Mahābhārata · Adhyāya 1.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.238.1
सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ।
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥ १.२३८.१ ॥
Ele, de valor sem limites, foi em ordem a todos os vaus sagrados e santuários das regiões ocidentais.
1.238.2
समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च ।
तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥ १.२३८.२ ॥
Tendo visitado todos os vaus e santuários sagrados do oceano ocidental, chegou a Prabhāsa.
1.238.3
चिन्तयामास रात्रौ तु गदेन कथितं पुरा ।
सुभद्रायाश्च माधुर्यरूपसंपद्गुणानि च ॥ १.२३८.३ ॥
À noite, pensou no que Gada lhe contara antes sobre a doçura, a beleza, a riqueza e as virtudes de Subhadrā.
1.238.4
प्राप्तुमं तां चिन्तयामास कोऽत्रोपायो भवेदिति ।
वेषवैकृत्यमापन्नः परिव्राजकरूपधृत् ॥ १.२३८.४ ॥
Pensou em que meio haveria para obtê-la e, mudando de aparência, assumiu a forma de um asceta errante.
1.238.5
कुकुरान्धकवृष्णीनामज्ञातो वेषधारणात् ।
भ्रममाणश्चरन्भैक्षं परिव्राजकवेषवान् ॥ १.२३८.५ ॥
Não reconhecido pelos Kukuras, Andhakas e Vṛṣṇis por causa do disfarce, andava mendigando, vestido como asceta errante.
1.238.6
येनकेनाप्युपायेन प्रविश्य च गृहं महत् ।
दृष्ट्वा सुभद्रां कृष्णस्य भगिनीमेकसुन्दरीम् ॥ १.२३८.६ ॥
Por qualquer meio, tendo entrado numa grande casa e visto Subhadrā, irmã de Kṛṣṇa, a incomparável beleza.
1.238.7
वासुदेवमतं ज्ञात्वा करिष्यामि हितं शुभम् ।
एवं विनिश्चयं कृत्वा दीक्षितो वै तदाऽभवत् ॥ १.२३८.७ ॥
Sabendo a opinião de Vāsudeva, farei o que for benéfico e auspicioso. Tendo tomado essa decisão, ele então foi consagrado.
1.238.8
त्रिदण्डी मुण्डितः कुण्डी अक्षमालाङ्गुलीयकः ।
योगभारं वहन्पार्थो वटवृक्षस्य कोटरम् ॥ १.२३८.८ ॥
Portando o triplo bastão, cabeça raspada, com cabaça d'água, rosário e anel, Pārtha, carregando o fardo do yoga, entrou na oca da figueira-de-bengala.
1.238.9
प्रविशंश्चैव बीभत्सुर्वृष्टिं वर्षति वासवे ।
चिन्तयामास देवेशं केशवं क्लेशनाशनम् ॥ १.२३८.९ ॥
Enquanto Vāsava derramava chuva, Bībhatsu (Arjuna), ao entrar, pensou em Keśava, senhor dos deuses, destruidor da aflição.
1.238.10
केशवश्चिन्तितं ज्ञात्वा दिव्यज्ञानेन दृष्टवान् ।
शयानः शयने दिव्ये सत्यभामासहायवान् ॥ १.२३८.१० ॥
Keśava, conhecendo o pensamento, o viu pelo conhecimento divino; estava deitado num leito divino, acompanhado de Satyabhāmā.
1.238.11
केशवः सहसा राजञ्जहाय च ननन्द च ।
पुनः पुनः सत्यभामा चाब्रवीत्पुरुषोत्तमम् ॥ १.२३८.११ ॥
Ó rei! Keśava de repente se levantou e riu; e Satyabhāmā falou ao melhor dos homens repetidas vezes.
1.238.12
भगवंश्चिन्तयाविष्टः शयने शयितः सुखम् ।
भवान्बहुप्रकारेण जहास च पुनः पुनः ॥ १.२३८.१२ ॥
Ó Bem-aventurado! Absorto em pensamentos e deitado confortavelmente no leito, riste de muitas maneiras, repetidas vezes.
1.238.13
श्रोतव्यं यदि वा कृष्ण प्रसादो यदि ते मयि ।
वक्तुमर्हसि देवेश तच्छ्रोतुं कामयाम्यहम् ॥ १.२३८.१३ ॥
Ó Kṛṣṇa, se for digno de ser ouvido, e se me concederes teu favor, ó senhor dos deuses, fala-o; desejo ouvi-lo.
