள்ளத்தில் அதற்காக எந்தக் குறையும் இல்லை.
1.233.33
गुरोरनुप्रवेशो हि नोपघातो यवीयसः ।
यवीयसोऽनुप्रवेशो ज्येष्ठस्य विधिलोपकः ॥ १.२३३.३३ ॥
மூத்தவருக்குப் பின் நுழைவது இளையவனுக்கு இழிவைத் தராது; ஆனால் இளையவன் மூத்தவருக்குப் பின் நுழைவது மூத்தவரின் விதியை மீறுவதாகும்.
1.233.34
निवर्तस्व महाबाहो कुरुष्व वचनं मम ।
न हि ते धर्मलोपोऽस्ति न च ते धर्पणा कृता ॥ १.२३३.३४ ॥
பெரும்தோள் வீரனே, திரும்பு; என் சொல்லைச் செய். உனக்கு தர்மத்தின் மீறல் இல்லை; நீ அவமதிப்பும் செய்யவில்லை.
1.233.35
न व्याजेन चरेद्धर्ममिति मे भवतः श्रुतम् ।
न सत्याद्विचलिष्यामि सत्येनायुधमालभे ॥ १.२३३.३५ ॥
"தர்மத்தை வஞ்சனையால் கடைப்பிடிக்கக் கூடாது" என்று நான் உம்மிடமிருந்து கேட்டிருக்கிறேன். சத்தியத்திலிருந்து நான் விலக மாட்டேன்; சத்தியத்தின் பேரில் என் ஆயுதத்தைத் தொடுகிறேன்.
1.233.36
सोऽभ्यनुज्ञाय राजानं वनचर्याय दीक्षितः ।
वने द्वादश मासांस्तु वासायानुजगाम ह ॥ १.२३३.३६ ॥
அரசனிடம் விடைபெற்று, வனவாசத்திற்கு விரதம் ஏற்ற அவன் பன்னிரண்டு மாதங்கள் காட்டில் வசிக்கச் சென்றான்.