Mahābhārata · Adhyāya 1.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.233.1
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः ।
वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः ॥ १.२३३.१ ॥
Feito este acordo, os Pāṇḍavas ali habitaram, submetendo outros reis da terra ao seu domínio pelo poder de suas armas.
1.233.2
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम् ।
बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी ॥ १.२३३.२ ॥
Kṛṣṇā (Draupadī) tornou-se a esposa, obediente a todos, daqueles cinco leões entre os homens, os filhos de Pṛthā, de poder imensurável.
1.233.3
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः ।
बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती ॥ १.२३३.३ ॥
Ela, junto com aqueles cinco maridos heroicos, ficou extremamente satisfeita, como o rio Sarasvatī com os nāgas.
1.233.4
वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु ।
व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः ॥ १.२३३.४ ॥
Enquanto os magnânimos Pāṇḍavas viviam segundo o dharma, todos os Kuru prosperavam, livres de falhas e dotados de felicidade.
1.233.5
अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशांपते ।
कस्यचित्तस्करा जह्रुः केचिद्गा नृपसत्तम ॥ १.२३३.५ ॥
Então, após longo tempo, ó senhor dos homens, ó melhor dos reis, ladrões levaram o gado de certo brâmane.
1.233.6
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः ।
आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत्स पाण्डवान् ॥ १.२३३.६ ॥
Enquanto aquela riqueza era levada, o brâmane, tomado de cólera, foi a Khāṇḍavaprastha e clamou aos Pāṇḍavas.
1.233.7
ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
प्रसह्य चास्मद्विषयादभ्यधावत पाण्डवाः ॥ १.२३३.७ ॥
Homens vis, cruéis e sem freio estão arrebatando à força o gado do nosso reino. Ó Pāṇḍavas, perseguí-los!
1.233.8
ब्राह्मणस्य प्रशान्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैः प्रलुप्यते ।
शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्दति ॥ १.२३३.८ ॥
Como os corvos saqueiam a oferenda de um brâmane sereno, e como um chacal vil pisoteia a caverna vazia de um tigre, assim isto é feito.
1.233.9
अरक्षितारं राजानं बलिषद्भागहारिणम् ।
तमाहुः सर्वलोकस्य समग्रं पापचारिणम् ॥ १.२३३.९ ॥
Ao rei que não protege mas recebe a sexta parte como tributo, todo o mundo chama de pecador completo.
1.233.10
ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते ।
रोरूयमाणे च मयि क्रियतां हस्तधारणा ॥ १.२३३.१० ॥
Ladrões arrebataram os bens do brâmane, e o dharma e a riqueza foram destruídos; estou lamentando, então estende-me a tua mão auxiliadora.
1.233.11
रोरूयमाणस्याभ्याशे भृशं विप्रस्य पाण्डवः ।
तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३३.११ ॥
Enquanto o brâmane lamentava intensamente por perto, Dhanañjaya, filho de Kuntī e Pāṇḍava, ouviu aquelas palavras.
1.233.12
श्रुत्वैव च महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम् ।
आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनां ॥ १.२३३.१२ ॥
Ao ouvir isso, o de braços poderosos disse de imediato àquele dvija: "Não temas", e foi para onde estavam as armas dos magnânimos Pāṇḍavas.
1.233.13
कृष्णया सह तत्रास्ते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
संप्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः ॥ १.२३३.१३ ॥
Com Kṛṣṇā, lá permanecia o rei da justiça Yudhiṣṭhira, o Pāṇḍava, incapaz de entrar ou de partir.
1.233.14
तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनःपुनः ।
आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः ॥ १.२३३.१४ ॥
Repetidamente instigado pelas palavras daquele brâmane aflito, o filho de Kuntī, aflito, refletiu ali em meio aos lamentos.
1.233.15
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चयः ॥ १.२३३.१५ ॥
Enquanto a riqueza daquele brâmane asceta era levada, sua resolução foi que enxugar suas lágrimas era um dever.
1.233.16
उपर्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः ।
यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम् ॥ १.२३३.१६ ॥
Se eu hoje não proteger este homem que chora à porta, o grande adharma nascido da negligência do rei seria imenso.
1.233.17
अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे ।
प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत् ॥ १.२३३.१७ ॥
Se, mesmo em nossa proteção, a descrença de todos se firmasse neste mundo, também sobre nós recairia o adharma.
1.233.18
अनापृच्छय तु राजानं गते मयि न संशयः ।
अजातशत्रोर्नृपतेर्मयि चैवानृतं भवेत् ॥ १.२३३.१८ ॥
Se eu partir sem pedir ao rei, não há dúvida; então haveria falsidade tanto para o rei Ajātaśatru quanto para mim.
1.233.19
अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम ।
सर्वमन्यत्परिहृतं धर्षणात्तु महीपतेः ॥ १.२३३.१९ ॥
Por ter entrado nos aposentos do rei, terei de ir ao exílio na floresta; tudo o mais foi posto de lado por causa da ofensa ao senhor da terra.
1.233.20
अधर्मो वै महानस्तु वने वा मरणं मम ।
शरीरस्य विनाशेन धर्म एव विशिष्यते ॥ १.२३३.२० ॥
Que a minha transgressão seja grande, seja que eu deva habitar na floresta ou encontrar a morte; mesmo à custa da destruição do corpo, só o dharma permanece superior.
1.233.21
एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
अनुप्रविश्य राजानमापृच्छय च विशांपते ॥ १.२३३.२१ ॥
Tendo assim decidido, Dhanañjaya, filho de Kuntī, entrou e, ó senhor do povo, despediu-se do rei.
