Mahābhārata · Adhyāya 1.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.238.1
सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ।
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥ १.२३८.१ ॥
Él, de valor sin límites, recorrió en orden todos los santos vados y santuarios de las regiones occidentales.
1.238.2
समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च ।
तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥ १.२३८.२ ॥
Habiendo visitado todos los vados y santuarios sagrados del océano occidental, llegó a Prabhāsa.
1.238.3
चिन्तयामास रात्रौ तु गदेन कथितं पुरा ।
सुभद्रायाश्च माधुर्यरूपसंपद्गुणानि च ॥ १.२३८.३ ॥
De noche reflexionó sobre lo que Gada le había contado antes acerca de la dulzura, belleza, riqueza y virtudes de Subhadrā.
1.238.4
प्राप्तुमं तां चिन्तयामास कोऽत्रोपायो भवेदिति ।
वेषवैकृत्यमापन्नः परिव्राजकरूपधृत् ॥ १.२३८.४ ॥
Pensó qué medio podría haber para obtenerla, y cambiando su apariencia tomó la forma de un asceta errante.
1.238.5
कुकुरान्धकवृष्णीनामज्ञातो वेषधारणात् ।
भ्रममाणश्चरन्भैक्षं परिव्राजकवेषवान् ॥ १.२३८.५ ॥
Sin ser reconocido por los Kukuras, Andhakas y Vṛṣṇis gracias a su disfraz, vagaba pidiendo limosna, vestido como asceta errante.
1.238.6
येनकेनाप्युपायेन प्रविश्य च गृहं महत् ।
दृष्ट्वा सुभद्रां कृष्णस्य भगिनीमेकसुन्दरीम् ॥ १.२३८.६ ॥
Por cualquier medio, habiendo entrado en una gran casa y visto a Subhadrā, hermana de Kṛṣṇa, la única belleza.
1.238.7
वासुदेवमतं ज्ञात्वा करिष्यामि हितं शुभम् ।
एवं विनिश्चयं कृत्वा दीक्षितो वै तदाऽभवत् ॥ १.२३८.७ ॥
Sabiendo la opinión de Vāsudeva, haré lo que sea beneficioso y auspicioso. Tras tomar esta resolución, entonces quedó consagrado.
1.238.8
त्रिदण्डी मुण्डितः कुण्डी अक्षमालाङ्गुलीयकः ।
योगभारं वहन्पार्थो वटवृक्षस्य कोटरम् ॥ १.२३८.८ ॥
Llevando el triple bastón, rapado, con un cuenco de agua, un rosario y un anillo, Pārtha, cargando el peso del yoga, entró en el hueco del árbol baniano.
1.238.9
प्रविशंश्चैव बीभत्सुर्वृष्टिं वर्षति वासवे ।
चिन्तयामास देवेशं केशवं क्लेशनाशनम् ॥ १.२३८.९ ॥
Mientras Vāsava hacía caer la lluvia, Bībhatsu (Arjuna), al entrar, pensó en Keśava, señor de los dioses, destructor de la aflicción.
1.238.10
केशवश्चिन्तितं ज्ञात्वा दिव्यज्ञानेन दृष्टवान् ।
शयानः शयने दिव्ये सत्यभामासहायवान् ॥ १.२३८.१० ॥
Keśava, conociendo el pensamiento, lo vio por conocimiento divino; yacía en un lecho divino, acompañado de Satyabhāmā.
1.238.11
केशवः सहसा राजञ्जहाय च ननन्द च ।
पुनः पुनः सत्यभामा चाब्रवीत्पुरुषोत्तमम् ॥ १.२३८.११ ॥
¡Oh rey! Keśava de pronto se incorporó y rió; y una y otra vez Satyabhāmā habló al mejor de los hombres.
1.238.12
भगवंश्चिन्तयाविष्टः शयने शयितः सुखम् ।
भवान्बहुप्रकारेण जहास च पुनः पुनः ॥ १.२३८.१२ ॥
¡Oh Bienaventurado! Absorto en pensamientos y tendido cómodamente en el lecho, reíste de muchas maneras una y otra vez.
1.238.13
श्रोतव्यं यदि वा कृष्ण प्रसादो यदि ते मयि ।
वक्तुमर्हसि देवेश तच्छ्रोतुं कामयाम्यहम् ॥ १.२३८.१३ ॥
Oh Kṛṣṇa, si es digno de ser oído, y si me muestras tu favor, oh señor de los dioses, háblalo; deseo escucharlo.