1.238.14
पितृष्वसुर्यः पुत्रो मे भीमसेनानुजोऽर्जुनः ।
तीर्थयात्रां गतः पार्थः कारणात्समयात्तदा ॥ १.२३८.१४ ॥
Arjuna, filho da irmã de meu pai, irmão mais novo de Bhīmasena, filho de Pṛthā, partiu em peregrinação aos lugares sagrados, por certa razão, no tempo determinado.
1.238.15
तीर्थयात्रासमाप्तौ तु निवृत्तो निशि भारतः ।
सुभध्रां चिन्तयामास रूपेणाप्रतिमां भुवि ॥ १.२३८.१५ ॥
Concluída a peregrinação, o Bhārata (Arjuna), de volta à noite, pensou em Subhadrā, incomparável em beleza sobre a terra.
1.238.16
चिन्तयेन्नेव तां भद्रां यतिरूपधरोऽर्जुनः ।
यतिरूपप्रतिच्छन्नो द्वारकां प्राप्य माधवीम् ॥ १.२३८.१६ ॥
Arjuna, portando a forma de asceta, não deveria pensar nela, a auspiciosa; e Arjuna, oculto na forma de asceta, não deveria pensar assim nem ao chegar a Dvārakā dos Mādhava.
1.238.17
येनकेनाप्युपायेन दृष्ट्वा तु वरवर्णिनीम् ।
वासुदेवमतं ज्ञात्वा प्रयतिष्ये मनोरथम् ॥ १.२३८.१७ ॥
Por qualquer meio que seja, tendo visto aquela excelente mulher de tez clara, e conhecendo a opinião de Vāsudeva, esforçar-me-ei por realizar meu desejo.
1.238.18
एवं व्यवसितः पार्थो यतिलिङ्गेन पाण्डवः ।
छायायां वटवृक्षस्य वृष्टिं वर्षति वासवे ॥ १.२३८.१८ ॥
Assim resolvido, o Pāṇḍava, filho de Pṛthā, sob a forma de asceta, permaneceu à sombra de uma figueira-bengali enquanto Vāsava (Indra) fazia chover.
1.238.19
योगभारं वहन्नेव मानसं दुःखमाप्तवान् ।
एतदर्थं विजानीहि हसन्तं मां मुदा प्रिये ॥ १.२३८.१९ ॥
Carregando o fardo do yoga, sentiu dor na mente. Por isso, querida, saiba que me vês rindo de alegria.
1.238.20
भ्रातरं तव पश्येति सत्यभामां व्यसर्जयत् ।
तत उत्थाय शयनात्प्रस्थितो मधुसूदनः ॥ १.२३८.२० ॥
Dizendo "vai ver teu irmão", despediu Satyabhāmā. Então, levantando-se do leito, Madhusūdana pôs-se a caminho.
1.238.21
प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम् ।
तीर्थान्यनुचरन्तं तं शुश्राव मधुसूदनः ॥ १.२३८.२१ ॥
Madhusūdana ouviu que Bībhatsu, o invencível, chegara à terra de Prabhāsa e percorria os lugares sagrados.
1.238.22
चाराणां चैव वचनादेकाकी स जनार्दनः ।
तत्राभ्यगच्छत्कौन्तेयं महात्मातं स माधवः ॥ १.२३८.२२ ॥
Por palavra dos espiões, Janārdana foi sozinho ao encontro do grande Kaunteya, o filho de Kuntī; aquele Mādhava.
1.238.23
ददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२३८.२३ ॥
Então, em Prabhāsa, Kṛṣṇa e o Pāṇḍava viram-se um ao outro.
1.238.24
तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वने ।
आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥ १.२३८.२४ ॥
Os dois abraçaram-se e, perguntando um pelo bem-estar do outro na floresta, permaneceram ali: aqueles dois queridos amigos, os sábios Nara e Nārāyaṇa.
1.238.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छत ।
किमर्थं पाण्डवैतानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥ १.२३८.२५ ॥
Então Vāsudeva perguntou a Arjuna sobre aquela jornada: 'Pāṇḍava, com que propósito visitas estes tīrthas um após outro?'
1.238.26
ततोऽर्जनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदा ।
श्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥ १.२३८.२६ ॥
Então Arjuna relatou tudo o que havia acontecido. Ao ouvir, o descendente de Vṛṣṇi (Kṛṣṇa) disse: 'Assim é.'
1.238.27
तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ।
महीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥ १.२३८.२७ ॥
Os dois, Kṛṣṇa e o Pāṇḍava, depois de vaguearem à vontade em Prabhāsa, dirigiram-se ao monte Raivataka para ali morar.