1.233.22
मुखमाच्छाद्य निबिडमुत्तरीयेण वाससा ।
अग्रजं चार्जुनो गेहादभिवाद्याशु निःसृतः ॥ १.२३३.२२ ॥
Cobrindo com firmeza o rosto com um manto superior, Arjuna saudou seu irmão mais velho e saiu rapidamente de casa.
1.233.23
धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत ।
ब्राह्मणा गम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैर्षिणः ॥ १.२३३.२३ ॥
Pegando no seu arco, alegre, Arjuna falou ao brâmane: «Brâmane, vai depressa, enquanto os que buscam a riqueza alheia ainda não se afastaram.»
1.233.24
न दूरे ते गताः क्षुद्रास्तावद्गच्छावहे सह ।
यावन्निवर्तयाम्यद्य चोरहस्ताद्धनं तव ॥ १.२३३.२४ ॥
Aqueles vis não foram longe; vamos juntos, até que hoje eu recupere a tua riqueza das mãos do ladrão.
1.233.25
सोऽनुसृत्य महाबाहुर्धन्वी वर्मी रथी ध्वजी ।
शरैर्विध्वस्य तांश्चोरानवजित्य च तद्धनम् ॥ १.२३३.२५ ॥
Perseguindo-os, o de braços poderosos, com arco, couraçado, em seu carro e com o estandarte erguido, dispersou aqueles ladrões com flechas, venceu-os e recuperou aquela riqueza.
1.233.26
ब्राह्मणं समुपाकृत्य यशः प्राप्य च पाण्डवः ।
ततस्तद्गेधनं पार्थो दत्त्वा तस्मै द्विजातये ॥ १.२३३.२६ ॥
Tendo chamado o brâmane para perto e obtido glória, o Pāṇḍava Pārtha então deu aquela riqueza ao duas-vezes-nascido.
1.233.27
आजगाम पुरं वीरः सव्यसाची धनञ्जयः ।
सोऽभिवाद्य गुरून्सर्वान्सर्वैश्चाप्यभिनन्दितः ॥ १.२३३.२७ ॥
O herói Savyasācin, Dhanañjaya, chegou à cidade. Saudou respeitosamente todos os anciãos, e todos o receberam com louvor.
1.233.28
धर्मराजमुवाचेदं व्रतमादिश मे प्रभो ।
समयः समतिक्रान्तो भवत्संदर्शने मया ॥ १.२३३.२८ ॥
Disse ao rei Dharma: 'Ó senhor, ordenai-me o meu voto. O prazo do meu acordo expirou enquanto eu vos via.'
1.233.29
वनवासं गमिष्यामि समयो ह्येष नः कृतः ।
इत्युक्तो धर्मरास्तु सहसा वाक्यमप्रियम् ॥ १.२३३.२९ ॥
'Irei ao exílio na floresta; este foi o acordo que fizemos.' Quando assim falou, o rei Dharma proferiu de repente uma palavra desagradável.
1.233.30
कथमित्यब्रवीद्वाचा शोकार्तः सज्जमानया ।
युधिष्ठिरो गुडाकेशं भ्राता भ्रातरमच्युतम् ॥ १.२३३.३० ॥
'Como?' Assim, afligido pela dor e com voz vacilante, Yudhiṣṭhira falou a seu irmão Guḍākeśa, seu irmão infalível.
1.233.31
उवाच दीनो राजा च धनञ्जयमिदं वचः ।
प्रमाणमस्मि यदि ते मत्तः शृणु वचोऽनघ ॥ १.२३३.३१ ॥
O rei aflito disse estas palavras a Dhanañjaya: "Se me consideras tua autoridade, ó irrepreensível, ouve minhas palavras."
1.233.32
अनुप्रवेशे यद्वीर कृतवांस्त्वं ममाप्रियम् ।
सर्वं तदनुजानामि व्यलीकं न च मे हृदि ॥ १.२३३.३२ ॥
Herói, tudo o que me fizeste de desagradável ao entrar, tudo isso eu perdoo; não há ressentimento em meu coração.
1.233.33
गुरोरनुप्रवेशो हि नोपघातो यवीयसः ।
यवीयसोऽनुप्रवेशो ज्येष्ठस्य विधिलोपकः ॥ १.२३३.३३ ॥
Entrar depois do mais velho não prejudica o mais novo; mas o mais novo entrar depois do mais velho viola a regra do mais velho.
1.233.34
निवर्तस्व महाबाहो कुरुष्व वचनं मम ।
न हि ते धर्मलोपोऽस्ति न च ते धर्पणा कृता ॥ १.२३३.३४ ॥
Ó de braços poderosos, volta atrás e faze o que digo. Não violaste o dharma, nem cometeste ofensa alguma.
1.233.35
न व्याजेन चरेद्धर्ममिति मे भवतः श्रुतम् ।
न सत्याद्विचलिष्यामि सत्येनायुधमालभे ॥ १.२३३.३५ ॥
"O dharma não deve ser praticado com engano" — isto eu ouvi de ti. Não me desviarei da verdade; pela verdade toco a minha arma.
1.233.36
सोऽभ्यनुज्ञाय राजानं वनचर्याय दीक्षितः ।
वने द्वादश मासांस्तु वासायानुजगाम ह ॥ १.२३३.३६ ॥
Tendo se despedido do rei e consagrado ao voto de vagar pela floresta, foi morar na floresta por doze meses.