1.238.14
पितृष्वसुर्यः पुत्रो मे भीमसेनानुजोऽर्जुनः ।
तीर्थयात्रां गतः पार्थः कारणात्समयात्तदा ॥ १.२३८.१४ ॥
Arjuna, hijo de la hermana de mi padre, hermano menor de Bhīmasena, hijo de Pṛthā, ha partido en peregrinación a los lugares sagrados, por cierta razón, en el tiempo señalado.
1.238.15
तीर्थयात्रासमाप्तौ तु निवृत्तो निशि भारतः ।
सुभध्रां चिन्तयामास रूपेणाप्रतिमां भुवि ॥ १.२३८.१५ ॥
Cuando terminó la peregrinación, el Bhārata (Arjuna) regresó de noche y pensó en Subhadrā, incomparable en belleza sobre la tierra.
1.238.16
चिन्तयेन्नेव तां भद्रां यतिरूपधरोऽर्जुनः ।
यतिरूपप्रतिच्छन्नो द्वारकां प्राप्य माधवीम् ॥ १.२३८.१६ ॥
Arjuna, portando la forma de un asceta, no debería pensar en ella, la auspiciosa; y Arjuna, oculto en la forma de un asceta, no debería pensarlo ni al llegar a la Dvārakā de los Mādhava.
1.238.17
येनकेनाप्युपायेन दृष्ट्वा तु वरवर्णिनीम् ।
वासुदेवमतं ज्ञात्वा प्रयतिष्ये मनोरथम् ॥ १.२३८.१७ ॥
Por cualquier medio que pueda ver a aquella excelente mujer de hermosa tez, y conociendo la opinión de Vāsudeva, me esforzaré por cumplir mi deseo.
1.238.18
एवं व्यवसितः पार्थो यतिलिङ्गेन पाण्डवः ।
छायायां वटवृक्षस्य वृष्टिं वर्षति वासवे ॥ १.२३८.१८ ॥
Así resuelto, el Pāṇḍava, hijo de Pṛthā, con el disfraz de asceta, se quedó a la sombra de un baniano mientras Vāsava (Indra) hacía llover.
1.238.19
योगभारं वहन्नेव मानसं दुःखमाप्तवान् ।
एतदर्थं विजानीहि हसन्तं मां मुदा प्रिये ॥ १.२३८.१९ ॥
Llevando la carga del yoga, en su mente sintió dolor. Por eso, amada, sabe que me ves riendo con alegría.
1.238.20
भ्रातरं तव पश्येति सत्यभामां व्यसर्जयत् ।
तत उत्थाय शयनात्प्रस्थितो मधुसूदनः ॥ १.२३८.२० ॥
Diciendo "ve a ver a tu hermano", despidió a Satyabhāmā. Luego, levantándose del lecho, Madhusūdana partió.
1.238.21
प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम् ।
तीर्थान्यनुचरन्तं तं शुश्राव मधुसूदनः ॥ १.२३८.२१ ॥
Madhusūdana supo que Bībhatsu, el invencible, había llegado a la tierra de Prabhāsa y recorría los lugares sagrados.
1.238.22
चाराणां चैव वचनादेकाकी स जनार्दनः ।
तत्राभ्यगच्छत्कौन्तेयं महात्मातं स माधवः ॥ १.२३८.२२ ॥
Por palabra de los espías, Janārdana fue solo allí a encontrarse con el gran alma, el hijo de Kuntī; aquel Mādhava.
1.238.23
ददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२३८.२३ ॥
Entonces, en Prabhāsa, Kṛṣṇa y el Pāṇḍava se vieron el uno al otro.
1.238.24
तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वने ।
आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥ १.२३८.२४ ॥
Los dos se abrazaron y, tras preguntar por el bienestar del otro en el bosque, permanecieron allí: aquellos dos queridos amigos, los sabios Nara y Nārāyaṇa.
1.238.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छत ।
किमर्थं पाण्डवैतानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥ १.२३८.२५ ॥
Entonces Vāsudeva preguntó a Arjuna sobre aquel viaje: '¡Pāṇḍava, con qué propósito recorres estos tīrthas uno tras otro?'
1.238.26
ततोऽर्जनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदा ।
श्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥ १.२३८.२६ ॥
Entonces Arjuna relató todo lo ocurrido. Al oírlo, el descendiente de Vṛṣṇi (Kṛṣṇa) dijo: 'Así es.'
1.238.27
तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ।
महीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥ १.२३८.२७ ॥
Ambos, Kṛṣṇa y el Pāṇḍava, tras deambular a su antojo por Prabhāsa, se dirigieron al monte Raivataka para residir allí.