1.238.28
पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम् ।
पुरुषा मण्डयाञ्चक्रुरुपजह्रश्च भोजनम् ॥ १.२३८.२८ ॥
Antes, por palavra de Kṛṣṇa, homens já haviam enfeitado aquela montanha e trazido a comida.
1.238.29
प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवः ।
सहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥ १.२३८.२९ ॥
Arjuna, tendo aceitado e desfrutado tudo, viu os atores e dançarinos junto com Vāsudeva.
1.238.30
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवः ।
सत्कृतं शनं दिव्यमभ्यगच्छन्महामतिः ॥ १.२३८.३० ॥
Tendo se despedido de todos e os honrado, o Pāṇḍava de grande mente dirigiu-se lentamente para aquele lugar divino e honrado.
1.238.31
ततस्तत्र महाबाहुः शयानः शयने शुभे ।
तीर्थानां पल्वलानां च पर्वतानां च दर्शनम्।
आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥ १.२३८.३१ ॥
Então ali, o de braços poderosos, deitado no belo leito, descreveu ao Sātvata a visão de vaus sagrados, lagoas, montanhas, rios e florestas.
1.238.32
एवं स कथयन्नेव निद्रया जनमेजय ।
कौन्तेयोऽपि हृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसन्निभे ॥ १.२३८.३२ ॥
Assim, enquanto ainda falava, ó Janamejaya, o filho de Kuntī também foi arrebatado pelo sono naquele leito semelhante ao céu.
1.238.33
मधुरेणैव गीतेन वीणाशब्देन चैव ह ।
प्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तता ॥ १.२३८.३३ ॥
Despertado pelo canto doce e pelo som da vīṇā, ele acordou, enquanto louvores auspiciosos se espalhavam.
1.238.34
स कृत्वाऽवश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितः ।
वार्ष्णेयं समनुज्ञाप्य तत्र वासमरोचयत् ॥ १.२३८.३४ ॥
Tendo cumprido seus deveres necessários, saudado pelo Vṛṣṇi, pediu licença ao Vṛṣṇi e resolveu ficar ali.
1.238.35
तथेत्युक्त्वा वासुदेवो भोजनं वै शशास ह ।
यतिरूपधरं पार्थं विसृज्य सहसा हरिः।
रथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥ १.२३८.३५ ॥
Dizendo "Assim seja", Vāsudeva ordenou que se preparasse a refeição; então, tendo despedido Pārtha em forma de asceta, Hari partiu de repente para Dvārakā numa carruagem de membros dourados.
1.238.36
अलङ्कृता द्वारका तु बभूव जनमेजय ॥ १.२३८.३६ ॥
Dvārakā, ó Janamejaya, ficou adornada.
1.238.37
दिदृक्षन्तश्च गोविन्दं द्वारकावासिनो जनाः ।
नरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥ १.२३८.३७ ॥
Desejosos de ver Govinda, os habitantes de Dvārakā chegaram rapidamente à estrada real aos milhares de milhares.
1.238.38
क्षणार्धमपि वार्ष्णेया गोविन्दविरहाक्षमाः ।
कौतूहलसमाविष्टा भृशमुत्प्रेक्ष्य संस्थिताः ॥ १.२३८.३८ ॥
Os Vṛṣṇis, incapazes de suportar a separação de Govinda nem por meio instante, permaneciam de pé, olhando atentamente, tomados de viva curiosidade.
1.238.39
अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि च ।
भोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥ १.२३८.३९ ॥
Milhares e centenas de mulheres reuniram-se para olhar, e formou-se uma grande assembleia de Bhojas, Vṛṣṇis e Andhakas.
1.238.40
स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैः ।
अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥ १.२३८.४० ॥
Assim honrado por todos os filhos dos Bhojas, Vṛṣṇis e Andhakas, saudou os dignos de saudação e foi por todos recebido em resposta.
1.238.41
कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिचोदितः ।
समानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनःपुनः ॥ १.२३८.४१ ॥
Impelido pela honra de todos os jovens, o herói abraçou repetidas vezes todos os da sua idade.
1.238.42
कृष्णः स्वभवनं रम्यं प्रविवेश महाबलः ।
प्रभासादागतं देव्यः सर्वाः कृष्णमपूजयन् ॥ १.२३८.४२ ॥
O poderoso Kṛṣṇa entrou em seu agradável palácio, e todas as rainhas honraram Kṛṣṇa, que regressara de Prabhāsa.