1.238.28
पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम् ।
पुरुषा मण्डयाञ्चक्रुरुपजह्रश्च भोजनम् ॥ १.२३८.२८ ॥
Antes, por orden de Kṛṣṇa, unos hombres ya habían adornado aquella montaña y traído la comida.
1.238.29
प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवः ।
सहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥ १.२३८.२९ ॥
Arjuna, habiéndolo aceptado y disfrutado todo, vio a los actores y bailarines junto con Vāsudeva.
1.238.30
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवः ।
सत्कृतं शनं दिव्यमभ्यगच्छन्महामतिः ॥ १.२३८.३० ॥
Despidiéndose de todos y honrándolos, el Pāṇḍava de gran mente se dirigió lentamente hacia aquel lugar divino y honrado.
1.238.31
ततस्तत्र महाबाहुः शयानः शयने शुभे ।
तीर्थानां पल्वलानां च पर्वतानां च दर्शनम्।
आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥ १.२३८.३१ ॥
Entonces allí, el de poderosos brazos, tendido en el hermoso lecho, describió al Sātvata la vista de los vados sagrados, los estanques, las montañas, los ríos y los bosques.
1.238.32
एवं स कथयन्नेव निद्रया जनमेजय ।
कौन्तेयोऽपि हृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसन्निभे ॥ १.२३८.३२ ॥
Así, mientras aún hablaba, oh Janamejaya, el hijo de Kuntī también fue arrebatado por el sueño en aquel lecho semejante al cielo.
1.238.33
मधुरेणैव गीतेन वीणाशब्देन चैव ह ।
प्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तता ॥ १.२३८.३३ ॥
Despertado por el dulce canto y el sonido de la vīṇā, se despertó, mientras alabanzas auspiciosas se extendían por todas partes.
1.238.34
स कृत्वाऽवश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितः ।
वार्ष्णेयं समनुज्ञाप्य तत्र वासमरोचयत् ॥ १.२३८.३४ ॥
Tras cumplir sus deberes necesarios, saludado por el Vṛṣṇi, pidió licencia al Vṛṣṇi y resolvió quedarse allí.
1.238.35
तथेत्युक्त्वा वासुदेवो भोजनं वै शशास ह ।
यतिरूपधरं पार्थं विसृज्य सहसा हरिः।
रथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥ १.२३८.३५ ॥
Diciendo «Así sea», Vāsudeva ordenó preparar la comida; luego, despachado Pārtha bajo la apariencia de asceta, Hari partió de pronto hacia Dvārakā en un carro de miembros dorados.
1.238.36
अलङ्कृता द्वारका तु बभूव जनमेजय ॥ १.२३८.३६ ॥
Dvārakā, oh Janamejaya, quedó adornada.
1.238.37
दिदृक्षन्तश्च गोविन्दं द्वारकावासिनो जनाः ।
नरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥ १.२३८.३७ ॥
Deseosos de ver a Govinda, los habitantes de Dvārakā llegaron rápidamente a la calle real por cientos de miles.
1.238.38
क्षणार्धमपि वार्ष्णेया गोविन्दविरहाक्षमाः ।
कौतूहलसमाविष्टा भृशमुत्प्रेक्ष्य संस्थिताः ॥ १.२३८.३८ ॥
Los Vṛṣṇis, incapaces de soportar la separación de Govinda ni siquiera medio momento, permanecieron de pie mirando fijamente, llenos de viva curiosidad.
1.238.39
अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि च ।
भोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥ १.२३८.३९ ॥
Miles y cientos de mujeres se reunieron para mirar, y se formó una gran asamblea de los Bhojas, Vṛṣṇis y Andhakas.
1.238.40
स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैः ।
अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥ १.२३८.४० ॥
Honrado así por todos los hijos de los Bhojas, Vṛṣṇis y Andhakas, saludó a los dignos de saludo y fue recibido en respuesta por todos.
1.238.41
कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिचोदितः ।
समानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनःपुनः ॥ १.२३८.४१ ॥
Impulsado por el honor de todos los jóvenes, el héroe abrazó una y otra vez a todos los de su misma edad.
1.238.42
कृष्णः स्वभवनं रम्यं प्रविवेश महाबलः ।
प्रभासादागतं देव्यः सर्वाः कृष्णमपूजयन् ॥ १.२३८.४२ ॥
El poderoso Kṛṣṇa entró en su agradable palacio, y todas las reinas adoraron a Kṛṣṇa, que había regresado de Prabhāsa.